Tak chciałbym by sowieckie pomniki,
Ciążące tak bardzo naszej polskiej ziemi,
Naraz wszystkie obróciły się w pył,
Rozwiany przez wiatr historii,
By na poświęconych im placach,
Najmniejszy po nich nie pozostał ślad,
A z nieśpiesznym biegiem kolejnych lat,
Wszelkie wspomnienie po nich zatarł czas,
By pięcioramienne sowieckie gwiazdy,
Swymi uderzeniami bezlitosnymi,
Rozbiły na zawsze żelazne młoty,
Nie oszczędzając żadnej z nich,
By z budzących grozę sztandarów czerwonych,
Niegdyś dumnie powiewających,
Pozostały już tylko strzępy,
Pokryte kurzem historii…
By w całym naszym rozległym kraju,
Znienawidzone pomniki sowieckich sołdatów,
Bez zbędnych niepotrzebnych słów,
Runęły naraz z swych cokołów,
By sowieckich pomników cienie
Nie skrywały tej prawdy straszliwej,
O bolszewików niewysłowionym okrucieństwie,
Zaświadczonym przez miliony łez,
By ta okrutna prawda
O sowieckich mordach, rabunkach i gwałtach,
Z biegiem kolejnych przyszłych lat
Nigdy nie była przez nie tłumiona,
By te sowieckie monumenty
Dla udręczonej przez lata Polski
Przenigdy już nie były
Jak szorstka dłoń zaciśnięta na szyi,
Nie pozwalająca z gardła wydobyć,
Głośnego nieujarzmionego krzyku prawdy,
O bezmiarze armii czerwonej win,
Przez komunistów usłużnie wymazywanych…
By niedługo miejsca ustąpiły,
Pomnikom bohaterów prawdziwych,
Wiernych Ojczyźnie patriotów niezłomnych,
Nie będących obcych mocarstw sługusami,
By z sowieckich pomników gruz,
Hołdem był dla tysięcy opozycjonistów,
Złożonym przez Historię u ich stóp,
Niczym wiązanki wielobarwnych kwiatów,
By sprawiedliwa Historia,
Ta prawdy niezłomna strażniczka,
Wszelki ślad po nich zatarła,
Aż po kres ziemskiego świata…
