Żurek i „prawicowe inspiracje” zamachowca. Fakty, które burzą narrację ministra

magnapolonia.org 3 часы назад

Żurek i prawicowe inspiracje zamachowca

Minister sprawiedliwości Waldemar Żurek wskazuje na „prawicowe inspiracje” Michała Oksińskiego. W rozmowie z Radiem Kraków stwierdził, iż w śledztwie „jest bardzo silny wątek tego prawicowego ekstremizmu”. Jedną z przesłanek ma być zainteresowanie krakowskiego mordercy Andersem Breivikiem — norweskim terrorystą, który w 2011 roku zamordował 77 osób, w tym 69 uczestników obozu młodzieżówki Partii Pracy na wyspie Utøya. W tym przypadku dobór ofiar miał wyraźny charakter polityczny.

To nic, iż wśród zainteresowań krakowskiego mordercy mieli znajdować się także inni zwyrodnialcy: seryjni zabójcy i sprawcy masakr, których zbrodnie nijak nie wpisują się w ów „prawicowy klucz”. Co więcej, współpracownik Oksińskiego opowiadał w reportażu „Uwagi!” TVN, iż ten nieustannie rozmawiał o seryjnych mordercach i znał ich historie od A do Z. Z ustaleń dotyczących jego aktywności internetowej wyłaniają się również nazwiska Charlesa Mansona i Teda Kaczynskiego. Co więcej, według ustaleń ABW napis „GGER”, który widniał na szafce Oksińskiego w miejscu pracy, może być nawiązaniem do Elliota Rodgera — sprawcy masakry w Kalifornii w 2014 roku. Czyżby minister sprawiedliwości uznał, iż właśnie Breivik najlepiej pasuje do politycznej układanki?

Najwyraźniej jednak nie wszystkie fascynacje zasługują na jednakową uwagę.

Prawicowe inspiracje Breivika? Osobliwy tygiel ideologiczny

Przyjrzyjmy się zatem bliżej temu, czym adekwatnie były owe „prawicowe inspiracje”, zaczynając od osobliwej ideologii samego Breivika.

W swoim manifeście 2083: A European Declaration of Independence, rozpowszechnionym 22 lipca 2011 roku, tuż przed dokonaniem zamachów, Breivik koncentrował się przede wszystkim na sprzeciwie wobec masowej imigracji i wielokulturowości, za które obwiniał europejską lewicę. W tym samym dokumencie przedstawiał jednak Izrael jako sojusznika, deklarował poparcie dla syjonizmu oraz izraelskiego nacjonalizmu i wymieniał orientację proizraelską wśród zasad swojej ideologii.

Dlaczego więc minister Żurek, podążając za własną, nietuzinkową logiką, nie mówi o „silnym izraelskim tropie”?

Sam manifest jest zresztą pełen osobliwych, niekiedy wzajemnie sprzecznych koncepcji. Pojawia się w nim choćby określenie „chrześcijański ateista”.

Jeszcze ciekawiej robi się w rozdziale 3.85, zatytułowanym The Political Significance of Sex in a Cultural Conservative Future. Breivik postulował tam utworzenie specjalnych stref liberalnych, wzorowanych na Las Vegas. Miałyby one umożliwiać osobom zainteresowanym swobodą seksualną prowadzenie takiego stylu życia, podczas gdy reszta społeczeństwa pozostawałaby konserwatywna obyczajowo.

Osobną osobliwością był jego projekt państwowej polityki reprodukcyjnej. Breivik rozważał masowe wykorzystywanie zapłodnienia in vitro, macierzyństwa zastępczego, a choćby instytucjonalnego wychowywania dzieci przez opłacanych przez państwo opiekunów. Wszystko to w ramach programu zwiększania liczby urodzeń i realizacji jego nacjonalistycznych koncepcji demograficznych.

Czy nie należałoby zatem zbadać także „silnego wątku in vitro”? Idźmy jednak dalej, przyglądając się „prawicowej ideologii” Breivika. Panie Żurek – do dzieła!

Petycję podpisało już

5,988

osób

PODPISZ PETYCJĘ

14 września 2009 roku, a więc niemal dwa lata przed zamachami, Breivik postulował, aby środowiska konserwatywne przyjęły linię „anti-rasistiske/pro-homser/pro-Israel”, czyli antyrasistowską, przyjazną homoseksualistom i proizraelską.

Co więcej, również w manifeście z 2011 roku deklarował, iż nie ma zastrzeżeń wobec prywatnego życia osób homoseksualnych.

Znów więc zapytujemy: panie Żurek, gdzie informacja o „silnym homoseksualnym tropie”? Skoro mamy analizować wszystkie deklaracje norweskiego mordercy, dlaczego akurat ta miałaby zostać pominięta?

Jest jeszcze jeden interesujący szczegół. Otóż Anders Breivik należał do norweskiej loży masońskiej św. Jana „Św. Olaf pod Trzema Kolumnami” (St. Johanneslogen St. Olaus til de tre Søiler), działającej w ramach Norweskiego Zakonu Wolnomularskiego. Został przyjęty w 2007 roku, a w 2009 uzyskał trzeci stopień wtajemniczenia.

Czy zatem, stosując podobną metodę skojarzeń, nie powinniśmy mówić również o „silnym wątku masońskim”?

Rzecz jasna, sam Breivik przedstawiał się jako prawicowiec. Jednak analiza jego poglądów odsłania zdumiewający tygiel ideologiczny i pokazuje, jak daleko jego zapatrywaniom do tradycyjnego katolicyzmu, konserwatyzmu czy chrześcijańskiej myśli narodowej — a więc środowisk, które Żurkowie tego świata nierzadko z upodobaniem wrzucają do jednego worka ze „skrajną prawicą”.

I jak wiele rozmaitych, niekiedy wzajemnie sprzecznych wątków odnajdujemy w ideologii norweskiego mordercy. Tyle iż o nich również Żurkowie tego świata wolą już nie wspominać. Najwyraźniej nie pasują do z góry przyjętej opowieści.

Nie oznacza to oczywiście, iż śledczy powinni zignorować możliwość ideologicznej inspiracji Michała Oksińskiego. Przeciwnie — powinni ją rzetelnie zbadać, podobnie jak wszystkie pozostałe hipotezy. Tyle iż od badania poszlak do przedstawiania opinii publicznej określonej interpretacji politycznej jako niemal przesądzonej droga pozostało daleka. Zwłaszcza gdy owa manipulancka interpretacja pada z ust ministra sprawiedliwości, a więc człowieka, od którego należałoby wymagać szczególnej powściągliwości w formułowaniu podobnych ocen.