Senator Tim Kaine zapowiedział 17 sierpnia 2026 r. rezolucję blokującą działania militarne USA przeciw Omanowi bez zgody Kongresu. Powodem była groźba Donalda Trumpa związana z cieśniną Ormuz. Ro Khanna mówi już o kolejnych rezolucjach. Dla Polski wniosek jest prosty: sojusze wymagają realizmu, nie ślepej wiary.
Oman staje się testem dla władzy prezydenta USA
Demokraci w Kongresie USA chcą ograniczyć możliwość użycia siły przeciw Omanowi po poniedziałkowej wypowiedzi Donalda Trumpa. Axios podał, iż prezydent groził bombardowaniem Omanu, jeżeli państwo to stanie na drodze do ponownego otwarcia cieśniny Ormuz. Senator Tim Kaine zapowiedział, iż po powrocie Senatu z sierpniowej przerwy złoży rezolucję w sprawie uprawnień wojennych.
To nie jest zwykła awantura w Waszyngtonie. Oman jest dla Stanów Zjednoczonych państwem partnerskim, ma z USA umowę o wolnym handlu i od miesięcy uczestniczy w dyplomatycznych próbach ułożenia zasad żeglugi przez cieśninę Ormuz. Gdy przywódca mocarstwa grozi sojusznikowi, świat słyszy nie tylko ostre zdanie. Słyszy pytanie o przewidywalność amerykańskiej polityki.
Kaine i Khanna chcą rezolucji wojennych
Na oficjalnej stronie senatora Tima Kaine’a opublikowano 17 sierpnia oświadczenie, w którym demokrata z Wirginii zapowiada rezolucję zakazującą działań wojskowych przeciw Omanowi bez zgody Kongresu. Kaine argumentuje, iż prezydent nie powinien samodzielnie wciągać USA w kolejne konflikty, a groźby wobec sojusznika wzmacniają przeciwników Ameryki, w tym Rosję i Chiny.
Z kolei Ro Khanna, demokratyczny członek Izby Reprezentantów, powiedział Axios, iż być może trzeba będzie składać rezolucje wojenne dla pozostałych państw świata. To polityczna złośliwość, ale za nią stoi poważny spór konstytucyjny: kto realnie decyduje o wojnie, prezydent czy Kongres? Amerykanie wracają do tego pytania od Wietnamu, Iraku i kolejnych operacji na Bliskim Wschodzie.
Dla polskiego czytelnika temat administracji Donalda Trumpa i relacji transatlantyckich nie jest egzotyką. Polska opiera znaczną część bezpieczeństwa na sojuszu z USA. Dlatego każdy sygnał chaosu w Waszyngtonie trzeba traktować poważnie, bez partyjnych okularów importowanych zza oceanu.
Cieśnina Ormuz to nerw światowej gospodarki
Tłem sporu jest cieśnina Ormuz, przez którą przed wojenną eskalacją przechodziła ogromna część eksportu ropy i LNG z Zatoki Perskiej. Al Jazeera opisywała pod koniec lipca, iż Iran odrzucił propozycję Omanu dotyczącą wspólnego zarządzania ruchem przez cieśninę, a rozmowy dotyczyły między innymi tras żeglugowych i opłat. To nie jest akademicki spór dyplomatów. Każda blokada, groźba lub atak w tym miejscu może uderzyć w ceny energii na całym świecie.
Oman znajduje się po południowej stronie wejścia do cieśniny i ma znaczenie geograficzne, którego nie da się pominąć. jeżeli USA chcą wymusić swobodę żeglugi, muszą liczyć się z interesami państw regionu. Twardość bywa potrzebna. Ale twardość bez kalkulacji staje się ryzykiem, za które rachunki płacą później zwykli obywatele: na stacjach benzynowych, w cenach transportu, w kosztach produkcji.
Polska lekcja: sojusz tak, poddaństwo nie
Polska prawica nie powinna wpadać w amerykańskie spory plemienne. Trump potrafił mówić językiem interesu narodowego, którego w Europie często brakuje. To prawda. Ale interes Polski nie polega na tym, by automatycznie usprawiedliwiać każdą decyzję Białego Domu. Interes Polski polega na tym, by mieć silną armię, własny przemysł, realne zapasy i dyplomację zdolną rozmawiać z każdym prezydentem USA.
Wątek amerykańskiej presji wobec Iranu pokazuje, iż Bliski Wschód potrafi błyskawicznie wciągnąć mocarstwa w logikę eskalacji. Dla Warszawy to ostrzeżenie. Gdy energia drożeje przez konflikt daleko od Wisły, płacą polskie rodziny i polskie firmy. Gdy USA przesuwają uwagę i zasoby na Zatokę Perską, Europa Środkowa musi pytać, co zostaje dla wschodniej flanki NATO.
Demokraci w Kongresie mogą grać przeciw Trumpowi politycznie. Nie ma w tym naiwności. Ale samo pytanie o granice władzy wojennej prezydenta jest zasadne. Państwo poważne nie prowadzi wojny z rozpędu ani z telewizyjnej tyrady. Państwo poważne liczy koszt, wskazuje cel i wie, kiedy użycie siły służy interesowi narodowemu, a kiedy staje się demonstracją bez planu.
Dla Polski stawka jest konkretna: bezpieczeństwo, ceny energii i wiarygodność głównego sojusznika. Sojusz z Ameryką pozostaje fundamentem naszej obrony, ale fundament trzeba wzmacniać własną stalą, własnym budżetem i własnym rozumem strategicznym. W polityce międzynarodowej wdzięczność jest miła. Suwerenność jest konieczna.
Źródło: Kresy.pl, Axios, biuro senatora Tima Kaine’a, Al Jazeera.
Źródło: Kresy.pl
