Polskie służby i agencje partnerskie miały na przełomie października i listopada udaremnić operację GRU przy granicy z obwodem królewieckim. Według ustaleń „Rzeczpospolitej” plan zakładał dużą liczbę ofiar, przypisanie ataku Ukrainie i wywołanie presji na wstrzymanie pomocy. Dla Polski oznacza to realne zagrożenie dywersją i manipulacją.
Atak pod obcą flagą
Rosyjski wywiad wojskowy GRU miał przygotowywać operację dywersyjną na terenie Polski, w pobliżu granicy z obwodem królewieckim. Jak podała „Rzeczpospolita”, scenariusz przewidywał możliwe przekroczenie granicy i upozorowany atak na obiekt po stronie rosyjskiej. Pozostawione ślady miały obciążać Ukrainę.
Rozmówcy dziennika twierdzą, iż służby znały konkretne obiekty zagrożone atakiem. Operacja miała zakładać „dużą liczbę ofiar”. Ludzie wykorzystani do przekroczenia granicy mogli zostać zabici, a znalezione przy nich przedmioty miały sugerować związki z Ukrainą. To opis planu pochodzący z ustaleń medialnych, a nie publiczny komunikat GRU ani ujawniony dokument operacyjny.
Cel był polityczny. Krwawa mistyfikacja miała wywołać w Polsce strach i gniew, skierować podejrzenia na Kijów oraz zbudować presję na przerwanie pomocy dla walczącej Ukrainy. Rosja próbowałaby więc uderzyć jednocześnie w bezpieczeństwo mieszkańców pogranicza i w suwerenne decyzje polskiego państwa.
Zagrożenie uznano za realne
Sygnały o przygotowaniach miały pochodzić od służb partnerskich, a podobne ostrzeżenia otrzymały Litwa, Łotwa i Estonia. Tomasz Siemoniak, minister koordynator służb specjalnych, nie potwierdził wprost planowanego zamachu. Przyznał jednak, iż dodatkowe działania podjęto po uznaniu zagrożenia za realne.
Na pogranicze skierowano policjantów z innych województw, wzmocniono placówki Straży Granicznej i obecność ABW. W województwie warmińsko-mazurskim działały także wojska specjalne. Szef policji Marek Boroń informował wcześniej, iż formacje zabezpieczają region przed zdarzeniami mogącymi prowadzić do aktów dywersji. Wzmocnienie ochrony granicy było odpowiedzią na rosyjską presję i propagandę.
Także oficjalny raport ABW za lata 2024–2025 wskazuje, iż rosyjskie służby prowadziły w Polsce rozpoznanie pod kątem dywersji i akceptowały ryzyko ofiar śmiertelnych. Agencja opisała wykorzystywanie przez GRU i FSB zwerbowanych wykonawców oraz coraz bardziej złożonych siatek. Nowe doniesienia pasują do tego sposobu działania, choć szczegóły konkretnego planu pozostają niejawne.
Mechanizm znany z prowokacji gliwickiej
Porównanie do prowokacji gliwickiej jest czytelne. 31 sierpnia 1939 roku niemieckie służby upozorowały polski napad na radiostację w Gliwicach. Nazistowska propaganda wykorzystała mistyfikację jako element uzasadnienia agresji na Polskę. W opisywanym w tej chwili scenariuszu ofiary i fałszywe dowody miały posłużyć podobnemu odwróceniu odpowiedzialności.
Nie oznacza to, iż historia powtarza się w identycznej postaci. Zmieniły się narzędzia. Dziś prowokacji kinetycznej towarzyszyłaby lawina materiałów w mediach społecznościowych, spreparowane nagrania i próba skłócenia Polski z Ukrainą. Właśnie dlatego współpraca Polski i Litwy w obronie wspólnej flanki ma znaczenie praktyczne, a nie ceremonialne.
Polska potrzebuje odstraszania i odporności
Udaremnienie operacji, jeżeli ustalenia dziennika są trafne, pokazuje skuteczność współpracy wywiadowczej i sens widocznego wzmocnienia pogranicza. Sama bariera nie wystarczy, ale rozbudowa zabezpieczeń elektronicznych na granicy z Rosją pozostaje istotną częścią systemu wczesnego ostrzegania. Potrzebne są też kontrwywiad, gotowe odwody i szybka komunikacja państwa z obywatelami.
Stawka dla Polaków jest konkretna: życie mieszkańców, spokój na północnej granicy i prawo Warszawy do prowadzenia własnej polityki bez szantażu pisanego cudzą krwią. Rosja testuje odporność państw NATO poniżej progu otwartej wojny. Odpowiedzią Polski musi być twarde odstraszanie, sprawne służby i chłodna dyscyplina informacyjna.














