„Ten bowiem sposób myślenia niech będzie w was,
jaki był w Chrystusie Jezusie…
On uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci,
i to śmierci krzyżowej”
Jaki był sposób myślenia Jezusa? Jaki więc powinniśmy mieć my? Nie był to wyniosły sposób myślenia ducha tego świata, ale Jezus uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.
Na czym polegała Jego wielka pokora? W tym, iż On, chociaż ma Boską naturę, równą Ojcu, ogołocił samego siebie, uniżył samego siebie i przyjął ludzką naturę. Jezus był posłuszny Ojcu Niebieskiemu również w tym, iż przyjął drogę naszego zbawienia – śmierć na krzyżu. Kiedy przyjmujemy to Chrystusowe myślenie, Bóg może zbawiać dusze przez nas, przez naszą wewnętrzną śmierć, która jest całkowitym wyrzeczeniem się własnej woli i doprowadzeniem jej do harmonii z posłuszeństwem Chrystusa. Ale w codziennych małych rzeczach zwykle automatycznie promujemy naszą wolę. Musimy nauczyć się zatrzymywać i w tych małych przystankach nauczyć się tracić naszą wolę dla Jezusa. Przez takie wyrzeczenie się naszej woli, faktycznie duchowo wkraczamy w śmierć Chrystusa. To jest prawdziwa miłość do Boga.
