Zza zasłony paliwowego układu Ameryki i Rosji zaczynają wychylać się zarysy wielkiego geopolitycznego zwrotu, o który Donald Trump stara się już długo. Potlacz wobec Rosji zadziałał otworzyła się przestrzeń negocjacji. Pozostaje jedynie „przekonać” Europę.
A więc wielki paliwowy układ Donalda Trumpa i Władymira Putina (https://myslpolska.info/2026/11/08/szczesniak-paliwowy-uklad-rosji-i-ameryki/) był pustym gestem? Nie obniżył cen paliw, ani kropla rosyjskiego oleju napędowego nie zobaczyła amerykańskiej ziemi, zero zysków dla Ameryki, gdy dla Rosji to cenna przerwa (choć tylko trzy tygodnie) w nalotach na rafinerie i uchylenie części sankcji czyli zwiększenie eksportu paliw i ropy.
Tak, realnie to był „potlacz”, pradawna instytucja społeczna szczodrego obdarowania drugiej strony, by ta odwzajemniła się równie hojnie. To początek wymiany „daję, abyś dał”. Gdyż paliwowy deal należy umieścić na najwyższej półce geopolityki. I o tym przekonaliśmy się przy trójstronnych negocjacjach w Abu Dhabi, gdzie głównym tematem nie była Ukraina, ale architektura bezpieczeństwa europejskiego. Z Europą czekającą w korytarzu na wynik. Donald Trump wszedł na adekwatny poziom rozwiązywania problemu. I widać, iż chce się uwolnić od tego konfliktu i sprytnie zeskakuje z jej wagonika. Europa jeszcze trochę nie nadąża za tym zwrotem.
Ale postępy są – Moskwa ma przedstawić na życzenie Waszyngtonu projekt układu bezpieczeństwa między EU i Rosją pod patronatem USA i NATO – długotrwałej stabilności wschodniej flanki Starego Świata. Ma on zawierać działania obu stron, przedstawienie wzajemnych obaw i oczekiwań, ale też ustępstw, prowadzących do deeskalacji napięcia.
Europa odmawiała, ale zrozumiała, iż może pozostać na korytarzu i strony dogadają ponad jej głowami. A przecież poprzedni amerykański prezydent przemienił pokojowo nastawione elity polityczne Europy we wrogów Rosji, choć wcześniej nie dopuszczali do siebie choćby myśli o wojnie czy zrywaniu dostaw rosyjskich surowców. A teraz proszę… jakie jastrzębie i podżegacze wojenni. Dzisiaj pierwsi już dzwonią do prezydenta Putina, a wcześniej obrzucali go epitetami. W ciągu kilku miesięcy zmienili się w gołąbki pokoju. I odwrotny, nasz polski przykład, gdy Donald Tusk jako premier w 2014 r. zapewniał, iż Polska nie będzie uczestniczyć w krucjacie antyrosyjskiej. Dzisiaj stoi w pierwszym szeregu jastrzębi, choć płacić za wojnę nie chce i wysyłać naszych chłopców na Dzikie Pola – również. I za to ostatnie – dzięki Bogu!
Waszyngton już zmusił Brukselę, by przestała stawiać zaporowe warunki (negocjacje po zawieszeniu broni), a Jared Kushner zażądał w Abu Dhabi, żeby wydelegowała jednego przedstawiciela całej Unii. Przypomina to słynne, choć apokryficzne, pytanie Kissingera „do kogo mam zadzwonić, gdy chcę rozmawiać z Unią?” Więc Bruksela, jak to Bruksela, skleiła aż pięcioosobową delegację – przewodniczącego parlamentu oraz reprezentantów Niemiec, Francji, Włoch i Polski oraz Wielkiej Brytanii, nie będącej przecież członkiem EU.
Zresztą to mało ważne, niech się kłócą między sobą. Ważne są pieniądze, a w rozmowach Trumpa z Putinem i ich przedstawicieli więcej czasu poświęca się wspólnym interesom niż wojnie na Ukrainie. Potencjał współpracy jest szeroki: od amerykańskich centrów danych w Rosji, do wspólnych inwestycji naftowych czy LNG w Arktyce, gdzie Amerykanie mają kłopoty z uruchomieniem ogromnego potencjału Alaski, gdy Rosjanie opanowali technologie skraplania i transportu w arktycznych morzach. Już słychać o pierwszych projektach: wydobycie na Sachalinie, otwarcie Nord Stream. Rosjanie może i zapłacą, np. tracąc zagraniczne rafinerie, pola naftowe i sieci stacji Łukoila, na które ostrzy sobie zęby kapitał zaprzyjaźniony z Trumpem.
Strategicznym jednak zwycięstwem byłby przesył rosyjskiego gazu i ropy do Europy przez amerykańsko-rosyjskie przedsięwzięcie. Na razie słychać odmowy z Brukseli, ale… powoli. Niech trochę zima przyciśnie. Wtedy bezużyteczne, rdzewiejące dzisiaj rurociągi naftowe i gazowe, już pod amerykańską kontrolą, mogą zacząć na nowo pracować. Także polskie odcinki Jamału i Przyjaźni. jeżeli rosyjskie surowce energetyczne będą miały certyfikat z Waszyngtonu, jeżeli na tym będą zarabiały amerykańskie firmy, a my przy okazji, to wschodnie fobie przejdą naszym politykom jak ręką odjął.
W amerykańskich pomysłach słychać imperialną nutę z Wenezueli, gdzie pieniądze za surowce nie płyną do ich właściciela i eksportera, a są deponowane na amerykańskich kontach i nadzorowane przez Waszyngton. Tak miałoby być z pieniędzmi za ropę i gaz płynące z Rosji przez Ukrainę, Polskę czy Morze Bałtyckie do Europy. Choć trudno mi sobie wyobrazić, żeby Rosjanie mieli łyknąć takie upokorzenie… No, chyba iż siłom specjalnym USA udałoby się porwać Władymira Putina.
Andrzej Szczęśniak
Myśl Polska, nr 47-48 (22-29.11.2026)















![Jedna z rakiet spadła w okolicach Biłgoraja. Najnowsze ustalenia [ZDJĘCIA]](https://static2.slowopodlasia.pl/data/articles/xga-4x3-rakiety-i-dron-spadly-na-lubelszczyzne-i-podkarpacie-najnowsze-ustalenia-zdjecia-1795175463.jpg)