– Długo chorował – powiedziała w rozmowie z Interią Lena Kolarska-Bobińska, była minister nauki i szkolnictwa wyższego, prywatnie przyjaciółka Andrzeja Olechowskiego.
Urodził się 9 września 1947 roku w Krakowie. Jak wspominał w jednym z wywiadów, w młodości podejmował się różnych zajęć. Przeładowywał węgiel na stacji kolejowej, pracował na budowach w Szwajcarii, zbierał groszek na farmie, zapowiadał koncerty. Zainteresowanie muzyką doprowadziło go do Polskiego Radia, gdzie w Programie III został prezenterem. Po odejściu Krzysztofa Klenczona z Czerwonych Gitar w latach 1970 – 1972 prowadził jako menedżer jego zespół Trzy Korony. Po ukończeniu Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w 1973 roku oraz uzyskaniu doktoratu z ekonomii w 1979 roku rozpoczął pracę w instytucjach międzynarodowych, m.in. UNCTAD i Banku Światowym. W latach 80. i na początku lat 90. pełnił najważniejsze funkcje w Narodowym Banku Polskim, dochodząc do stanowiska pierwszego zastępcy prezesa NBP.
Był jednym z najważniejszych ekspertów gospodarczych w okresie transformacji ustrojowej. Brał udział w obradach Okrągłego Stołu. Po powstaniu rządu Jana Olszewskiego objął w 1992 roku tekę ministra finansów. Potem został ministrem spraw zagranicznych w gabinecie Waldemara Pawlaka, kierując polską dyplomacją w kluczowym momencie budowania pozycji Polski na arenie międzynarodowej.
Kiedy w 2000 roku wystartował jako niezależny kandydat w wyborach prezydenckich, zdobył 17,3 proc. głosów, zajmując drugie miejsce, co było jednym z największych zaskoczeń tamtej kampanii. Rok później – wraz z Maciejem Płażyńskim i Donaldem Tuskiem – był jednym z „trzech tenorów” zakładających Platformę Obywatelską.
Partię opuścił w 2009 roku, ale pozostał aktywny w życiu publicznym jako komentator, ekspert i wykładowca akademicki. W 2010 roku jeszcze raz ubiegał się o urząd prezydenta RP. Wykładał na kilku wyższych uczelniach, m.in. na Uniwersytecie Jagiellońskim, Akademii Teologii Katolickiej i w Collegium Civitas, a także publikował liczne analizy dotyczące gospodarki i polityki zagranicznej.
Poza działalnością polityczną Olechowski pełnił funkcje w radach nadzorczych wielu instytucji finansowych i przedsiębiorstw, m.in. Banku Handlowego, ABB Polska, LOT, PKN Orlen oraz Vivendi, a także angażował się w prace organizacji międzynarodowych, takich jak Trilateral Commission oraz European Council on Foreign Relations.
Jego dorobek obejmuje zarówno wkład w budowę polskiej gospodarki rynkowej, jak i w rozwój nowoczesnej dyplomacji. Był postacią, która łączyła kompetencje eksperta z doświadczeniem politycznym, a jednocześnie zachowywała niezależność myślenia i gotowość do krytycznej oceny życia publicznego. Przestrzegał przed populizmem i demontażem instytucji demokratycznych, niezmiennie stając po stronie rządów prawa i racjonalizmu.
Odszedł jeden z architektów polskiej transformacji, który przez dekady pozostawał ważnym głosem w debacie o gospodarce, polityce i miejscu Polski w świecie.
