„Ci bowiem, którzy żyją według ciała,
dążą do tego, czego chce ciało;
ci zaś, którzy żyją według Ducha – do tego, czego chce Duch”
Przez ostatnie dwa tygodnie rozważaliśmy Słowo Życia z Listu do Rzymian. Prawdy tu objawione mają najważniejsze znaczenie. Nie żyjemy po to, by szukać rozrywek, ale nasze życie powinno stać się drogą naśladowania naszego Pana Jezusa Chrystusa. To walka o to, co najważniejsze – o życie wieczne! Nasze ziemskie życie jest jedynie próbą tego, czy potrafimy pozostać wierni Panu Jezusowi w walce z własną pychą, tj. z promowaniem własnej woli, która ostatecznie uniemożliwia nam osiągnięcie ostatecznego celu – życia wiecznego. W chrzcie Bóg dał nam pełnię Ducha Świętego, a my sami otrzymaliśmy tego samego Ducha co apostołowie i inni chrześcijanie – zwłaszcza ci, którzy chodzili w Duchu i osiągnęli świętość. My również musimy osiągnąć świętość w okolicznościach, w których żyjemy. W tym celu Bóg udzielił nam pomocy Ducha Świętego, a umierający Jezus dał nam swoją Matkę.
Pycha jest ślepotą i ciemnością. Pokora jest światłem i wzrokiem, zdolnością widzenia rzeczy Bożych. W 8. rozdziale Listu do Rzymian Duch i ciało są stale przeciwstawiane. I nie tylko tutaj, ale także w 5. rozdziale Listu do Galatów. Biblijny termin „ciało” oznacza nie tylko nasze fizyczne ciało, ale także przejawy cielesnego myślenia, takie jak niepohamowane pragnienia, nieczystość i przejawy egoizmu. W Liście do Galatów apostoł wymienia uczynki ciała, to znaczy ludzkiej samowolności: nierząd, nieczystość, bałwochwalstwo, czary, praktyki okultystyczne, spory, kłótnie, zazdrość, złośliwość itp. Wszystko to jest związane z naszym myśleniem i wolą, to znaczy z działaniem naszej duszy. Nikt nie musi się tego uczyć, pochodzi to wprost z zatrutego korzenia w naszej duszy – z grzechu pierworodnego, który wraz z jego destrukcyjnym działaniem możemy nazwać „starym człowiekiem” lub złamaną naturą ludzką. Jest to w nas zakorzeniono i jeżeli odrzucimy barierę ochronną, jaką jest prawo Boże i przykazania Jezusa, „stary człowiek” potajemnie zdominuje nasze myślenie i zaślepi nas duchowo. Wtedy, choćby nie zdając sobie z tego sprawy, utracimy żywą wiarę i żywą relację z Jezusem Chrystusem.
Ale oprócz „starego człowieka” – „ciała grzechu” – mieszka w nas również Duch Święty, jeżeli jesteśmy w łasce Bożej i jeżeli nie wyrzuciliśmy Go przez niewiarę lub grzech ciężki. Można raczej powiedzieć, iż jest On wyrzucony przez „starego człowieka”, w którego niewolę popadamy, oddając mu naszą wolę i umysł. W tej walce między Duchem a ciałem chodzi ostatecznie o życie wieczne.
Przypomnijmy sobie pierwsze dwa wersety rozdziału 8: „Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia”. „Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci”. Powtarzamy ten werset od dwóch tygodni, podobnie jak poprzedni. Wyjaśniliśmy je już wcześniej, ale to nie wystarczy. Wierzę, iż kiedy byliście w tym słowie, Duch Święty objawił tę prawdę głębiej waszemu umysłowi i sercu.
Rozważmy teraz werset 5: „Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało; ci zaś, którzy żyją według Ducha – do tego, czego chce Duch”. Można podać dowolne tłumaczenie lub wyjaśnienie: ci, którzy czynią tylko to, co chcą, skłaniają się ku temu, co cielesne, podczas gdy ci, którzy pozwalają się prowadzić Duchowi, skłaniają się ku temu, co duchowe.
W wielu miejscach w Piśmie Świętym mowa jest o duchu, duszy i ciele. Siłami duszy są umysł i wola. W wyniku grzechu pierworodnego umysł ma trudności z rozpoznaniem istoty prawdy, a wola jest osłabiona w swej umiejętności czynienia prawdziwego dobra. To skażenie grzechem pierworodnym dotyka również serca człowieka i powoduje w nim dysharmonię. W rezultacie niekontrolowane pragnienia zniewalają serce egoizmem i miłością własną. Dlatego Pismo Święte opisuje ludzkie serce jako najbardziej zdradliwe ze wszystkiego (Jr 17,9) oraz jako serce kamienne (Ez 36,26). Bóg obiecał dać nam nowe serce (Ez 36,26).
Jeśli uważnie czytamy Słowo Boże i jednocześnie szczerze obserwujemy w naszym życiu subtelne różnice między przejawami duchowymi a duchowymi, dostrzegamy, iż często trudno jest rozróżnić odrębne granice. Ale nie zawsze jest to konieczne. O wiele bardziej konieczne i pożyteczne jest poznanie różnic między ciałem a duchem oraz ich przejawami. Słowo Boże ukazuje nam to dla naszego dobra w kilku miejscach dość wyraźnie, zwłaszcza w 8. rozdziale Listu do Rzymian i 5. rozdziale Listu do Galatów. Z greckiego oryginału Pisma Świętego czasami trudno odróżnić, kiedy mowa jest o duchu ludzkim, a kiedy o Duchu Bożym w nas.
Cytaty z Listów do Rzymian i do Galatów dotyczące sprzeczności między duchem a ciałem i ich owocami: Rz 8,4-9 i Ga 5,16-25. Przeczytaj te wersety.
