"Czy prezydent Donald Trump stracił rozum? "

Z pewnością podzielam ten sam wniosek mediów. Chociaż wciąż czytam gazety i inne mainstreamowe publikacje oraz regularnie śledzę przydatne analizy i linki udostępniane przez alternatywnych blogerów i strony internetowe, takie jak Simplicius, Naked Capitalism, Moon of Alabama czy Sonar21 Larry'ego Johnsona, spędzam znacznie więcej czasu tygodniowo, słuchając wywiadów podcastowych na kanałach, które Anglin cytował, a także na kilku innych. Razem wzięte filmy, które udostępniają, prawdopodobnie przyciągają miliony wyświetleń każdego dnia, całkowicie przytłaczając czytelników tekstów alternatywnych dotyczących tych samych tematów.

Chociaż część tego można przypisać łatwiejszym aspektom biernego oglądania zamiast czytania treści, uważam, iż inne czynniki są bardziej istotne.

Doświadczony ekspert wymagałby znacznego czasu i wysiłku, by stworzyć artykuł podsumowujący jego aktualne poglądy, zwłaszcza jeżeli chciałby opublikować dopracowany tekst napisany według własnych standardów. Ale biorąc pod uwagę szybkie tempo, w jakim mogą się rozwijać nowe wydarzenia, trwałość takich komentarzy prawdopodobnie byłaby mierzona jedynie w dniach, a choćby godzinach, więc efekt nie byłby wart wysiłku.

Godzinna dyskusja prawdopodobnie liczy co najmniej 7 000 lub 8 000 słów, ale napisanie tak długiego artykułu z pewnością wymagałoby dni pracy.

Tymczasem wywiad w podcaście pozwoliłby mu dostarczyć podobnej analizy przy minimalnym ułamku czasu i wysiłku, a z łatwością mógłby dotrzeć do milionów widzów, a nie tylko do dziesiątek tysięcy. Ten format wydaje się więc znacznie bardziej opłacalnym sposobem komentowania bieżących wydarzeń przemijających dla potencjalnie ogromnej globalnej publiczności.

Wywiady podcastowe otwierają także drzwi do komunikacji dla osób, które mogą posiadać ważne informacje, ale nie mają umiejętności pisarskich, by skutecznie przedstawić swoje poglądy w takim formacie.

Ten stosunkowo nowy ekosystem informacyjny odważnych prowadzących wywiady podcastowe zapewnił potężną platformę dla być może kilkudziesięciu stałych gości, z których większość była solidnie lub choćby bardzo dobrze wykwalifikowana.

John Mearsheimer i Jeffrey Sachs to dwaj z naszych najbardziej wybitnych naukowców, podczas gdy Chas Freeman zajmuje podobną pozycję wśród amerykańskich dyplomatów. Były analityk CIA Ray McGovern kierował naszą radziecką grupą badawczą i pełnił funkcję porannego briefinga wywiadowczego dla pół tuzina amerykańskich prezydentów, a następnie stał się jednym z naszych najzagorzalszych publicznych krytyków nieudane wojny prezydenta George'a W. Busha w Iraku. Pułkownik Larry Wilkerson był wieloletnim szefem sztabu sekretarza stanu Colina Powella i ostatecznie ujawnił, iż to on ujawnił mediom, iż Saddam Husajn nie posiadał broni masowego rażenia.

W mniej skorumpowanych czasach wszyscy ci ludzie byliby honorowymi gośćmi na naszych czołowych kanałach mediów elektronicznych, ale zamiast tego zostali całkowicie wpisani na czarną listę w tych miejscach. To pomaga wyjaśnić, dlaczego sieci informacyjne w kablach doświadczają tak drastycznego spadku – większość ich widowni sprowadzona jest w tej chwili do osób starszych, łatwowiernych oraz osób siedzących w terminalach lotniczych lub gabinetach dentystycznych.

Weźmy pod uwagę ogromną liczbę tych wiarygodnych postaci przedstawiających perspektywę tak radykalnie różną od tej, którą powszechnie przedstawia nasz establishment polityczny i medialny. Gdyby robiła to tylko jedna lub dwie osoby, naturalnie bylibyśmy sceptyczni, niezależnie od tego, jak dobrze mają kwalifikacje. Łatwo wyobrazić sobie, iż kilka osób popada w złudzenia lub nieracjonalne.

Ale te same wątpliwości rozpraszają się, gdy osiągnięto taką krytyczną masę, a argumenty, które przedstawiają, wydają się logiczne. Mogą się mylić w niektórych swoich punktach i jestem pewien, iż czasem tak jest. Ale wydają się całkiem uczciwi i bezpośredni i nie widzę żadnego wiarygodnego powodu, dla którego mieliby próbować mnie oszukać, zwłaszcza biorąc pod uwagę przytłaczający ciężar finansowania i władzy politycznej, jaki leży po stronie establishmentaristycznej postawy.

Naturalnie bardzo chętnie usłyszałbym drugą stronę argumentu, jeżeli da się ją przekonująco przedstawić, ale wydaje się, iż prawie nie istnieje. Z tego co wiem, osoby, które media stawiają na pierwszym planie, by wspierać oficjalną narrację, nie mają poważnej wiarygodności ani nie potrafią przedstawić żadnych logicznych argumentów. Na przykład czasem widziałem fragmenty Jacka Keane'a, bardzo starszego emerytowanego czterogwiazdkowego generała, regularnie pojawiającego się w FoxNews, wspierającego zwycięską trumpowską narrację o wojnie w Iranie, ale jego faktograficzne twierdzenia wydają się absolutnie absurdalne. Senator Lindsey Graham, jeden z najzagorzalszych neokonserwatystów w Senacie, zachowuje się podobnie, podobnie jak inni wybrani urzędnicy, co nie dziwi, biorąc pod uwagę ogromną polityczną siłę establishmentu, jego think-tanków i darczyńców.

Co więcej, jako istotna korzyść dla ich odbiorców, osoby mogą czasem wygłaszać ważne stwierdzenia w luźnym podcaście, których prawdopodobnie nie chcieliby zrobić w formie cold print.

Na przykład pułkownik Wilkerson przez dekady był filarem establishmentu rządowego i uczestnikiem najgłębszych kręgów spraw bezpieczeństwa narodowego. W ciągu ostatniego roku lub dwóch stał się niezwykle krytyczny wobec Izraela, jego zachowania oraz podporządkowania się własnego rządu jego nakazom i amerykańskim zwolennikom. W wywiadzie z Andrew Napolitano kilka dni temu oświadczył, iż jest absolutnie pewien, iż Izrael zabił Charliego Kirka, aby otorować drogę do wojny w Iranie, której oczekiwał od prezydenta Trumpa, i wskazał, iż ten sam kraj odegrał również kluczową rolę w zamachu na prezydenta Johna F. Kennedy'ego.

Chociaż to drugie przekonanie stało się coraz powszechniejsze w głównym nurcie, a prof. Sachs i wielu innych ostatnio sugerowało to samo, to najnowsze wypowiedzenie tak szanowanej i mainstreamowej postaci jak Wilkerson znacznie przyspieszyło ten trend.