Naomi Ōsaka podczas US Open 2026 pokazała dwa głośne stroje wejściowe: projekt Who Decides War inspirowany Allenem Iversonem 31 sierpnia oraz biały zestaw Thoma Browne'a 3 września. To czwarty kolejny turniej wielkoszlemowy, na którym Japonka zamienia wejście na kort w modowe wydarzenie. Dla sportu oznacza to większą uwagę, ale wynik przez cały czas pozostaje najważniejszy.
Hołd dla Allena Iversona w Nowym Jorku
Naomi Ōsaka rozpoczęła US Open od stroju przygotowanego przez nowojorską markę Who Decides War i stylistę Lawa Roacha. Obszerna bluza z trenem, fragmentami prasowymi dotyczącymi jej kariery oraz tiulowa spódnica nawiązywały do stylu Allena Iversona. Były gwiazdor NBA stał się dla Japonki symbolem sportowca, który połączył rywalizację, kulturę i własny język ubioru.
Po prezentacji Ōsaka zdjęła warstwę wejściową i zagrała w czarnym stroju Nike inspirowanym koszykówką. Pokonała Anastazję Zacharową 7:6, 7:6, posyłając 11 asów. WTA odnotowała, iż był to jej dziesiąty wygrany mecz wielkoszlemowy w sezonie. Pokaz nie przesłonił zatem sportowego zadania. Został oparty na realnym zwycięstwie.
W drugim meczu Japonka weszła na kort w białym zestawie Thoma Browne'a. Przejrzysta kurtka z podwójnym kołnierzem, haftowanymi rakietami i długimi pasami materiału przykrywała srebrny strój meczowy. Oficjalny serwis US Open opisał także szeroką siateczkową warstwę spódnicy, która nawiązywała do koszykarskiej siatki.
Cztery turnieje, cztery odrębne opowieści
Nowy Jork nie był jednorazowym eksperymentem. Podczas Australian Open Ōsaka pojawiła się z parasolką, woalką i strojem wzorowanym na meduzie. Na kortach Rolanda Garrosa wybrała czarny gorset i złotą suknię. Wimbledon przyniósł białe kimono, które łączyło japońskie dziedzictwo zawodniczki z inspiracją postacią O-Ren Ishii z filmu „Kill Bill”.
Seria z czterech turniejów ma czytelną konstrukcję. Każdy strój opowiada o innym fragmencie jej zainteresowań: naturze, widowisku, japońskich korzeniach albo amerykańskiej kulturze sportowej. Ōsaka nie wkłada przypadkowej kreacji podsuniętej przez sponsora. Uczestniczy w procesie projektowania, wybiera odniesienia i wyjaśnia ich sens.
Law Roach na US Open świadomie postawił na amerykańskich projektantów. Turniej odbywa się w Nowym Jorku, więc ubrania Who Decides War i Thoma Browne'a zostały powiązane z miejscem. Taki detal odróżnia przemyślaną prezentację od zwykłej reklamy.
Swoboda zawodniczki mieści się w regułach
Moda na korcie budzi spór. Krytycy obawiają się, iż rozbudowane wejścia odciągają uwagę od rywalizacji i wywierają dodatkową presję na inne tenisistki. Ten problem istnieje, zwłaszcza gdy internet zaczyna mierzyć zawodniczki strojem zamiast grą. Dyskusja o ubiorze Aryny Sabalenki pokazała, jak gwałtownie sportowa rozmowa może skręcić w ocenianie wyglądu.
W przypadku Ōsaki granica jest jednak czytelna. Efektowne elementy służą wejściu, a adekwatny strój meczowy pozostaje funkcjonalny i zgodny z regulaminem. Zawodniczka korzysta z wolności, nie domagając się zmiany zasad pod własny spektakl. Wimbledon wymaga bieli, więc odpowiedziała białym kimonem. Ograniczenie potraktowała jako ramę dla pomysłu.
Marka musi mieć pokrycie w wyniku
Ōsaka ma cztery tytuły wielkoszlemowe, w tym dwa zwycięstwa w US Open. Ten dorobek daje jej pozycję, z której może eksperymentować bez zamiany kariery w pusty pokaz. Historia miksta Sereny Williams i Carlosa Alcaraza przypomina jednak, iż nazwisko i widowisko nie zapewniają zwycięstwa. Na końcu trzeba wygrać piłkę, gema i mecz.
To ważna lekcja także dla polskich sportowców. Rozpoznawalna marka pomaga zdobywać sponsorów i docierać do kibiców poza stadionem, ale musi wyrastać z pracy oraz autentycznego charakteru. Ōsaka przyciąga modą, ponieważ wcześniej zdobyła pozycję rakietą. Właśnie taka kolejność broni sport przed sprowadzeniem go do kolejnego wybiegu reklamowego.
