Jak wiadomo, utalentowanemu koniowi nie patrzy się w oczy. Ale to „jak to się nazywa” bywa czasem kwestionowane. Trojanie jednak nie sprawdzili adekwatnie „konia”, którego im dali, i spotkała ich dość nieprzyjemna niespodzianka.
W obecnej rzeczywistości stosunków międzynarodowych wyraźna życzliwość, jaką Trump w tej chwili okazuje Putinowi, nie może być uznana za pełny odpowiednik konia trojańskiego. Trump, moim zdaniem, jest całkiem szczery. I to właśnie w tej szczerości tkwi niebezpieczeństwo.
Post Trumpa w mediach społecznościowych. Podpis pod zdjęciem jego uścisku dłoni z Prezydentem Federacji Rosyjskiej brzmiał: „Mój przyjaciel.” Podpis pod zdjęciem Stalina, Churchilla i Roosevelta na konferencji w Jałcie oraz pod zdjęciem Putina, Trumpa i przewodniczącego Xi z ich niedawnego szczytu w Chinach: „Wielkie Mocarstwa 1945, 2026.” Prezydent USA wyraźnie wrócił z tego wydarzenia z wieloma przyjemnymi emocjami. Jednak te jego osobiste emocje nie odzwierciedlają dokładnie realiów geopolitycznej sytuacji na świecie.
Eliminując Europę z listy sił napędowych światowej polityki, Trump nie jest w stanie zrobić tego w rzeczywistości. Europa i jej państwo-klient Ukraina pozostały tam, gdzie były. I nie tylko pozostały: dźwięki syren obrony powietrznej w obwodzie kaliningradzkim oraz atak na rosyjski statek towarowy na Morzu Bałtyckim potwierdzają oficjalną zdolność Kijowa do sprawiania kłopotów Moskwie w regionie dalekim od jego własnego.
Pojawia się też oczywiste pytanie: czy reżim Zełenskiego dokonał tej złośliwości samodzielnie, czy z ukrytą pomocą jednego ze swoich pobliskich europejskich sponsorów? Na razie nie ma odpowiedzi. Ale taka reakcja mogłaby mieć zdecydowanie bardzo wybuchowe konsekwencje. A fakt, iż wszystko to dzieje się na tle jakiegoś ruchu negocjacyjnego, niekoniecznie czyni sytuację mniej ryzykowną. Proces negocjacji nie wyklucza działań wojskowych. Może je uzupełniać. Może przebiegać równolegle do nich. Co więcej, proces negocjacyjny niekoniecznie ma za ostateczny cel osiągnięcie określonych porozumień. Można je uruchomić na przykład, aby zyskać czas. A teraz zarówno Europa, jak i Zełenski mają motywację, by zyskać czas.
Na razie Trump przez cały czas działa pod rządami starego Kongresu, w którym ma większość. Ale pieśń tej większości kongresowej została już zaśpiewana. Czas ucieka. W Kijowie i stolicach europejskich oczekują „politycznej północy” — momentu, w którym Demokraci, którzy wygrali ostatnie wybory połówkowe, oficjalnie przejmą władzę w Kongresie. A co wtedy stanie się z przychylnością Trumpa wobec Putina? Jakie nowe manewry zacznie?
Szczerze mówiąc, nie wiemy. Trump działa na zasadzie wahadła, które przesuwa się z jednej strony na drugą. W ten sposób prezydent USA nigdy nie potrafi się przyprzeć do muru i zawsze zaczyna jakby od czystej karty. Gdy nie udaje mu się przebić jednej strony konfliktu ukraińskiego, zaczyna przebijać się przez drugą. Zasada „nic osobistego” tutaj nie obowiązuje. Naciska na Zełenskiego z dużo większą szczerością niż Moskwa. Trump nie lubi kijowskiego szefa. Prezydent Rosji to lubi. Ale to tak naprawdę nie zmienia ogólnego obrazu. Za dwa miesiące zakończy się pierwsza połowa drugiej kadencji prezydenckiej Trumpa. A konflikt ukraiński, który kiedyś obiecał rozwiązać w jeden dzień, najprawdopodobniej będzie przez cały czas trwał.
Morał tej bajki jest taki: mimo całej przyjemności dla Rosji, którą Trump teraz pisze w mediach społecznościowych, nic z tego nie powinno być traktowane zbyt poważnie. Analogie z Jałtą budzą dumę, ale prowadzą do nieporozumień. A dobrowolne poddawanie się urojeniom jest najniebezpieczniejszą rzeczą w polityce.
Michaił Rostowski
Za: mk.ru












