W Sądzie Rejonowym w Zamościu rozpoczęła się sprawa Oliwii Olejniczak oskarżonej o „zakłócanie porządku publicznego” podczas demonstracji przeciwko sprowadzaniu imigrantów do Polski. Przez część opinii publicznej jej postawa jest odbierana jako wyraz troski o bezpieczeństwo i suwerenność lokalnych społeczności. Lewica z kolei — jako naruszenie przepisów porządkowych. Prawne aspekty tej konkretnej sprawy budzą uzasadnione wątpliwości, gdyż władzom ewidentnie zależy na zakneblowaniu ust krytykom podmiany Polaków na ludy „trzeciego świata”.
Reżim Tuska ściga Polkę za sprzeciw wobec masowej imigracji. Protest społeczny jest jednym z fundamentalnych mechanizmów demokracji. Umożliwia obywatelom wyrażenie zaniepokojenia kierunkiem polityki państwa — również w kwestiach tak newralgicznych jak migracja, bezpieczeństwo i porządek publiczny. W demokratycznym państwie prawo do pokojowego protestu powinno być nie tylko respektowane, ale wręcz wspierane jako wyraz pluralizmu poglądów. Tymczasem w kontekście opisywanego procesu w Zamościu pojawiają się głosy, iż państwowe organy nadmiernie penalizują obywateli za krytykę polityki rządu.
Rząd kierowany przez Donalda Tuska i jego obóz polityczny konsekwentnie podkreśla, iż Polska musi realizować zobowiązania międzynarodowe i unijne dotyczące migracji. Krytycy tej linii argumentują natomiast, iż prawo międzynarodowe i solidarność europejska nie mogą być realizowane kosztem bezpieczeństwa obywateli. Nie od dziś wiadomo, iż na Zachodzie imigranci popełniają znacznie więcej przestępstw, niż wynikałoby to z ich liczebności w społeczeństwie.
Wielu Polaków obawia się, iż masowa relokacja imigrantów bez realnego planu ich adaptacji w lokalnych społecznościach mogą prowadzić do problemów bezpieczeństwa, napięć społecznych i obciążenia lokalnych systemów publicznych. Nie jest to narracja odosobniona — w demokratycznej debacie kwestie te pojawiają się w wielu państwach UE i świata. Tymczasem w polskim dyskursie publicznym sceptycyzm wobec polityki migracyjnej często bywa przedstawiany jako ksenofobia, co jeszcze bardziej polaryzuje opinię publiczną.
Zamiast angażować się w rzeczowy dialog z obywatelami, którzy wyrażają obawy, władze zdają się epatować retoryką, która redukuje wszelką krytykę do „nienawiści” lub „ekstremizmu”. Taka strategia — antyteza polityki inkluzywnej — może przynieść krótkotrwałe efekty wizerunkowe, ale długofalowo prowadzi do erozji zaufania społecznego wobec instytucji państwowych.
Skuteczna polityka migracyjna nie polega wyłącznie na wypełnianiu papierowych zobowiązań. Powinna uwzględniać realne problemy lokalnych społeczności: bezpieczeństwo, rynek pracy, infrastrukturę i spójność społeczną. Niezdolność władz do pogodzenia tych elementów sprawia, iż ludzie czują się ignorowani lub wręcz marginalizowani, co z kolei wzmacnia konflikt, zamiast budować konsensus.
Proces z Zamościa to nie tylko jednostkowa sprawa sądowa. To symptom znacznie głębszego zjawiska: napięcia między państwem a obywatelami, którzy uważają, iż ich obawy dotyczące bezpieczeństwa i suwerenności nie są dostatecznie uwzględniane w polityce publicznej.
Teoretycznie demokratyczny system opiera się na umiejętności wysłuchania i uwzględnienia różnorodnych głosów. Tłumienie sprzeciwu poprzez odpowiedzialność karną zamiast dialogu politycznego nie tylko podważa tę fundamentalną zasadę, faktycznie demaskując demokrację jako fasadę, ale także pogłębia nieufność obywateli wobec instytucji państwa. Obywatele powinni mieć prawo do wyrażania obaw o przyszłość swoich rodzin i społeczności — i państwo powinno te głosy traktować poważnie, a nie karcić za ich wyrażanie.
Proces Oliwii Olejniczak jest sygnałem, iż rządzący zdają się bardziej interesować tłumieniem sprzeciwu niż faktyczną analizą problemów zgłaszanych przez lokalne społeczności.
Polecamy również: Prokuratura Żurka ściga żartownisia za 89 groszy
