Zbigniew Żak: Serce Jezusa nasza nadzieja. Myśli 24/2026
Zbigniew Żak: Serce Jezusa nasza nadzieja. Myśli 24/2026
data:13 czerwca 2026 Redaktor: Anna
Teraz zaś już nie ja żyję, ale żyje we mnie Chrystus. Choć przez cały czas prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie (Ga 2, 20).
Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie». (Mt 11, 28-30).
Geneza uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego związana jest z utrwaleniem się pobożności i kultu. Dekret zatwierdzający oficjum i Mszę św. tej uroczystości promulgował Klemens XIII. 6 lutego 1765 r. Cel wprowadzonej uroczystości to odnowienie pamięci o Bożej miłości! Tajemnica Bożej miłości domaga się, aby o niej przypominać.
Zaczęły się pojawiać absurdalne zarzuty w odniesieniu do kultu Najświętszego Serca, iż czcimy „kawałek” Pana Jezusa, nie oddając czci Osobie, tylko Sercu. Na ten zarzut odpowiedział już Papież Pius XII w encyklice „Haurietis aquas” – o nabożeństwie do Najświętszego Serca. Tłumaczy, iż serce jest symbolem miłości, a zatem osoby, która kocha. Serce Jezusa jest symbolem Bożej miłości, i o tym ta uroczystość ma nam przypominać.
Sam Pan Jezus pragnął, aby uczczone zostało poprzez ten szczególny dzień Jego Serce. Dlatego też dążenia do tego, aby takie święto ustanowić, były podejmowane bardzo szeroko, w różnych gremiach. Najbardziej sławny stał się w tym kontekście głos polskich biskupów z 1764 r. Nie tylko przesłali prośbę do Watykanu, do ówczesnej Świętej Kongregacji Obrzędów, ale również Memoriał, w którym zawarto bogate teologicznie uzasadnienie dotyczące tego święta.
Kult Bożego Serca ma również wymiar społeczny. Po raz pierwszy biskupi polscy zawierzyli nasz Naród Bożemu Sercu na Jasnej Górze 27 lipca 1920 r., w kontekście napaści bolszewickiej Rosji na Polskę. Rok później, 3 czerwca 1921 r., też jako wyraz wdzięczności za ocalenie, odbyło się w Krakowie uroczyste poświęcenie Narodu Polskiego Najświętszemu Sercu Jezusa.
Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa od 1995 r. jest jednocześnie Światowym Dniem Modlitwy o Uświęcenie Kapłanów. Obchodząc dzisiejszą uroczystość, módlmy się o to, aby kapłani, na wzór Dobrego Pasterza, byli według Bożego Serca.
Obraz Najświętszego Serca wiąże się z ideą intronizacji Jezusa Chrystusa, to znaczy z bezwarunkowym powierzeniem Zbawicielowi samych siebie i swojej rodziny, w ogóle całego swego życia. Praktycznie intronizacja polega na tym, iż wspomniany obraz (lub figurę) umieszcza się w szczególnie godnym miejscu, odmawia się przy tym akt poświęcenia i zawierzenia – i dla zamieszkałych w tym domu jest odtąd po prostu czymś oczywistym, iż Jezus jest naszym Królem i Panem. Zatem rozumie się samo przez się, iż obraz potwierdzający tę naszą decyzję powinien być piękny i dostojny.
Odkrywanie tajemnicy Jezusowego Serca ma fundamenty w objawionym Słowie Bożym. Poprzez termin „serce” (w Nowym Testamencie słowo to pojawia się aż 148 razy) pojmuje się życie wewnętrzne, to co jest najbardziej intymne dla osoby. Chcieć odczytywać wnętrze Jezusa to przypatrywać się mu jako Temu, który kocha, zaprasza do przyjaźni, współczuje, jest miłosierny, czuły, cichy i pokorny, cierpi wewnętrznie i przeżywa wewnętrzne pragnienie, radość, smutek, agonię, chce być kochanym.
Chrystus na krzyżu umarł za nas wszystkich. Ale zarazem On umarł za mnie, za każdego z nas. Za mnie jednego i za każdego z nas Jezus przeszedł przez straszliwą mękę krzyża. O tym właśnie mówił w przypowieści o zagubionej owieczce. Dla tego Pasterza każdy z nas jest kimś jedynym i bezcennym. To nie jest przecież tak, iż zagubiona owieczka jest dla Niego ważniejsza, niż 99 pozostałych owiec. Każda z owych dziewięćdziesięciu dziewięciu też jest dla kochającego Serca Jezusa ważna.
Pan Jezus przekazał następujące słowa św. Małgorzacie: "Oto Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, iż nie szczędziło niczego aż do zupełnego wyniszczenia się dla okazania im miłości, a w zamian za to doznaje od większości ludzi tylko gorzkiej niewdzięczności, wzgardy, nieuszanowania, lekceważenia, oziębłości i świętokradztw, jakie oddają mu w tym Sakramencie Miłości. ale najbardziej boli Mnie to, iż w podobny sposób obchodzą się ze Mną serca służbie mojej szczególnie poświęcone. Dlatego żądam, aby pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała był odtąd poświęcony jako osobne święto ku czci Mojego Serca i na wynagrodzenie Mi przez Komunię i inne praktyki pobożne zniewag, jakich doznaję. W zamian za to obiecuję ci, iż Serce moje wyleje hojne łaski na tych wszystkich, którzy w ten sposób oddadzą Mu cześć lub przyczynią się do jej rozszerzenia".
Każde spotkanie z Chrystusem ma skłaniać nas do nawrócenia i porzucenia zła.
Zachęcam do wysłuchania rozmowy z Grzegorzem Kasjaniukiem, autorem książki "Milejczyce. Serce Dobrego Pasterza - nadzieja Polski w ostatecznych czasach": https://www.youtube.com/embed/XO4Lw6H1GRA
Zb.
Sam Pan Jezus pragnął, aby uczczone zostało poprzez ten szczególny dzień Jego Serce. Dlatego też dążenia do tego, aby takie święto ustanowić, były podejmowane bardzo szeroko, w różnych gremiach. Najbardziej sławny stał się w tym kontekście głos polskich biskupów z 1764 r. Nie tylko przesłali prośbę do Watykanu, do ówczesnej Świętej Kongregacji Obrzędów, ale również Memoriał, w którym zawarto bogate teologicznie uzasadnienie dotyczące tego święta.
Kult Bożego Serca ma również wymiar społeczny. Po raz pierwszy biskupi polscy zawierzyli nasz Naród Bożemu Sercu na Jasnej Górze 27 lipca 1920 r., w kontekście napaści bolszewickiej Rosji na Polskę. Rok później, 3 czerwca 1921 r., też jako wyraz wdzięczności za ocalenie, odbyło się w Krakowie uroczyste poświęcenie Narodu Polskiego Najświętszemu Sercu Jezusa.
Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa od 1995 r. jest jednocześnie Światowym Dniem Modlitwy o Uświęcenie Kapłanów. Obchodząc dzisiejszą uroczystość, módlmy się o to, aby kapłani, na wzór Dobrego Pasterza, byli według Bożego Serca.
Obraz Najświętszego Serca wiąże się z ideą intronizacji Jezusa Chrystusa, to znaczy z bezwarunkowym powierzeniem Zbawicielowi samych siebie i swojej rodziny, w ogóle całego swego życia. Praktycznie intronizacja polega na tym, iż wspomniany obraz (lub figurę) umieszcza się w szczególnie godnym miejscu, odmawia się przy tym akt poświęcenia i zawierzenia – i dla zamieszkałych w tym domu jest odtąd po prostu czymś oczywistym, iż Jezus jest naszym Królem i Panem. Zatem rozumie się samo przez się, iż obraz potwierdzający tę naszą decyzję powinien być piękny i dostojny.
Odkrywanie tajemnicy Jezusowego Serca ma fundamenty w objawionym Słowie Bożym. Poprzez termin „serce” (w Nowym Testamencie słowo to pojawia się aż 148 razy) pojmuje się życie wewnętrzne, to co jest najbardziej intymne dla osoby. Chcieć odczytywać wnętrze Jezusa to przypatrywać się mu jako Temu, który kocha, zaprasza do przyjaźni, współczuje, jest miłosierny, czuły, cichy i pokorny, cierpi wewnętrznie i przeżywa wewnętrzne pragnienie, radość, smutek, agonię, chce być kochanym.
Chrystus na krzyżu umarł za nas wszystkich. Ale zarazem On umarł za mnie, za każdego z nas. Za mnie jednego i za każdego z nas Jezus przeszedł przez straszliwą mękę krzyża. O tym właśnie mówił w przypowieści o zagubionej owieczce. Dla tego Pasterza każdy z nas jest kimś jedynym i bezcennym. To nie jest przecież tak, iż zagubiona owieczka jest dla Niego ważniejsza, niż 99 pozostałych owiec. Każda z owych dziewięćdziesięciu dziewięciu też jest dla kochającego Serca Jezusa ważna.
Pan Jezus przekazał następujące słowa św. Małgorzacie: "Oto Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, iż nie szczędziło niczego aż do zupełnego wyniszczenia się dla okazania im miłości, a w zamian za to doznaje od większości ludzi tylko gorzkiej niewdzięczności, wzgardy, nieuszanowania, lekceważenia, oziębłości i świętokradztw, jakie oddają mu w tym Sakramencie Miłości. ale najbardziej boli Mnie to, iż w podobny sposób obchodzą się ze Mną serca służbie mojej szczególnie poświęcone. Dlatego żądam, aby pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała był odtąd poświęcony jako osobne święto ku czci Mojego Serca i na wynagrodzenie Mi przez Komunię i inne praktyki pobożne zniewag, jakich doznaję. W zamian za to obiecuję ci, iż Serce moje wyleje hojne łaski na tych wszystkich, którzy w ten sposób oddadzą Mu cześć lub przyczynią się do jej rozszerzenia".
Każde spotkanie z Chrystusem ma skłaniać nas do nawrócenia i porzucenia zła.
Zachęcam do wysłuchania rozmowy z Grzegorzem Kasjaniukiem, autorem książki "Milejczyce. Serce Dobrego Pasterza - nadzieja Polski w ostatecznych czasach": https://www.youtube.com/embed/XO4Lw6H1GRA
Zb.
Related
Z naszego 'meca' jedna, wielka heca ... / Dobromir
6 часы назад
recommended
Polacy nie zagrają w Mistrzostwach Europy
2 часы назад
