Agencja Informacyjna: 24 lutego 2022 roku Federacja Rosyjska rozpoczęła drugi totalny atak na Ukrainę (konflikt rozpoczęła 2014 roku). Wojna trwa nadal. Po 4 latach Paweł Sito – dziennikarz Polskiego Radio dokonuje podsumowania efektów militarnej inwazji.
Wojna rosyjsko-ukraińska jest wyniszczająca. Ukraina mimo, iż jest zdecydowanie mniejsza pod każdym względem od Federacji Rosyjskiej ciągle stawia wielki opór, pokazując, iż imperialne ambicje to za mało.
Paweł Sito: Federacja Rosyjska – straty od 24 lutego 2022 roku:
1. Wiarygodność na arenie międzynarodowej oraz status przewidywalnego dostawcy surowców. Państwa Zachodu trwale zmieniły strategię energetyczną, stawiając na odnawialne źródła i innych dostawców.
2. Około 1.500.000 strat ludzkich, wliczając poległych, trwale niepełnosprawnych oraz gigantyczny drenaż mózgów specjalistów IT i inżynierów (którzy uciekli z Federacji Rosyjskiej). Tak ogromny ubytek siły roboczej hamuje rozwój rosyjskiej gospodarki na całe pokolenia.
3. Utrata bezpośredniego dostępu do zachodnich technologii, kapitału i know-how po wycofaniu się ponad tysiąca światowych marek. Rosyjski rynek stał się technologicznym skansenem, odciętym od globalnych innowacji i standardów.
4. Destabilizacja finansowa – zamrożenie ok. 300.000.000.000 dolarów rezerw walutowych i odcięcie od systemu SWIFT (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication – globalna sieć telekomunikacyjna umożliwiająca bezpieczną wymianę informacji o transakcjach finansowych między instytucjami (bankami, domami maklerskimi), kluczowa dla międzynarodowych przelewów i handlu). Budżet państwa opiera się w tej chwili na drastycznym drenażu oszczędności obywateli oraz funduszy rezerwowych.
5. Zniszczenie relacji z Ukrainą, która z partnera stała się najbardziej zmilitaryzowanym i wrogim sąsiadem Federacji Rosyjskiej, w Europie. Nienawiść i poczucie krzywdy po stronie ukraińskiej wykluczają jakiekolwiek zbliżenie przez dekady.
6. Utrata suwerenności technologicznej gospodarki rosyjskiej – przemysł, w tym wydobywczy, stał się całkowicie zależny od chińskich komponentów i serwisów. Federacja Rosyjska straciła zdolność do samodzielnego naprawiania kluczowej infrastruktury przemysłowej.
7. Utrata dominacji w Azji Centralnej przez Federację Rosyjską, na rzecz rosnących wpływów Chińskiej Republiki Ludowej oraz Republiki Turcji (chociażby przypadek Republiki Armenii). Dawne republiki radzieckie coraz śmielej ignorują dyrektywy Federacji Rosyjskiej, szukając nowych gwarantów bezpieczeństwa.
8. Podmiotowość Federacji Rosyjskiej w relacjach z Republiką Indii i Chińską Republiką Ludową, stając się dla nich jedynie „stacją benzynową” sprzedającą surowce po zaniżonych cenach (ze względu na narzucone światowe sankcje). Azjatyccy giganci dyktują w tej chwili warunki handlowe, wykorzystując izolację Federacji Rosyjskiej.
9. Utrata kontrola nad wschodnimi terytoriami Federacji Rosyjskiej, które de facto przechodzą ewolucyjnie w sferę wyłącznej eksploatacji gospodarczej przez Chińską Republikę Ludową. Państwo Środka „bez wystrzału” przejmuje zasoby Syberii, traktując ją jako zaplecze surowcowe.
10. Zakończenie monopol na europejskim rynku energii, wymuszający kosztowną i nieefektywną budowę nowej infrastruktury na Wschód. Nowe gazociągi do Chińskiej Republiki Ludowej nie są w stanie zrekompensować utraconych zysków z kierunku zachodniego.
11. Znaczne ograniczenie części Floty Cieni oraz bezpieczeństwo transportu morskiego w wyniku uszczelniania sankcji i incydentów technicznych. Wyeksploatowane statki i brak ubezpieczeń utrudniają omijanie restrykcji na eksport ropy.
12. Utrata statusu potęgi na Bałtyku (obecnie „jezioro NATO” – wojskowo-politycznego Sojuszu Północnoatalntyckiego) oraz ograniczenie swobody operacyjnej na Morzu Czarnym po zniszczeniu kluczowych jednostek Floty Czarnomorskiej. Rosyjska marynarka została zepchnięta do defensywy w akwenach, które kiedyś kontrolowała.
13. Utrata wpływu w Syryjskie Republice Arabskiej i Boliwariańskiej Republice Wenezueli, gdzie zaangażowanie militarne i finansowe musiało zostać drastycznie ograniczone na rzecz frontu ukraińskiego. Miejscowe reżimy szukają w tej chwili nowych rozwiązań, widząc słabość Federacji Rosyjskiej.
14. Wzrost ryzyka na północnej flance Federacji Rosyjskiej po dołączeniu Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do struktur NATO. Granica z Sojuszem Północnoatlantyckim wydłużyła się o tysiące kilometrów, co wymusza kosztowną i niemożliwą do realizacji rozbudowę baz.
15. Legł w gruzach mit o „drugiej armii świata” Federacji Rosyjskiej, co ośmieliło lokalnych graczy do kwestionowania rosyjskich interesów. Kompromitacja militarna sprawiła, iż rosyjskie „gwarancje bezpieczeństwa” stały się bezwartościowe.
16. 550.000.000.000 dolarów wydanych na działania wojenne przez Federację Rosyjską. Te środki, zamiast na modernizację państwa, zostały dosłownie spalone na polu bitwy.
17. Spadek względnego bezpieczeństwa obywateli Federacji Rosyjskiej przez powrót uzbrojonych zdemoralizowanych weteranów, często uwolnionych więźniów. Fala brutalnych przestępstw zalewa rosyjskie miasta, tworząc nową, niebezpieczną rzeczywistość społeczną.
18. Upadek pozycji kulturalnej, naukowej i sportowej Federacji Rosyjskiej w świecie. Rosyjscy artyści i sportowcy stali się postaciami niepożądanymi na najważniejszych światowych scenach i arenach.
19. Zastopowanie rozwoju technologii cywilnych i przemysłowych, skutkującego prymitywizacją produkcji oraz brakiem bezpieczeństwa w lotnictwie i motoryzacji. Produkcja masowa wróciła do standardów sprzed kilkunastu lat, oferując wyroby gorszej jakości.
20. Odcięcie Federacji Rosyjskiej od zachodniej aparatury medycznej i naukowej, co trwale obniżyło jakość opieki zdrowotnej oraz wykluczyło państwo z globalnego obiegu innowacji. Brak nowoczesnych leków i sprzętu przekłada się na realne skrócenie długości życia Rosjan.
21. Znaczne zniszczenie infrastruktury wydobywania i magazynowania węglowodorów, przez Federację Rosyjską, w wyniku pożarów wzniecanych przez Ukraińców; stacja benzynowa świata wprowadza kartki na benzynę. Regularne ataki na rafinerie doprowadziły do kryzysu paliwowego na rynku wewnętrznym.
22. Ograniczenie o ¾ wydajności Gazociągu Nordstream łączącego po dnie Morza Bałtyckiego złoża gazu federacji Rosyjskiej z Republiką Federalną Niemiec. Miliardy euro zainwestowane w ten projekt stały się bezużytecznym złomem na dnie Bałtyku.
23. Utrata Europy (olbrzymia liczba państw) jako kupców ropy i gazu. Najbogatszy rynek zbytu na świecie został dla Feeracji Rosyjskiej zamknięty na wiele lat.
24. Brak możliwość pozyskiwania kredytów na Zachodzie przez Federację Rosyjską. Rosyjska gospodarka musi finansować się sama, co prowadzi do galopującej inflacji i podnoszenia podatków.
25. Utrata bezpiecznego serwisowania floty Boeingów i Airbusów, utrzymywanie maszyn w ruchu w federacji Rosyjskiej możliwe jest tylko poprzez zjawisko „kanibalizacji” (rozbierania jednych maszyn, by naprawić drugie). Transport lotniczy stał się ryzykowny, a liczba katastrof i awarii stale rośnie.
26. Zamrożenie 210.000.000.000 miliardów euro aktywów Banku Centralnego Federacji Rosyjskiej w Unii Europejskiej(z czego większość w belgijskim Euroclear), które w grudniu 2025 r. zamrożono bezterminowo. Środki te de facto stały się funduszem odbudowy dla przeciwnika Federacji Rosyjskiej.
27. Utrata ponad 11.500 czołgów oraz ok. 24.000 pojazdów opancerzonych, co stanowi większość nowoczesnego potencjału pancernego sprzed inwazji. Ok. 430 samolotów i 350 śmigłowców oraz ponad 100.000 dronów różnego typu; zatopienie lub poważne uszkodzenie 28 jednostek nawodnych (w tym flagowego krążownika „Moskwa”) i 2 okrętów podwodnych. Skala tych strat oznacza całkowite rozbrojenie konwencjonalne Rosji w kluczowych sektorach.
28. Utrata statusu głównego stabilizatora światowych cen żywności, co zmusiło państwa Afryki i Bliskiego Wschodu do szukania bezpieczniejszych dostawców poza strefą wpływów Federacji Rosyjskiej. Szantaż głodowy okazał się nieskuteczny i obrócił się przeciwko interesom Kremla na Globalnym Południu.
29. Strata potężnych aktywów produkcyjnych, które Federacja Rosyjska budowała na Zachodzie przez dekady. Wiele z nich zostało przejętych przez rządy państw europejskich w ramach „zarządu przymusowego”, co w praktyce oznacza ich bezpowrotną utratę.
30. Ograniczenie przestrzeni powietrznej przez samoloty Federacji Rosyjskiej nad całą Unią Europejską, Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Kanadą, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i państwami skandynawskimi. Rosyjskie linie lotnicze nie mogą choćby przelatywać nad tymi terytoriami, co wydłużyło loty np. do Republiki Serbii czy Afryki o wiele godzin.
31. Zamknięcie wjazdu dla rosyjskich turystów do Rzeczpospolitej Polskiej, państw bałtyckich (Litwa, Łotwa, Estonia), Finlandii i Norwegii. Te państwa, będące kiedyś „oknem na świat” i głównymi trasami lądowymi do Europy, całkowicie zamknęły granice dla rosyjskich posiadaczy wiz turystycznych.
32. Utrata możliwości korzystania przez Federację Rosyjską z europejskiego systemu kolejowego i drogowego. Rosyjscy przewoźnicy drogowi mają zakaz wjazdu do UE, a połączenia kolejowe (jak słynne pociągi do Paryża czy Berlina) zostały trwale zlikwidowane, odcinając Rosję od nowoczesnej logistyki lądowej.
33. Seria tajemniczych zgonów (wypadnięcia z okien, nagłe zawały) ponad 50 czołowych biznesmenów i menedżerów sektora energetycznego Federacji Rosyjskiej (takich jak Gazprom, Łukoil), co zniszczyło stabilność zarządzania kluczowymi zasobami państwa. Fizyczna eliminacja i aresztowania szefów przedsiębiorstw państwowych Federacji Rosyjskiej, pod zarzutem sabotażu, co spowodowało masową ucieczkę reszty lojalnych kadr do sektora prywatnego lub za granicę, życie utraciło 19 czołowych generałów także w wyniku wymierzonej eliminacji.
Tylko i wyłącznie po to by (nie) zdobyć wypalonego do popiołów terenów Donbasu.
Paweł Sito – dziennikarz Polskiego Radio
Paweł Sito – podstawowe informacje
Paweł Sito –dziennikarz radiowy, prasowy i telewizyjny. W drugiej połowie lat 80. XX wieku współpracował z Polskim Radiem, współtworząc audycje: „Krajowa Scena Młodzieżowa”, „Lista Przebojów Programu Trzeciego” (w latach 1987–1997, jako „druh zastępowy” poprowadził jej 14 wydań), „Muzyka nocą” (Program I Polskiego Radio). W latach 1984–1991 ww IV programie Polskiego Radio prowadził „Listę Przebojów Rozgłośni Harcerskiej” W 1990 roku był rzecznikiem prasowym Ministerstwa Edukacji Narodowej, w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. W latach 1992–1995 był dziennikarzem Radia Wolna Europa. W latach 1995–1998 był szefem promocji w wydawnictwie fonograficznym Koch i dziennikarzem Telewizji Polskiej. Od 1998 do 2001 pełnił funkcję dyrektora programowego stacji radiowej „Radiostacja”, a w latach 2001–2003 był szefem działu rozrywki w tygodniku „Przekrój”. W 2003 roku pełnił funkcję dyrektora programowego kanału telewizyjnego „Kino Polska”, następnie, do 2005 roku, dyrektora programowego i producenta w stacji telewizyjnej 4fun.tv.
W 2005 roku był dyrektorem i redaktorem naczelnym Radio Bis Polskiego Radio, zaś dla Telewizji Polskiej tworzył programy „Kinoffkino” w TVP Kultura i „O!” w TVP3. W latach 2006–2007 pełnił funkcję redaktora naczelnego miesięcznika „Lans”, następnie w latach 2008–2010 prezesa Fundacji Nowe Media. W latach 2012–2016 prowadził audycje w stacji radiowej Tok FM: „Transformacja” i „Muzyczne sito”.
Od stycznia 2016 roku był dziennikarzem portalu internetowego reo.pl a w latach 2018-2019 był redaktorem naczelnym tego medium. Od 23 marca 2020 roku jest dyrektorem programowym stacji radiowej „Radiospacja”. Od 2024 roku Paweł Sito ponownie pracuje w Polskim Radio i prowadzi audycję „Muzyka Nocą: Sztuka Przeżycia”, na antenie Programu I Polskiego Radia, podczas której porusza zagadnienia dotyczące cywilizacji współczesności: psychologii, ekologii, technologii i bezpieczeństwa.
Dziękujemy za przeczytanie tekstu do końca. Polecamy inne wiadomości zamieszczone na stronie internetowej www.agencja-informacyjna.com. Życzymy ciekawej lektury. Agencja Informacyjna
AI Opinie Rosja /DEC/ 14 stycznia 2026, źródło: facebook
