Wojna Donalda Trumpa okazała się druzgocącą porażką – od błędnych założeń politycznych po katastrofalne skutki ich realizacji. Rozpoczęta w celu zmiany reżimu w Teheranie, w efekcie zapoczątkowała zmiany w systemie władzy w Waszyngtonie.
Śmierć Alego Chameneiego, Alego Laridżaniego i sporej grupy członków kierownictwa wojskowo-politycznego Republiki Islamskiej nie zmieniła bowiem o jotę priorytetów jej polityki wewnętrznej i zagranicznej. Mało tego, doprowadziła do utrwalenia tych priorytetów zgodnie z logiką zwalczaną przez USA i Izrael czy wręcz do radykalizacji działań Iranu. Wtorkowe wybory faktycznie mogą natomiast rozpocząć tarcia i rekombinacje w systemie władzy USA, które mogą wpłynąć na działania Stanów Zjednoczonych poza ich granicami, w tym na Bliskim Wschodzie. Choćby przez sam fakt większego zaangażowania głównych frakcji amerykańskiej oligarchii w walki wewnętrzne, które staną się teraz bardziej zacięte w obliczu wyrównania układu sił.
Wybory okazały się druzgocącą klęską prezydenta Donalda Trumpa i zdominowanej przez niego w ostatnich latach Partii Republikańskiej. Skali tej klęski nie oddaje prosta arytmetyka utraty za jednym zamachem obu izb Kongresu. Republikański senator z Kansas Roger Marshall przegrał z demokratą Adamem Hamiltonem. Ostatni raz demokrata zwyciężył tam w 1932 roku! Padły także bastiony republikanów z ostatnich dekad. W Teksasie, stanie stereotypowo wręcz republikańskim, partia Trumpa przegrała mandat senacki po raz pierwszy od 1988 roku. Co ważne, przegrał tam również gubernator Greg Abbott, sprawujący funkcję od 2015 roku. Ostatni raz demokrata wygrał wybory gubernatorskie w Teksasie w 1990 roku.
Abbott był doświadczonym politykiem, który postawił wiele na ruch MAGA. Abbott rozpoczął ostre działania antyimigracyjne jeszcze w 2021 roku, wbrew administracji Joe Bidena, rozciągając na granicy zasieki z drutu kolczastego, uruchamiając stanową Gwardię Narodową i szukając kruczków prawnych, by szybciej zatrzymywać i zamykać nielegalnych imigrantów. W październiku 2025 roku Abbott zgodził się, by administracja Trumpa wysłała teksańskich gwardzistów do Illinois i Oregonu, by wesprzeć prowadzone tam operacje przeciw nielegalnym imigrantom wbrew ich demokratycznym gubernatorom. Orientacja na Trumpa chyba mu zaszkodziła. Demokraci będą tam mieli gubernatora po raz pierwszy od 1995 roku, kiedy urząd opuściła Ann Richards.
Warto też zwrócić uwagę na klęskę w Karolinie Południowej. Tam Partia Demokratyczna wygrała mandat senacki ostatni raz w 1998 roku. Tym razem przegraną zapewniła republikanom kandydatka przywieziona „w teczce” z Białego Domu – Darline Graham. W czasie kampanii wykazała się niskimi kompetencjami, ale Trumpowi najwyraźniej wystarczyło, iż była siostrą zmarłego w lipcu Lindseya Grahama. Wybrany do Senatu w 2002 roku, zdobył on znaczne wpływy i dał się poznać jako neokonserwatysta, zwolennik globalnej hegemonii USA oraz podtrzymywania jej także poprzez interwencje zbrojne. Z racji tego był pierwotnie zdecydowanym krytykiem Donalda Trumpa. Inaczej niż siostra, Graham był jednak wytrawnym politykiem. W 2017 roku dokonał zwrotu i stał się jednym z głośnych sojuszników politycznych ówczesnego i obecnego prezydenta USA. W czasie kampanii wyborczej siostra okazała się wierna ideom wyznawanym przez Lindseya, który firmował ustawę o daleko idących sankcjach wobec Rosji i jej kooperantów. „Osobiście wolałabym utrzymać presję na Rosję, aby zakończyła wojnę i obniżyła ceny benzyny” – dezawuowała politykę swojego prezydenckiego promotora. „Ponieważ nie ufam Putinowi i nie ufam Rosji”.
Darline Graham znalazła się w tych wyborach w podwójnie niekorzystnym położeniu. Dla tradycyjnych republikanów była pionkiem nieliczącego się z ich strukturą Trumpa. Dla MAGA była kolejną przedstawicielką neokonserwatyzmu, który uważają za tak szkodliwy dla swojego państwa i społeczeństwa.
I odzwierciedla to sytuację całej Partii Republikańskiej, która zapłaciła za jaskrawe oszustwo Trumpa obiecującego zakończenie zbrojnych interwencji na Bliskim Wschodzie. USA przegrywają w tej chwili tę wojnę, także na płaszczyźnie kosztów społecznych. Rachunki za rekordowo drogi olej napędowy i drogą benzynę to dokładnie ten skutek, jaki kierownictwo Iranu chciało osiągnąć, już pierwszego dnia wojny skutecznie blokując Ormuz. I osiągnęło.
Znaczenie wojennej porażki gwałtownie docenił wiceprezydent J. D. Vance, który wyraźnie zdystansował się niedługo po wyborach od Trumpa, akcentując właśnie jego militarną awanturę. Podobnie ocenia sytuację lider demokratów w Izbie Reprezentantów, Hakeem Jeffries, prawdopodobny przyszły przewodniczący izby niższej, który już wcześniej nazwał konflikt „lekkomyślną i kosztowną wojną z wyboru”. Po wyborach ponownie zażądał zakończenia konfliktu.
Dodatkowo godziło w Partię Republikańską i prezydenta to, iż aż nazbyt wyraźnie rozpoczęcie wojny przeciwko Iranowi nastąpiło pod wpływem Izraela, którego premierowi i wywiadowi Trump zaufał bardziej niż własnym służbom specjalnym i urzędnikom. Wyczuł on, co na siebie sprowadził. Jeszcze w dniu wyborów ogłosił, iż po zakończeniu 2026 roku USA przestaną przekazywać Izraelowi coroczną pomoc finansową w wysokości około 3,8 mld dolarów. Podkreślić jednak trzeba, iż to tylko część wsparcia materialnego, jakiego amerykańskie podmioty udzielają izraelskim, nie wspominając o poparciu innym niż materialne. Trump nie omieszkał jednak dodać, iż decyzja została podjęta po uzgodnieniu z Benjaminem Netanjahu. Kiepski ten niewczesny pokaz niezależności od Izraela. Trump chciał zmienić reżim w Teheranie, tymczasem wojna, którą rozpętał, zaczęła zmieniać układ władzy w Waszyngtonie. Operacja, która miała w jego kalkulacjach również powtórzyć szybki sukces w Wenezueli, podnieść notowania prezydenta i pomóc republikanom wygrać wybory do Kongresu, okazała się politycznym gwoździem do trumny wielu kandydatów jego własnej partii.
Krystian Kamiński
Auto jest członkiem władz Ruchu Narodowego, b. posłem na Sejm RP
Myśl Polska, nr 47-48 (22-29.11.2026)














