Jak przepisy UE regulują kształtowanie systemów ROP w krajach UE?

zero-waste.pl 1 день назад

Celem tego tekstu jest wyjaśnienie podstawowych założeń koncepcji rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Artykuł przedstawia też najważniejsze przepisy prawne, które regulują kształtowanie systemów ROP w UE, a co za tym idzie również w Polsce. Tekst wskazuje też jakich inicjatyw z zakresu ROP możemy spodziewać się w najbliższej przyszłości.

Jak powstała idea rozszerzonej odpowiedzialności producenta?

Twórcami tej koncepcji są Thomas Lindhqvist i Karl Lidgren, którzy opracowali ją na zlecenie szwedzkiego ministerstwa środowiska na początku lat 90.tych ubiegłego wieku (1). Jej źródłem jest jedna z podstawowych zasad prawa ochrony środowiska „zanieczyszczający płaci”. Za „zanieczyszczającego” uznajemy w tym przypadku producenta produktu, który to produkt po zakończeniu swojego cyklu życia, staje się odpadem.

„Standardowa” odpowiedzialność producenta produktu obejmuje zapewnienie, iż produkt jest bezpieczny i spełnia wymagane prawem normy oraz posiada deklarowane przez producenta cechy. W przypadku ujawnienia się wad produktu, czy też niezgodność jego cech i adekwatności z zapewnieniami producenta, producent taki ponosi odpowiedzialność prawną. Znamy ją jako odpowiedzialność za wady produktu, która w Polsce realizowana jest najczęściej na drodze rękojmi.

W ROP mówimy o „rozszerzonej” odpowiedzialności producenta. To „rozszerzenie” odnosi się do tego, iż odpowiedzialność obejmuje też tę fazę, w której produkt staje się odpadem. Dotyczy ona zatem odpowiedzialności po zakończeniu używania produktu do celów, w których został on wytworzony.

Czym jest rozszerzona odpowiedzialność producenta?

Zgodnie z definicją zawartą w Ramowej Dyrektywie Odpadowej (2), system rozszerzonej odpowiedzialności producenta oznacza zestaw środków podjętych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia, aby producenci produktów ponosili odpowiedzialność finansową lub odpowiedzialność finansową i organizacyjną na etapie cyklu życia produktu, gdy staje się on odpadem.

Z definicji tej wynika, iż ROP może przybierać dwie formy:

  1. odpowiedzialności finansowej;
  2. odpowiedzialności finansowej i organizacyjnej.

Odpowiedzialność finansowa polega na tym, iż producent ma obowiązek pokryć koszty zagospodarowania odpadu powstałego z wprowadzonego przez siebie produktu.

Odpowiedzialność organizacyjna wyraża się zaś w tym, iż producent jest też aktywnie i realnie zaangażowany w gospodarowanie odpadem powstałym z takiego produktu. Jako przykład można tutaj wskazać tych producentów, którzy zachęcają użytkowników swoich produktów – również poprzez stosowanie bonów czy zniżek – do tego, by odsyłali do nich swoje produkty, gdy staną się odpadami. Uzyskawszy takie produkty oceniają, czy da się je naprawić, a jeżeli nie, to czy ich poszczególne elementy można ponownie użyć. Producenci ci mogą też zajmować się dalszymi etapami zagospodarowania takich odpadów. W tym kontekście warto przywołać przykład producenta telefonów Fairphone, stosującego właśnie tego rodzaju praktyki (3).

Warto też dodać, iż w tej chwili coraz częściej zadaje się pytanie o to, czy ROP nie powinien także obejmować swoim zakresem finansowania także działań takich jak naprawa czy ponowne użycie (4). Zapewniłoby to bowiem wykorzystanie ROP jako jeszcze skuteczniejszego środka zmierzającego do zapobiegania powstawania odpadów.

Jakie są modele ROP?

Jak wskazano powyżej, ROP może przybrać formę gdzie producent ponosi jedynie odpowiedzialność finansową, lub też finansową i organizacyjną. I z tą właśnie różnicą wiąże się sposób kształtowania modeli ROP, które podzielić można na:

  1. modele indywidualne,
  2. modele kolektywne.

W modelu indywidualnym, producent sam realizuje swoje obowiązki wynikające z ROP. W praktyce może to oznaczać, iż producent sam zbiera odpady powstające z produktów które wprowadził na rynek, oraz sam zajmuje się ich zagospodarowaniem. Najczęściej jednak – z uwagi na złożony charakter odpadów i różne możliwości ich przetwarzania – zleca wykonanie poszczególnych czynności dotyczących gospodarowania określonymi odpadami innym podmiotom. Odpowiedzialność pozostaje jednak przy producencie – to on raportuje do organów krajowych zarówno dane dotyczące liczby wprowadzonych do obrotu produktów, jak i informacje dotyczące dalszych losów odpadów z nich powstałych.

W modelu kolektywnym centralną funkcję pełnią organizacje zrzeszające producentów (ang. producer responsibility organisations), które w Polsce tradycyjnie nazywamy organizacjami odzysku odpadów. Producent zawiera z nimi umowę, na mocy której zleca takiej organizacji wykonanie jego obowiązków wynikających z ROP, w zamian za wynagrodzenie. Z reguły wysokość wynagrodzenia zależy od liczby produktów, jakie producent wprowadza do obrotu w danym roku i ich cech. Organizacje odzysku odpadów zajmują się zaś zorganizowaniem zbiórki odpadów i zapewnieniem, iż zostaną one odpowiednio zagospodarowane. Ich obowiązkiem jest też sporządzenie stosownych raportów.

Istnieją też państwa, w których ROP wdrażany jest w sposób scentralizowany. Państwa te z reguły tworzą jedną publiczną organizację (organ), który pobiera od producentów opłaty, i zapewnia, iż odpady zostaną odpowiednio zagospodarowane organizując ten proces.

ROP w prawie UE – podstawowe elementy

Głównym elementem prawnym w zakresie ROP w UE są dwa przepisy Ramowej Dyrektywy Odpadowej: artykuły 8 oraz 8a.

Jeśli chodzi o zasady ogólne wyrażone w pierwszym z tych przepisów, należy zwrócić uwagę na trzy najważniejsze aspekty.

Po pierwsze, pozwalają one państwom członkowskim na przyjmowanie rozwiązań wprowadzających ROP dla dowolnych produktów.

Po drugie, przepisy wprost wskazują, iż system ROP ma zachęcać do projektowania produktów i ich składników zgodnie z zasadami gospodarki obiegu zamkniętego: tak by zmniejszyć ich oddziaływanie na środowisko w fazie wytwarzania jak i użytkowania oraz tak aby nadawały się do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. W tym zakresie więc dobrze skonstruowany system ROP może promować nie tylko wdrażania hierarchii postępowania z odpadami, ale również zasady ekoprojektowania: trwałość produktów, korzystanie w ich produkcji z surowców wtórnych czy projektowanie ich tak, by były łatwe do naprawy.

Po trzecie, wdrażając ROP państwa członkowskie muszą brać pod uwagę szereg czynników: wykonalność techniczną, opłacalność ekonomiczną, oddziaływanie na środowisko i zdrowie ludzi oraz aspekty społeczne. System ROP nie może być zatem oderwany od realiów ekonomicznych, społecznych i środowiskowych.

Przepis artykułu 8a ustanawia zaś minimalne wymogi w zakresie systemów ROP, które państwa członkowskie, decydując się na wdrożenie ROP, muszą zastosować. Do najważniejszych z nich należą:

  1. konieczność precyzyjnego określenia ról wszystkich podmiotów zaangażowanych w ROP;
  2. wymóg wyznaczenia celów w zakresie gospodarowania odpadami, jakie mają być w ramach ROP osiągnięte;
  3. wprowadzanie systemu sprawozdawczości, obejmującego dane o: liczbie produktów wprowadzonych do obrotu, ilości zbieranych odpadów powstałych z takich produktów i sposobów ich dalszego zagospodarowania;
  4. obowiązek równego traktowania przedsiębiorców;
  5. konieczność zapewnienia przez producentów, iż konsumenci (i inne osoby używające produkty) zostaną poinformowani jak z nimi postępować gdy staną się odpadem;
  6. wymóg zorganizowania odpowiedniej zbiórki odpadów objętych ROP.

Dyrektywa zawiera także szczegółowe wymogi dotyczące odpowiedzialności finansowej producentów. Wymagania te precyzują:

  1. zakres działań finansowanych przez ROP: zbiórki, transportu i przetwarzania odpadów; przepisy precyzują przy tym, iż konieczne jest uwzględnienie dochodów z ponownego użycia, ze sprzedaży surowców wtórnych pochodzących z jego produktów i z nieodebranych kaucji, jak też kosztów informowania konsumentów o sposobie postępowania z produktami gdy staną się one odpadami, gromadzenia danych i sprawozdawczości,
  2. konieczność modulowania wysokości opłat uiszczanych przez producentów w ramach kolektywnego ROP, ze względu na czynniki takie jak: trwałość, przydatność do naprawy, zdatność do ponownego użycia, obecność substancji niebezpiecznych;
  3. konieczność ustalania tych kosztów w sposób efektywny.

Oczywiście, unijne przepisy szczególne mogą wprowadzać odmienne regulacje w zakresie ROP w regulacjach dotyczących poszczególnych produktów.

ROP w UE – jakie produkty muszą zostać nim objęte?

Prawo unijne wprowadza – w różnych aktach prawnych – obowiązki objęcia określonych produktów systemami ROP. Prawodawca unijny często formułuje także pewne szczegółowe elementy, zgodnie z którymi państwa członkowskie mają ukształtować swoje krajowe regulacje w tym zakresie.

Warto przy tym podkreślić, iż choćby jeżeli przepisy dotyczące ROP znajdują się w rozporządzaniach – które obowiązują bezpośrednio, bez konieczności ich wdrażania do krajowych systemów prawnych – prawodawca unijny wskazuje w nich jedynie pewne elementy systemów ROP. Państwa Członkowskie dysponują w praktyce sporym zakresem swobody w kształtowaniu ROP dla poszczególnych produktów. Oznacza to więc, iż dla praktycznego funkcjonowania ROP najważniejsze znaczenia mają przepisy prawa krajowego. ROP nie może funkcjonować wyłącznie w oparciu o przepisy unijne.

Poniżej omówione zostały kategorie produktów, których objęcie systemem ROP jest obowiązkowe zgodnie z unijnymi regulacjami.

Sprzęt elektryczny i elektroniczny (5): ROP obejmuje tutaj zarówno sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jak i innych użytkowników, a także panele fotowoltaiczne. Prawodawca unijny zdecydował się też w sposób szczególny określić zakres czynności, za które producenci mają ponosić odpowiedzialność finansową w tym zakresie. Warto też podkreślić, iż na poziomie unijnym planowane jest wprowadzenie zmian w tym systemie (6), w ramach tzw. Aktu o Gospodarce Obiegu Zamkniętego. Komisja Europejska zapowiedziała przedstawienie propozycji tego aktu na 11 listopada 2026 r.

Baterie (7): ROP obejmuje co do zasady wszystkie rodzaje baterii wprowadzane na unijny rynek. Warto przy tym podkreślić, iż Rozporządzenie bateryjne, zastępujące wcześniejszą dyrektywę w tym przedmiocie, wprowadza szereg szczegółowych regulacji dotyczących systemu ROP, tak aby, przynajmniej częściowo, zharmonizować funkcjonujące w państwach członkowskich rozwiązaniach. Przejawia się to chociażby w ustanowieniu wymagań dotyczących zezwoleń i warunków, jakie muszą być spełnione przez organizacje odzysku, czy też przedsiębiorców realizujących obowiązki wynikające z ROP samodzielnie.

Opakowania (8): Rozporządzenie PPWR, podobnie jak nowe przepisy bateryjne, ustanawia szereg wymagań dotyczących systemów ROP. Przepisy precyzują m.in. jak powinny funkcjonować rejestry producentów opakowań. Rozporządzenie wprost uprawnia również państwa członkowskie do tego, by wkłady finansowe producentów były modulowane m.in. w zależności od zawartości surowców wtórnych we wprowadzanych przez nich na rynek opakowaniach.

Tekstylia: obowiązek objęcia systemem ROP wyrobów tekstylnych i wyrobów obuwniczych (9) został wprowadzony do Ramowej Dyrektywy Odpadowej w roku 2025 (10). Państwa członkowskie mają przyjąć odpowiednie regulacje w tym zakresie do dnia 17 czerwca 2027 roku, zaś sam system ROP powinien rozpocząć działanie od 17 kwietnia 2028 r.

Pojazdy: niektórzy uznają, iż to właśnie w zakresie pojazdów sformułowano w UE pierwsze regulacje przypominające swoim charakterem ROP. W dyrektywie dotyczącej pojazdów wycofanych z eksploatacji przyjętej w 2000 r. znalazły się bowiem obowiązki producentów, aby finansować zbiórkę pojazdów, gdy te nie będą już nadawać się do dalszej eksploatacji (11). Wymóg ustanowienia pełnego systemu ROP wprowadzono do unijnego prawa dopiero wraz z nowym rozporządzeniem (12), w 2026 r. System teki powinien rozpocząć funkcjonowanie od 1 września 2029 r. Co więcej, przepisy te po raz pierwszy w historii unijnej regulacji ROP, stworzenie tzw. mechanizmu transgranicznego. Ma on pozwalać na przekazanie opłat, uiszczonych przez producenta wprowadzającego pojazd w jednym z państw członkowskich, do tego państwa, w którym pojazd staje się z odpadem. Mechanizm ten wprowadzono ze względu na to, iż często pojazd staje się odpadem w innym państwie, niż został pierwotnie wprowadzony do obrotu.

Kim jest „producent” który ponosi ROP?

Każdy unijny akt prawny wprowadzający obowiązek ponoszenia ROP definiuje „producenta” w specyficzny sposób. To, czy dany podmiot jest producentem wymaga więc w każdym przypadku odrębnej analizy.

Warto jednak zaznaczyć, iż producentem w rozumieniu ROP to nie zawsze będzie ten podmiot, którego potocznie byśmy tak określili. Status producenta nie zależy bowiem od tego, czy dany podmiot produkt wytworzył, ale czy wprowadził go do obrotu w UE po raz pierwszy, w sposób pozwalający przypisać mu odpowiedzialność za dany produkt (np. wprowadzając produkt pod swoją marką czy znakiem towarowym, oferując jego zakup). Często więc producentem będzie np. dystrybutor produktów wytworzonych poza UE, który wprowadza je do obrotu na terenie UE po raz pierwszy.

ROP w Polsce – czego dotyczy?

Obecnie w Polsce obowiązują przepisy kształtujące ROP dla baterii (13), sprzętu elektrycznego i elektronicznego (14) oraz opakowań (15). Toczą się prace nad reformą systemu ROP w zakresie opakowań (16), ponieważ przepisy które w tej chwili obowiązują nie są niestety skuteczne (17), a nadto należy je dostosować do wymagań wynikających z PPWR.

Ministerstwo Klimatu i Środowiska przeprowadziło również pre-konsultacje dotyczące elementów, jakie powinny znaleźć się w przepisach ustanawiających system ROP dla wyrobów tekstylnych (18) oraz pojazdów (19).

Warto też zaznaczyć, iż obowiązki w zakresie ROP dotyczą również przedsiębiorców wprowadzających do obrotu opony, oleje smarowe i preparaty smarowe (20).

Rozwój ROP – co nas czeka w najbliższej przyszłości?

W Polsce dyskusja wokół ROP koncentruje się dziś głównie na kwestiach związanych z opakowaniami. Projekt ten budzi sporo kontrowersji, gdyż zakłada, iż z systemu kolektywnego, w którym funkcjonuje kilkanaście organizacji odzysku, Polska przejdzie na system, w którym wszelkie opłaty od przedsiębiorców będzie pobierał i wydatkował Narodowy Fundusz Gospodarki Wodnej i Ochrony Środowiska.

Ministerstwo Klimatu i Środowiska rozpoczęło także wstępne prace dotyczące zaprojektowania regulacji dotyczących ROP dla tekstyliów i obuwia, a także pojazdów. Podkreślić tu należy raz jeszcze, iż przyjęcie polskich przepisów w tym zakresie jest niezbędne, aby system ROP dla tych produktów rozpoczął funkcjonowanie.

Na poziomie unijnym, dyskutowane są w tej chwili intensywnie zmiany dotyczące obowiązków w zakresie wyznaczania tzw. autoryzowanego przedstawiciela. Przedstawiciela takiego ma obowiązek wyznaczyć co do zasady producent działający w jednym państwie, który wprowadza swoje produkty w innym państwie członkowskim. Ów autoryzowany przedstawiciel reprezentuje producenta w państwie i realizuje obowiązki związane z wprowadzaniem produktów do obrotu w tym państwie. Komisja Europejska zaproponowała zawieszenie tego obowiązku (21), zaś Parlament Europejski (22) i Rada UE (23) przedstawiły już swoje stanowiska względem tej propozycji, formułując poprawki. Wydaje się, iż unijne instytucje mogą osiągnąć porozumienie w tej kwestii w ciągu najbliższych tygodni.

Jak już wcześniej wskazano, Komisja Europejska zapowiedziała na listopad przyjęcie Aktu ws. GOZ (24), w którym spodziewać się można nie tylko zmian w odniesieniu do wymagań systemu ROP dla sprzętu elektrycznego i elektronicznego, ale również pewnych ogólnych zmian związanych z funkcjonowaniem ROP, w tym np. kompleksowe rozwiązania dotyczące funkcjonowania autoryzowanego przedstawiciela. Na obecnym etapie trudno jednak przewidzieć konkretną propozycję Komisji oraz to jak potoczą się dalsze prace nad tym projektem.

Nie ulega za to wątpliwości, iż w najbliższych miesiącach tematyka związana z ROP będzie (nadal) jednym z czołowych tematów nie tylko w obszarze prawa i polityki środowiskowej, ale również polityki gospodarczej, zarówno na poziomie Polski, jak i UE. Wdrożenie takich systemów nie jest bowiem proste – ich kształt zależy nie tylko od specyfiki produktów nim objętych, czy ich zagospodarowania, ale także czynników społecznych i lokalnych uwarunkowań poszczególnych państw.

Źródła

  1. Lindhqvist, K. Lidgren, Modeller för förlängt producentansvar, w: Miljödepartementet, Från vaggan till graven: sex studier av varors miljöpåverkan, Sztokholm 1991, s. 7–44.
  2. Art. 3 pkt 21 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.Urz. UE L 312 z 22.11.2008, s. 3), ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2008/98/2025-10-16
  3. https://www.fairphone.com/recycle
  4. Więcej o tym pisał Piotr Barczak: https://zero-waste.pl/rop-drugiej-generacji-czas-zeby-odpowiedzialnosc-producenta-naprawde-zaczela-dzialac/
  5. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz. Urz. UE L 197 z 24.7.2012, s. 38), ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2012/19/2024-04-08.
  6. W raporcie oceniającym funkcjonowanie dyrektywy, Komisja Europejska jako jeden z jej największych mankamentów wskazała konieczność modernizacji regulacji dot. ROP, zwłaszcza w zakresie sprzedaży internetowej – zob. Commission Staff Working Document: Evaluation of the Directive 2012/19/EU on waste electrical and electronic equipment (WEEE), 2 July 2025, SWD(2025) 184 final.
  7. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1542 z dnia 12 lipca 2023 r. w sprawie baterii i zużytych baterii, zmieniające dyrektywę 2008/98/WE i rozporządzenie (UE) 2019/1020 oraz uchylające dyrektywę 2006/66/WE, Dz.Urz. UE L 191 z 28.7.2023, s. 1–117, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2023/1542/oj. Przepisy dotyczące ROP istniały jednak znacznie wcześniej – zawierała je dyrektywa bateryjna – Dyrektywa 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylająca dyrektywę 91/157/EWG, Dz.Urz.UE L 266 z 26.9.2006, s. 1–14, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2006/66/oj
  8. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/40 z dnia 19 grudnia 2024 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, zmiany rozporządzenia (UE) 2019/1020 i dyrektywy (UE) 2019/904 oraz uchylenia dyrektywy 94/62/WE, Dz. Urz. UE L, 2025/40, 22.1.2025, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2025/40/oj. Obowiązek ustanowienia systemów ROP dla opakowań wynikał jednak już z dyrektywy opakowaniowej, zmienionej w tym zakresie na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/852 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, Dz. Urz. UE L 150, 14.6.2018, s. 141–154, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2018/852/oj
  9. Obowiązek ten dotyczy produktów wskazanych w Załączniku IVc do Ramowej Dyrektywy Odpadowej. Obowiązek ten, potocznie mówiąc, obejmuje: odzież, dodatki odzieżowe, koce, pościel, firany, zasłony czy obuwie.
  10. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/1892 z dnia 10 września 2025 r. zmieniająca dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów, Dz. Urz. UE L, 2025/1892, 26.9.2025, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2025/1892/oj
  11. Zob. art. 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, Dz. Urz. UE L 269, 21.10.2000, s. 34–43, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2000/53/oj
  12. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2026/1738 z dnia 8 lipca 2026 r. w sprawie wymagań w zakresie obiegu zamkniętego w odniesieniu do projektowania pojazdów oraz gospodarowania pojazdami wycofanymi z eksploatacji, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 168/2013, (UE) 2018/858, (UE) 2019/1020 i (UE) 2023/1542 oraz uchylające dyrektywy 2000/53/WE i 2005/64/WE, Dz. Urz UE. L, 2026/1738, 24.7.2026, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2026/1738/oj.
  13. Ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 809).
  14. Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 573).
  15. Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tj. Dz.U. z 2026 r. poz. 619).
  16. Ostatnie stanowisko Stowarzyszenia dotyczące rządowego projektu ustawy dotyczącej opakowań i odpadów opakowaniowych: https://zero-waste.pl/stanowisko-polskiego-stowarzyszenia-zero-waste-w-sprawie-projektu-ustawy-o-rozszerzonej-odpowiedzialnosci-producenta-uc100/
  17. O czym więcej pisał Bartosz Malowaniec: https://zero-waste.pl/czy-polska-ma-wdrozony-system-rozszerzonej-odpowiedzialnosci-producenta/
  18. https://www.gov.pl/web/klimat/prekonsultacje-dot-transpozycji-dyrektywy-parlamentu-europejskiego-i-rady-ue-20251892-z-dnia-10-wrzesnia-2025-r-zmieniajacej-dyrektywe-200898we-w-sprawie-odpadow-w-zakresie-wyrobow-wlokienniczych-wyrobow-zawierajacych-materialy-wlokiennicze-oraz-wyrobow-obuwniczych
  19. https://www.gov.pl/web/klimat/prekonsultacje-dot-wdrozenia-rozporzadzenia-parlamentu-europejskiego-i-rady-ue-20261738-w-sprawie-wymogow-w-zakresie-obiegu-zamknietego-w-odniesieniu-do-projektowania-pojazdow-oraz-gospodarowania-pojazdami-wycofanymi-z-eksploatacji .
  20. Zob. Art. 3 oraz Załącznik 4a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 433).
  21. Zob. wnioski legislacyjne Komisji Europejskiej z 10 grudnia 2025 r.: COM(2025) 982 Proposal for a Regulation suspending the application of the rules on the appointment of an authorised representative for extended producer responsibility for batteries and waste batteries and packaging and packaging waste oraz COM(2025) 983 Proposal for a Directive suspending the application of the rules on the appointment of authorised representatives for extended producer responsibility for waste, waste electrical and electronical equipment and single use plastic waste.
  22. Stanowisko Parlamentu Europejskiego wobec propozycji Komisji, przyjęte 20 października 2026 r.: https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/TA-10-2026-0344_EN.html
  23. Stanowisko Rady (UE) wobec propozycji Komisji, przyjęte 21 października 2026 r.: https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2026/10/21/simplification-council-agrees-negotiating-stance-to-cut-red-tape-for-small-packaging-producers/
  24. https://environment.ec.europa.eu/strategy/circular-economy_en#circular-economy-act

Autorka:

Martyna Robakowska

Członkini Polskiego Stowarzyszenia Zero Waste

Читать всю статью