Minęło kilka dni od Marszu Niepodległości 2026, opadł złoty pył, można więc wrócić do rzeczywistości. Do Warszawy nie mogłem pojechać, łykałem ostatnie pigułki antybiotyku. Na lubelskim też nie byłem. Siedziałem na kanapie przed telewizorem i oglądałem. Boże, co to był za marsz! Nie było interwencji, żadnych doniesień o prowokacjach – ludzie nareszcie mogli poczuć się swobodnie, u siebie. Frekwencją mogli też wyrazić swój pogląd na sprawy bieżące.
Już pierwsze migawki Marszu przeniosły mnie w świat z roku 1981. Na Mszę św. przyjechaliśmy do Krakowa, na Wawel, potem był przemarsz na Kopiec Piłsudskiego i spotkanie z gen. Mieczysławem Borutą-Spiechowiczem, legionistą, uczestnikiem trzech wojen. Kto nie przeżył II RP nie zdaje sobie sprawy co to jest prawdziwa niepodległości i wolność, kto nie przeżył okresy Solidarności, ten nie wie co to jest polskość – nie ta płytka, pazerna, bezideowa i sproletaryzowana, ale ta szczera, 1000-letnia, solidarna i prawdziwa. Patrzyłem w telewizor, jak urzeczony, żyjąc w dwóch wymiarach jednocześnie. Pamiętałem atmosferę z 1981 r. i patrzyłem na euforia współczesnego marszu. Piękne chwile. Te dwa światy były przystawalne, o ile nie identyczne. Byliśmy razem, u siebie, z tymi samymi marzeniami, intencjami i dążeniami, tą samą radością. Nareszcie byliśmy w Polsce…Tak się wydawało.
euforia z obydwu świąt listopadowych pozostawmy w sercu, bo one mogą nas zbudować, stworzyć na nowo, ale nie zapominajmy o diametralnych różnicach czasowych. Musimy po prostu zejść na ziemię. Obchody listopadowego święta z 1981 r. miały przed sobą stan wojenny, kilka wersji Solidarności, „okrągły stół” i wymarsz Armii Czerwonej z Polski – czyli pacyfikację marzeń i nową wersję PRL-u, z tymi samymi ludźmi. Ta sama uroczystość w 2026 r. ma za sobą pacyfikację telewizji państwowej, Polskiej Agencji Prasowej, Trybunału Konstytucyjnego i wejście wysokich rangą funkcjonariuszy policji do TV Republika i groźbę likwidację suwerenności państwa. Polskę solidarnościową przegraliśmy i przegrywamy właśnie III RP. Podobieństwa: brak jakiejkolwiek myśli państwowej, sztandary, sztandary, protesty, krzyki, ogólna bezbronność i wolna polityczna przestrzeń do zagospodarowania; policja przeciwko narodowi. Podobieństw jest oczywiście dużo więcej, ale warto zdać sobie sprawę, iż nasza siła oporu i walka o swoje ma coraz mniejsze znaczenie międzynarodowe: jak w II RP polską inteligencję nasi wrogowie musieli fizycznie likwidować na Sybirze, w obozach koncentracyjnych i powojennych więzieniach, to w okresie Solidarności wystarczył stan wojenny i „okrągły stół”, a dziś zaledwie opanowanie środków masowego przekazu, Trybunału Konstytucyjnego i wejście do TV Republika. Tak samo jak w okresie „S” ludzie nie bardzo zdawali sobie sprawę, tak i dziś nie zdają, w jakim świecie żyją i jakie konsekwencje swoich zachowań będą musieli ponosić. Również dwie siły pod TK pilnujące się nawzajem jakby nie zauważają, iż uzurpatorzy pracują tak samo nielegalnie, jak nielegalny był PRL, który trwał 44 lata.
Wprawdzie Prezydent na poniedziałek (16.11.26) zaprosił wszystkie kluby i koła parlamentarne do wspólnej narady nad przyszłością TK i państwa, ale pytanie zasadnicze, które siedzi w głowach wyborców brzmią następująco: skąd, w tym stanie rozchwiania politycznego świata, Suweren weźmie ludzi pokroju Piłsudskiego, Paderewskiego, Dmowskiego czy Korfantego; czy nasi liderzy, a my za nimi, chcemy posiadać państwo, czy tylko dobrze zarabiać i mieć „dobrobyt” oparty na dotacjach, pożyczkach lub selektywnych kominowych zarobkach? Przedmiotem rozmowy będzie utrzymanie państwa i jego sanacja.
Przystępując do jakichkolwiek wewnętrznych rozmów musimy mieć świadomość, iż 37. lat III RP zostało zmarnowanych. W tym czasie nie Suweren brał współodpowiedzialność za losy państwa, kultury i narodu, ale był on przekupywany wszelkiego rodzaju dotacjami, socjalem i ciągle żył w napięciu wyborczym stawiając nie na państwo, ale na poszczególne partie. Skończyło się tak, jak skończyć się musiało: ogólną dezorientacją, upadkiem wszelkich wartości, pustką ideową, niepewnością osobistą i dywagacją nad tym które prawo ma pierwszeństwo – krajowe czy unijne. A jak wiemy, własne prawo jest jednym z głównych warunków nie tylko suwerenności, ale również poczucia tożsamości i własnego miejsca w świecie. W ogólnym zacietrzewieniu doszło również do tego, iż nie głosowano „za”, ale „przeciw”. I obrazowo, gdyby w ostatnich wyborach nazwa PiS i nazwisko Kaczyński zniknęły z pola widzenia, dziś Polska byłaby w zupełnie innym miejscu. Byłaby stała baza USA w Polsce, byłoby CPK, udrożnienie Odry i być może pojawiłaby się wreszcie jakaś myśl państwowa jednocząca naród i zasypująca wciąż istniejące podziały pozoborowe.
Na scenie politycznej pozostał jeden człowiek, na którego wszyscy bezsilnie spoglądają z nadzieją. Pozostał też wielki Marsz Niepodległości, który nie ma już nic wspólnego z nacjonalizmem. Konstytucyjny naród ma prawo zabierać głos w swojej sprawie, ale musi on posiadać odpowiednią siłę fizyczną Suwerena i tężyznę państwa, które będą w stanie obronić wszystkich przed zakusami grabieży silniejszych od nas. Bo mamy do czynienia z ingerencją z zewnątrz i targowicą wewnątrz.
I teraz najważniejsze (bez obrazy): o ile ogólne ujmując – prawica, ale też ludzie porządni, nie zdobędą się na odpowiednio silną formację, kolejny raz będą musieli zaakceptować nowy okrągły stół, z tymi samymi ludźmi i niemiecką dominacją w tle, bo tyle kosztuje słabość. Zmarnowali swój czas i nie stworzyli takiego faktu dokonanego, z którym inni musieliby się liczyć i byle kto nie mógł obalić. Nic nie zastąpi przykładu odrodzonej II RP. Tekturowa powtórka zawsze staje się tragicznie śmieszna.














