Retinger. Mroczny twórca globalnej tyranii

dakowski.pl 14 часы назад

Mroczny twórca globalnej tyranii

Wpisał: AlterCabrio, 24 marca 2026

Jednym z kamieni milowych Nowego Porządku Świata stała się Unia Europejska, która zakończyła proces demontażu suwerenności narodowej, rozpoczęty jeszcze w 1919r.

A historia życia człowieka, który odegrał kluczową rolę w centralizacji Europy, mówi nam wszystko, co musimy wiedzieć o tym, kto za nią stał.

Mroczny twórca globalnej tyranii

Infrastruktura państwa globalnego jest w cichej budowie od co najmniej stulecia, jak pokazałem w moim niedawnym artykule na temat rozmów „pokojowych” po I wojnie światowej. [1]

A gdy uświadomisz sobie, iż program ten był nieustannie realizowany na przestrzeni dziesięcioleci, w różnych sferach i przez różnych agentów, to dowody na to zaczniesz dostrzegać już wszędzie.

Jednym z kamieni milowych Nowego Porządku Świata stała się Unia Europejska, która zakończyła proces demontażu suwerenności narodowej, rozpoczęty jeszcze w 1919r.

A historia życia człowieka, który odegrał kluczową rolę w centralizacji Europy, mówi nam wszystko, co musimy wiedzieć o tym, kto za nią stał.

Józef Hieronim Retinger (1883-1960) został upamiętniony tablicą w swoim rodzinnym mieście Krakowie, na której widnieje napis „wielki pionier jedności europejskiej”. [2]

William Engdahl pisze: „Chociaż nazwisko Retingera było praktycznie nieznane na całym świecie, był on jednym z najbardziej wpływowych ludzi pociągających za sznurki w okresie powojennym w Europie i Stanach Zjednoczonych”. [3]

W swoim Archives du mondialisme Pierre Hillard wyjaśnia, iż Retinger (na zdjęciu) miał korzenie żydowskie, a z dokumentów wynika, iż jego dziadek w 1827 roku przeszedł z judaizmu na katolicyzm. [4]

Zauważa też, iż rodzina mieszkała w części Polski znanej z dużej liczby Żydów frankistowskich, którzy – jak już wcześniej wyjaśniłem – uważali, iż ich obowiązkiem jest „nawrócenie się” na chrześcijaństwo, aby zinfiltrować Kościół i zniszczyć go od środka. [5]

Rzeczywiście, Hillard pokazuje, iż Retinger miał powiązania z kardynałem Mariano Rampolla del Tindaro (1843-1913), którego identyfikuje jako ważnego inicjatora procesu przejęcia opisanego przez Carlo Alberto Agnoliego na kartach jego Archiwów.

Mówi o Rampolli: „Ta postać stworzyła całą sieć, która umożliwiła kontynuację jego celów po jego śmierci w 1913 roku: asymilację Kościoła z „dogmatem” synagogi talmudyczno-kabalistycznej”. [6]

W liście napisanym w 1949 roku Retinger ujawnia: „W latach młodzieńczych przygotowywałem się do życia kościelnego i w wieku 18 lat miałem wyjechać do Rzymu, gdzie życzliwość kardynała Rampolli zapewniła mi miejsce w Accademia dei Nobili Ecclesiastici, gdy na tydzień przed wyjazdem zdecydowałem się na drogę, która wydawała mi się trudniejsza, służenia mojej wierze i mojej ojczyźnie w roli świeckiej”. [7]

Hillard komentuje: „Kardynał Rampolla (powyżej) w aspekcie duchowym (zapowiadający Sobór Watykański II) i Jozef Retinger w wymiarze doczesnym (konstrukcja europejska) stanowili „świętą” rodzinę globalistów u źródła wydarzeń, umożliwiając przyspieszenie i formatowanie Nowego Porządku Świata w XX wieku i na początku XXI wieku”. [8]

Profil Retingera na Wikipedii opisuje go jako „międzynarodowego aktywistę politycznego mającego dostęp do niektórych z czołowych graczy władzy XX wieku” i „masona o reputacji szarej eminencji”. [9]

Retinger, który studiował zarówno w Paryżu, jak i Monachium, gdy wybuchła I wojna światowa, najwyraźniej nawiązał kontakty z brytyjskimi służbami wywiadowczymi – pisarz Stephen Dorril identyfikuje Retingera jako późniejszego „agenta MI6”. [10]

Podczas wojny, jak podaje Wikipedia, spotykał się także „z czołowymi syjonistami tamtych czasów, m.in. z Chaimem Weizmannem, Władimirem Żabotyńskim i Nahumem Sokołowem”. [11]

Nawiasem mówiąc, wszyscy trzej mężczyźni mieli się również spotykać z faszystowskim dyktatorem Włoch Benito Mussolinim, jak już wcześniej szczegółowo opisałem – za tak wieloma pozornie różnymi ruchami „politycznymi” kryje się ta sama splątana i obrzydliwa sieć globalnej przestępczości. [12]

Dowiadujemy się, iż w 1916 roku Retinger „został ‘kurierem’ w tajnych europejskich negocjacjach dynastycznych, w których zabiegał o pokój z Austrią” i iż zatwierdziło to kilka czołowych nazwisk, w tym David Lloyd George i Georges Clemenceau (na zdjęciu), których powiązania syjonistyczno-globalistyczne niedawno przedstawiłem. [13]

W 1918 roku Retinger został „wygnany z Francji” za „polityczne mieszanie się” w Austro-Węgrzech i powstającym Związku Radzieckim. [14]

Podróżował po całym świecie – na Kubę, do Meksyku, a w 1921 roku, podczas „niejasnej misji do Stanów Zjednoczonych”, został aresztowany i uwięziony w Laredo w Teksasie.

Kobietą wysłaną z Meksyku, aby doprowadzić do jego uwolnienia, była sympatyczka komunistów Katherine Anne Porter – w jej biografii przedstawiany jest on zarówno jako „polski intrygant”, jak i „brytyjski marksista”. [15]

Przechodząc do czasów II wojny światowej, Retinger był członkiem rządu polskiego na uchodźstwie Władysława Sikorskiego w Londynie i miał to szczęście, iż w ostatniej chwili zdecydował się nie lecieć samolotem, na pokładzie którego Sikorski zginął w wyniku, jak opisuje to Wikispooks, „wypadku samolotu (lub zamachu)”. [16]

Ta niezwykle cenna strona internetowa opisuje również, jak w kwietniu 1944r. został zrzucony na spadochronie do okupowanej przez nazistów Polski, „aby spróbować uzyskać od przywódców polskiego ruchu oporu (AK) bardziej pojednawcze podejście do wymagań sowieckich”. [17]

Jednak jego misja zakończyła się niepowodzeniem i musiał zostać ewakuowany z Polski przy wsparciu RAF-u.

Z Wikipedii wynika, iż z jakiegoś powodu elementy polskiej podziemnej Armii Krajowej były „przekonane, iż Retinger nie działał w interesie kraju i dlatego powinien zostać ‘usunięty’… Jedna z oczywistych prób jego likwidacji miała rzekomo opierać się na ‘wyroku śmierci’ wydanym przez generała Kazimierza Sosnkowskiego”. [18]

Niedługo po zakończeniu II wojny światowej Retinger oddał się misji stworzenia fundamentów europejskiego superpaństwa.

Postanowił to rozpocząć 7 maja 1946 roku w londyńskim Chatham House (Królewskim Instytucie Spraw Międzynarodowych), który – jak pokazałem w 2024 roku – jest organem skorumpowanej „publiczno-prywatnej mafii imperialnej” Rothschildów. [19]

W swoich Memoirs of an Eminence Grise [Wspomnieniach szarej eminencji] Retinger dodaje: „Kilka tygodni później pojechałem do Brukseli, gdzie odbyłem długą rozmowę z Paulem van Zeelandem, który zgodził się ze mną, iż powinniśmy spróbować ożywić koncepcję jedności Europy, stosując ją najpierw w sferze gospodarczej”.

Paul Van Zeeland (1893–1973) był belgijskim premierem w latach 1935–1937 i jako młody człowiek przeżył przełom w życiu, otrzymując stypendium od Komisji Pomocy Belgii (CRB). [20]

Ta rzekomo „humanitarna” organizacja w rzeczywistości dokonywała tego, co Jim Macgregor i Gerry Docherty nazywają „jednym z największych oszustw na świecie”. [21]

Jak wyjaśniam w książce The Great Racket, człowiekiem odpowiedzialnym za tę sprawę był Herbert Clark Hoover, późniejszy 31. prezydent Stanów Zjednoczonych, którego obaj autorzy bez wahania nazywają „naciągaczem i oszustem”. [22]

Okazało się, iż miał głębokie powiązania z kręgami, które zaplanowały katastrofę wojenną, której skutki rzekomo teraz łagodził.

Macgregor i Docherty piszą: „Amerykański inżynier górnictwa mieszkał przez lata w Londynie i był współpracownikiem biznesowym Rothschildów.”

„Był przyjacielem Alfreda Milnera… Pomagał Alfredowi Milnerowi w Afryce Południowej. Posiadał udziały w Rio Tinto Company Rothschildów i był powiązany z tą samą wszechpotężną dynastią Rothschildów, która zainwestowała w jego Zinc Corporation”. [23]

„Kiedy Herbert Hoover (na zdjęciu) negocjował z rządami aliantów ogromne pożyczki na pomoc dla Belgii, skorzystał z usług organizacji JP Morgan w Ameryce, koordynowanych przez Morgan Guaranty Trust z Nowego Jorku, który z kolei dokonał niezbędnego przelewu do Londynu”. [24]

„Finansowa potęga nigdy nie była daleko od jego centrum władzy. Oś Morgan/Rothschild była owinięta wokół całego projektu”. [25]

Finansowany przez Hoovera i globalną mafię Van Zeeland udał się do Princeton, aby studiować amerykański system finansowy, a w 1922r., już w Belgii, opublikował książkę La réforme bancaire aux Etats-Unis d’Amérique de 1913 à 1921. Le système de réserve fédérale („Reforma bankowości w USA od 1913 do 1921r.). System rezerwy federalnej”). [26]

Następnie podjął pracę w La Banque nationale de Belgique, belgijskim banku centralnym, zostając jego dyrektorem, a następnie wiceprezesem. [27]

Jego powojenne dyskusje z innym globalistą, Retingerem, doprowadziły do założenia Niezależnej Ligi Współpracy Gospodarczej.

Jak potwierdza Retinger, zaangażowany był także były belgijski minister spraw zagranicznych Paul-Henri Spaak (1899–1972), przedstawiony na zdjęciu, którego ojciec Paul Spaak (1871–1936) był przyjacielem Bernharda Rothschilda (1884–1964). [28]

Powiązania te nie będą zaskoczeniem dla nikogo, kto studiował działalność Rothschildów.

W książce The Great Racket piszę: „Centralizacja władzy gospodarczej i politycznej służy interesom globalnych kapitalistów, takich jak Rothschildowie, którzy z entuzjazmem tworzyli to, co nazywano różnie: Wspólnym Rynkiem, EWG i UE.”

„Guy de Rothschild stał się znany jako «bankier EWG Rothschild», a jego rodzina stała za planem stworzenia nowej transnarodowej waluty zwanej «eurco» („Europejska Jednostka Złożona”), opartej na wartościach dziewięciu głównych walut europejskich, poprzedniczki późniejszego ecu, a w tej chwili euro”. [29]

Historyk Niall Ferguson zauważa, iż Rothschildowie zawsze mieli osobisty interes finansowy w „kontynuowaniu i rozwijaniu globalnego systemu gospodarczego, w którym kapitał, towary, a choćby ludzie mogliby przemieszczać się tak swobodnie i bezpiecznie, jak to tylko możliwe”. [30]

W swoich Wspomnieniach Retinger uprzejmie wymienia nazwiska kilku innych osób, które współpracowały z nim w jego dążeniach do wprowadzenia tyranii.

Mówi na przykład o „pełnym wsparciu”, jakie otrzymał od „moich holenderskich przyjaciół, a zwłaszcza senatora Pietera Kerstensa”[31].

Biograficzny profil Petrusa Adrianusa (Pieta) Kerstensa (1896-1958) ujawnia, iż w latach 30. XX wieku był on zaangażowany w holenderski imperializm (globalizm) i został przewodniczącym Volksraadu w Nederlands Indië – dzisiejszej Indonezji.

Dodaje: „Na skraju kapitulacji przed japońskimi najeźdźcami Piet został wezwany przez królową Holandii do holenderskiego rządu na uchodźstwie w Londynie, gdzie w latach 1942–1944 zajmował stanowisko ministra spraw gospodarczych. Udało mu się nawiązać doskonałe stosunki z rządem USA”. [32]

Retinger kontynuuje: „Wracając do Londynu, skonsultowałem się z moim starym przyjacielem, generałem dywizji sir Colinem Gubbinsem, który w tym czasie opuścił armię i dołączył do przemysłu. On również okazał entuzjazm i pomógł mi założyć Ligę w Wielkiej Brytanii”.

Colin Gubbins (1896-1976), przedstawiony poniżej, był szefem niesławnej Special Operations Executive (SOE), którą Wikispooks opisuje jako „brytyjską agencję działającą podczas II wojny światowej, odpowiedzialną za «operacje specjalne», w tym wojnę psychologiczną, zabójstwa i działania paramilitarne”. [33]

Wikipedia z kolei zauważa: „Wielu współczesnych komentatorów uważa, iż sposób prowadzenia wojny promowany i propagowany przez SOE ustanowił współczesny model, który naśladuje wiele rzekomych organizacji terrorystycznych”. [34]

O działalności Gubbinsa pisałem ponad dekadę temu, skupiając się na natowskiej siatce terrorystycznej Gladio, działającej pod fałszywą flagą.

„Special Operations Executive (SOE) zostało oficjalnie rozwiązane w styczniu 1946 roku, ale potajemnie utrzymywano je przy życiu na czas zimnej wojny, a 30 czerwca 1947 roku w MI6 utworzono nową sekcję „Special Operations” pod dowództwem Gubbinsa. Personel SOE pozostał po zakończeniu wojny w Niemczech, Austrii, Włoszech, Grecji, Turcji i innych miejscach, biorąc udział w tej nowej operacji antykomunistycznej, ściśle współpracując z Amerykanami… W Wielkiej Brytanii Special Operations Executive (SOE) – które utworzyło wojenne jednostki wsparcia – było, co naturalne, zaangażowane. Chociaż Stany Zjednoczone zapewniły znaczną część finansowania Gladio, Wielka Brytania odegrała w tym istotną rolę. W pobliżu Londynu znajdowała się baza, a rekruci Gladio byli szkoleni przez SAS w Fort Monckton koło Portsmouth, w Poole, a także w Hereford – siedzibie SAS”. [35]

Brzmi to tak, jakby Gubbins idealnie pasował do globalnej mafii i jej morderczych manipulacji. Badacz wojskowy Malcolm Atkin pisze: „Aura, jaka go otacza, jest tak wielka, iż jego historia nie doczekała się jednego słowa krytyki. A jednak podczas samej wojny traktowano go z podejrzliwością, uważano za przesadnie ambitnego, a choćby jeden ze współczesnych określił go mianem «złego»”. [36]

Retinger twierdzi, iż Gubbins skontaktował go z Edwardem Beddingtonem-Behrensem (1897-1968), którego opisuje jako „znanego przemysłowca i finansistę”.

Beddington-Behrens brał już udział w globalistycznym spisku po I wojnie światowej, jako jeden z brytyjskich przedstawicieli w negującej suwerenność Lidze Narodów. [37]

Następnie przewodniczył Brytyjskiemu Komitetowi Europejskiej Ligi Współpracy Gospodarczej i został prezesem Ruchu Europejskiego, za co w 1957 roku otrzymał tytuł szlachecki. W 1966 roku opublikował książkę zatytułowaną Is There Any Choice? Britain Must Join Europe [Czy jest jakiś wybór? Brytania musi dołączyć do Europy]. [38]

W jego profilu na Wikipedii nie wspomniano, ale Wikispooks zwróciło na to uwagę, iż Beddington-Behrens był wysoko postawionym oficerem wywiadu, który awansował na stanowisko zastępcy szefa (armii) (DC/A) MI6. [39]

Strona internetowa British Jews in the First World War ujawnia, iż oprócz działalności wywiadowczej i biznesowej był „okazjonalnym wykładowcą w London School of Economics” i uczęszczał do synagogi West London. [40]

Retinger pisze, iż wśród osób, które dołączyły do jego Ligi, był Leslie Hore-Belisha (1893-1957) , o którym wspomniałem w swoim artykule z 2025 r. „Finansiści, fabianie i faszyści”. [41]

Ten żydowski polityk (na zdjęciu), minister gabinetu liberałów, który później odniósł „ogromny sukces w modernizacji brytyjskiego systemu drogowego”, był jednym z pierwszych zwolenników Oswalda Mosleya, gorliwego „modernizatora”, który później przewodził Brytyjskiej Unii Faszystów. [42]

Retinger kontynuuje: „Jeśli chodzi o Francję, uznaliśmy, iż najlepszym człowiekiem do kontaktu będzie Daniel Serruys. Jako młody człowiek współpracował z Clemenceau i był sekretarzem delegacji francuskiej na Kongresie Wersalskim”.

„Później negocjował wiele ważnych międzynarodowych umów gospodarczych i finansowych. Kiedy widziałem go w 1946 roku, był już na emeryturze i zasiadał w zarządzie wielkiej firmy chemicznej St. Gobain oraz był przewodniczącym Union Economique et Douanière, utworzonej wiele lat przed wojną w celu promowania wolnego handlu w Europie”.

„Znał wszystkich w zachodnim świecie gospodarczym i pomimo swojego dyktatorskiego zachowania, udało mu się zainteresować naszymi ideami wielu ważnych ludzi”.

Francuska Wikipedia podaje, iż Serruysa można było znaleźć „na styku kilku sfer: świata intelektualnego, wyższej służby cywilnej i świata biznesu”. [43]

W innym fragmencie Wspomnień Retingera przypominamy sobie o faszystowskich powiązaniach globalnej mafii.

Pisze: „Z oczywistych względów politycznych nie uważaliśmy wówczas za rozsądne próby zorganizowania Sekcji Niemieckiej. Dopiero na Kongresie Europejskim w Hadze w maju 1948 roku zaczęliśmy poważnie o tym myśleć. Później, pod kierownictwem Herr Hermanna Absa, Sekcja Niemiecka wniosła znaczący wkład w działalność Ligi”.

To powołanie się na „oczywiste powody polityczne” nakazujące dyskrecję i wcześniejsza uwaga Retingera o chęci „ożywienia” koncepcji jedności Europy wskazują na wyraźną ciągłość pomiędzy Trzecią Rzeszą a powojenną centralizacją europejską!

Według Wikipedii Hermann Josef Abs (1901-1994), przedstawiony na zdjęciu, „był czołowym bankierem w czasach reżimu nazistowskiego”, będąc „członkiem zarządu Deutsche Bank od 1938 do 1945 roku, a także 44 innych spółek, w tym IG Farben”. [44]

„Jako najpotężniejszy bankier komercyjny Trzeciej Rzeszy, był on, według dziennikarza ekonomicznego Adama LeBora, «głównym filarem grabieży na całym kontynencie».

„Alianci aresztowali go w styczniu 1946 roku; jednak brytyjska interwencja pozwoliła na jego uwolnienie po trzech miesiącach, a niemieckie sądy później oddaliły wszystkie zarzuty”.

Pozwoliło to nazistowskiemu bankierowi na powrót do swojej działalności, jak gdyby nic się nie stało, i aktywnie zaangażował się w powojenną „odbudowę lepszych” [build back better] Niemiec.

W profilu dodano: „Przewodniczył niemieckiemu funduszowi kredytowemu, który rozdzielał fundusze uzupełniające utworzone w ramach Planu Marshalla. Współpracując ściśle z kanclerzem Konradem Adenauerem, przewodził odbudowie przemysłu ciężkiego i pomógł w opracowaniu polityki inwestycyjnej dla podstawowych gałęzi przemysłu w 1952 roku”.

„Odegrał istotną rolę dyplomatyczną w rozwiązaniu przedwojennych długów niemieckich w ramach londyńskiego porozumienia w sprawie długu wojennego [London War Debt Agreement] z 1953 roku. W 1953 roku negocjował restytucję mienia Izraela i poszczególnych Żydów za Holokaust”.

Kariera Absa, w tym jego zaangażowanie wraz z Retingerem w budowę tego, co miało stać się Unią Europejską, ma sens tylko wtedy, gdy uświadomimy sobie, iż reżim nazistowski był golemem stworzonym przez syjonistyczno-satanistyczną mafię imperialistyczną, ZIM, w celu realizacji jej międzypokoleniowego planu dominacji nad światem. [45]

Retinger udał się także do USA w 1946r., aby zyskać poparcie dla europejskiego kroku w kierunku globalnego zarządzania, choć wygląda na to, iż nie trzeba było ich długo przekonywać.

Pisze: „W Ameryce spotkałem się z jednomyślną aprobatą dla naszych idei wśród finansistów, biznesmenów i polityków”.

„Pan Leffingwell, starszy wspólnik w JP Morgan, Nelson i David Rockefellerowie, Alfred Sloan, prezes Dodge Motor Company, Charles Hook, prezes American Rolling Mills Company, Sir William Wiseman, wspólnik w Kuhn Loeb, George Franklin, a zwłaszcza mój stary przyjaciel, Adolf Berle Jr., wszyscy byli za, a Berle zgodził się poprowadzić sekcję amerykańską”.

Myślę, iż ta lista mówi sama za siebie, choć warto zauważyć, iż stary przyjaciel Retingera, Berle, był członkiem amerykańskiej delegacji na paryskiej konferencji pokojowej po I wojnie światowej, a konkretnie „orędował na rzecz prawa mniejszych narodów do samostanowienia”. [46]

Jak już wspomniałem na początku, był to wcześniejszy etap projektu globalizacji.

Strona internetowa Columbia 250 opisuje Berle’a (na zdjęciu) jako „cudowne dziecko, które stało się teoretykiem ekonomii i decydentem, które pomogło w opracowaniu prawa bankowego i papierów wartościowych Nowego Ładu [New Deal] oraz ukształtowało dwudziestowieczne idee dotyczące własności i władzy”.

„Urodził się w 1895 roku w Bostonie jako syn chrześcijańskiego syjonisty Adolpha Augustusa Berlego i w wieku 14 lat rozpoczął studia na Uniwersytecie Harvarda”.

„Berle pomógł ukształtować gospodarkę po kryzysie, pracując w biurze na wydziale prawa Uniwersytetu Columbia. Jordan Schwartz, biograf Berle’a, wyjaśnia jego znaczenie dla planowania gospodarczego swoich czasów: »Aspirując do bycia Marksem klasy akcjonariuszy, wielkim krytykiem społecznym, który jednoczył ludzi wokół liberalizmu korporacyjnego, dążył do przekształcenia systemu, a nie jego zniesienia – zadanie, które uważał za równie rewolucyjne, jak wykorzenienie samego kapitalizmu«”. [47]

Retinger zorganizował następnie konferencję haską w 1948 roku z Duncanem Sandysem, zięciem Winstona Churchilla powiązanego z Rothschildami. [48]

Wymagało to unii politycznej, gospodarczej i walutowej Europy – Hillard pisze, iż „umożliwiło to oficjalne rozpoczęcie europejskiej budowy, która doprowadziła do powstania Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) na mocy Traktatu Rzymskiego w 1957r., a następnie, w drodze odbicia, do powstania Unii Europejskiej w 1992r.”. [49]

Konferencję sfinansował Amerykański Komitet Zjednoczonej Europy (ACUE), gdzie, jak podaje Wikispooks, Retinger był jednym z trzech europejskich członków, obok Winstona Churchilla i Richarda von Coudenhove-Kalergi.

Dodaje, iż ACUE była „organizacją fasadową utworzoną w 1948 roku przez CIA, Departament Stanu i Radę Stosunków Zagranicznych w celu koordynowania amerykańskiej pomocy dla projektu zjednoczenia Europy… Retinger odpowiadał za dystrybucję milionów dolarów udostępnionych na wspieranie tych celów”. [50]

O tym istniejącym powiązaniu w 2001r. poinformował choćby mainstreamowy dziennik Daily Telegraph w artykule zatytułowanym „Eurofederaliści finansowani przez szefa amerykańskiego wywiadu”.

Ambrose Evans-Pritchard napisał tam, iż odtajnione dokumenty rządu USA wykazały, iż „ACUE finansowało Ruch Europejski, najważniejszą organizację federalistyczną w latach powojennych. Na przykład w 1958 roku zapewniło 53,5% funduszy ruchu”. [51]

Wikispooks twierdzi, iż finansowanie ACUE dowodzi, iż ruch jedności europejskiej „był projektem w dużej mierze finansowanym przez USA” [52], ale ja powiedziałbym, iż był to projekt syjonistyczno-satanistycznej mafii imperialistycznej, ZIM, finansowany za pośrednictwem swojej amerykańskiej filii!

W istocie wracamy do powiązań Retingera z równoległym spiskiem judeo-supremacjonistów mającym na celu przejęcie władzy w Kościele rzymskokatolickim, gdy dowiadujemy się, iż wśród delegatów w Hadze był dyplomata watykański Giovanni Montini, późniejszy papież Paweł VI. [53]

Jak opisałem w artykule „Vipers in the Vatican”, w 1971 roku Paweł VI publicznie spotkał się z przedstawicielami masońskiej organizacji B’nai B’rith i nadał swoje nazwisko sali audiencyjnej w Watykanie, która słynie z wyglądu przypominającego głowę węża. [54]

Naturę omawianej bestii ujawnia dodatkowo fakt, iż – jak podaje Wikipedia – „Retinger był inicjatorem i architektem nieformalnych konferencji Bilderberg w latach 1952–1954 i pełnił funkcję ich stałego sekretarza aż do swojej przedwczesnej śmierci w Londynie w 1960r.” [55]

Według Wikispooks Bilderberg to „międzynarodowe środowisko głębokiego państwa o ogromnym znaczeniu”, w którym „około 120 finansistów, dowódców wojskowych, szefów korporacji, państw narodowych i wpływowych polityków spotyka się, aby omawiać projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania (takie jak, według byłego przewodniczącego, utworzenie euro)”.

Obrady realizowane są zgodnie z „zasadą Chatham House” opracowaną przez ten syjonistyczno-globalistyczny think tank, która stanowi, iż „uczestnicy mogą swobodnie korzystać z otrzymanych informacji, ale nie wolno ujawniać tożsamości ani przynależności mówcy(-ów) ani żadnego innego uczestnika”. [57]

Co zabawne, Europejski Bank Centralny również korzysta z Reguły Chatham House. [58]

Co najmniej 26 uczestników Kongresu Haskiego miało później uczestniczyć w wydarzeniach Bilderberg, w tym wspomniany finansista/szpieg Beddington-Behrens i bankier centralny van Zeeland. [59] To samo dotyczy „złowrogiego” szefa od terroryzmu Gubbinsa i bankiera nazistowskiego Absa. [60]

W sierpniu 2024 roku pisałem o dziwnej karierze kobiety o nazwisku Samantha Cohen (na zdjęciu, w środku), która najpierw była lokalną reporterką w Australii, następnie autorką przemówień dla rządu stanu Queensland, następnie doradczynią w „Sprawach Rdzennych Mieszkańców, Górnictwa i Zasobów Naturalnych” w rządzie federalnym, następnie rzeczniczką prasową Pałacu Buckingham w Londynie, następnie asystentką prywatnego sekretarza królowej Elżbiety II, następnie doradczynią ds. „etyki” premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona, następnie powiernikiem pseudo-ekologicznej organizacji pozarządowej, następnie dyrektorem naczelnym Rady Przedsiębiorczości i Inwestycji Wspólnoty Narodów, następnie dyrektorem Biura Premiera w rządzie Johnsona, a następnie szefową sztabu w korporacji górniczej Rio Tinto Rothschildów. [61]

Jej CV w zasadzie prezentuje nam przekrój niewidzialnych korytarzy władzy wewnątrz Globalnej Korporacji.

Droga życiowa Retingera oferuje podobny wgląd na jeszcze większą skalę, łącząc masonerię, infiltrację Kościoła, Chatham House, brytyjski wywiad, terroryzm pod fałszywą flagą, syjonizm, faszyzm, komunizm, USA i CIA, bankowość centralną, industrializm, finanse, centralizację europejską i sieć Bilderberg.

Co więc zobaczymy, jeżeli połączymy te dwa przekroje, być może na przecięciu państwowości brytyjskiej?

A co, gdybyśmy dodatkowo dodali nie tylko artykuły, do których już podałem tutaj linki, ale także moje demaskacje industrializmu, modernizacji, imperializmu, inwestowania wpływowego, zimnej wojny, Światowego Forum Ekonomicznego, Fundacji Rockefellera, Fundacji Forda, Fundacji Carnegie na rzecz Pokoju Międzynarodowego, UNESCO, Niewidzialnego Kolegium, Karola Marksa, Chin, Praw Noachidzkich i współpracy syjonistów z nazizmem? [62]

To, co byśmy ujrzeli przed sobą, nie wyglądałoby na żadną „teorię” ani „opinię”, ale byłoby objawieniem skorumpowanego i przestępczego mechanizmu, który naprawdę rządzi współczesnym światem.

Większość ludzi przez cały czas nie jest w stanie tego dostrzec, choćby gdy znajduje się tuż pod ich nosem, a ich uwagę rozpraszają obrazy wyświetlane na ochronnym ekranie propagandy, ukrywające ten złowrogi mechanizm.

Pozostają również pod wpływem manipulacji [gaslighting], która wmawia im, iż zauważanie bardzo złych rzeczy wyrządzanych przez globalną mafię czyni z nich bardzo złych ludzi.

Celem tego typu artykułów jest próba obudzenia ludzi i zwrócenia ich uwagi na to, co naprawdę dzieje się na świecie – dlatego proszę, dzielcie się tym z nieoświeconymi!

Dopiero gdy wystarczająco wielu z nas wyraźnie dostrzeże złośliwą machinę tej mafii, będziemy w stanie nawrzucać jej piachu w tryby i w końcu, w sposób zdecydowany i definitywny, położyć temu kres.

_________________

◊