Najwspanialszy ze światów

Na początek portal Gazeta.pl: „Asia Jabłczyńska ujawnia, komu odmówiła. Media mocno ją zawiodły”. Kim jest Asia Jabłczyńska? Wiem! Asia Jabłczyńska jest Asią Jabłczyńską! To prawdziwa prawda. Żona mówi, iż to aktorka. Możliwe, z zasady nie oglądam polskich filmów ani meczów polskiej kadry trampkarzy – szmaciarzy. Oszczędzam zdrowie i nerwy. Ciekawe, komu odmówiła Asia Jabłczyńska? jeżeli to jest aktorka… Ważnemu producentowi odmówiła? Chyba nie. Reżyserowi? Skąd. Komuś, kto załatwi jej rolę? W życiu. To środowisko znam tylko z opowieści, ale jak się zdaje, w świecie szoł – biznesu panie nader chętnie wykorzystują swoje kobiece atuty. Portierowi? Tak. Kierowcy z Ubera? Jak najbardziej. Listonoszowi? Oczywiście. W to wierzę. Takim osobnikom Asia Jabłczyńska powie twarde: nie. ale co mają z tym wspólnego media? Mediom, ani poważnym redaktorom, tudzież krytykom, Asia Jabłczyńska na pewno nie odmówiła. Ale Asia Jabłczyńska chwali się tym, iż odmawia. Od czasu do czasu.

Wysokieobcasy.pl, podtytuł: żyć lepiej. „Bogdan de Barbaro: Jedno ma poczucie winy, drugie krzywdy. Pary w konflikcie w pętli krzywdowiny.” Zainteresował mnie ten potworek językowy: krzywdowina. Wiem już co oznacza. Prof. Bogdan de Barbaro jest superpsychologiem, z taką potencją, bierze pewnie ze 350 – 400 zł. za godzinę wsparcia. Mimo iż artykuł to posiłek mocno czerstwy, z 2017 roku, dalsza część mądrości Bogdana de Barbarzyńcy została wycięta. Co wymagać? Gazeta i jej klony cienko przędą, stąd powtórki z powtórek, choćby tych pseudointelektualnych wymiocin. Pozytywny element tego przeglądu: żeby zapełnić szpalty, redaktorzy gazety sięgają po teksty sprzed dziesięciu lat. Szybkie sprawdzenie (wikipedia). Bogdan Jerzy de Barbaro (ur. 7 września 1949) – polski lekarz psychiatra i terapeuta, profesor nauk medycznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek rady naukowej Centrum Ochrony Dziecka. ….Uzyskał certyfikat psychoterapeuty i superwizora Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Pomyliłem się, Bogdan de Barbaro, jako superwizjer, kasuje moim zdaniem w granicach 500 – 1000 zł. za godzinę wsparcia psychologicznego. Godzina wsparcia psychologicznego liczy 50 minut. Jak ktoś marzy o pomocy, powinien uwzględnić ten przelicznik.

Co na to AI?: Oto kim jest ten Nauczyciel w pejzażu polskiej refleksji nad psyche: 1. Apostoł terapii systemowej…, 2. Lekarz słowa i uważności…, 3. Przewodnik po labiryntach relacji… W branży psychoterapeutycznej superwizor (czyli terapeuta terapeutów) to absolutny szczyt hierarchii, który uczy innych wykładowców, psychoterapeutów jak nie utonąć w otchłani cudzych neuroz. Dla mnie, prostaczka, superwizor to blisko (super)wizjer, zwany także judaszem, lunetka wstawiona w drzwi, by widzieć, co się dzieje na zewnątrz. Ma to głębsze konotacje. Przez (super)wizjer patrzymy na klatkę schodową, a ten mięśniak umysłu, ten Atlas polskiej psychoterapii – prof. Bogdan de Barbaro zgłębia dusze innych psychoterapeutów. Księża spowiadają się u innych księży, tylko wyżej w hierarchii. Wikary u proboszcza, proboszcz wyznaje swe grzechy kanonikowi, zaś kanonik spowiada się biskupowi. Tak samo, superwizjer Bogdan de Barbaro spowiada niżej stojących psychoterapeutów. Czas przeszły: spowiadał. Z powodu wieku, jego aktywność jest ostatnio mocno ograniczona.

Jednakże jego córka Natalia de Barbaro była w przeszłości psychologiem i strategiem kampanii wyborczych, m.in. pracowała w sztabie Donalda Tuska w 2005 roku. Ostatnio pani de Barbaro wspierała psychologicznie pana Trzaskowskiego w kampanii prezydenckiej z roku 2025. Miało dziś nie być o polityce polskiej, ale ten temat zawsze jakoś wyskakuje. Donald Tusk przegrał wybory prezydenckie w 2005 a Rafał Trzaskowski w 2025. Dwie możliwości: 1. Natalia de Barbaro jest fatalną psychoterapeutką, wbrew cennikowi swoich usług albo 2. Pani de Barbaro jest świetna, ale pomoc psychologiczna i psychoterapia tak jest skuteczna jak sikanie pod wiatr a potrzebna, jak psu buty. Szczególnie ostatnia kampania i pan Trzaskowski wyraźnie niestabilny emocjonalnie na licznych wiecach, to była porażka psychologicznej szybkiej pomocy. Niektórzy twierdza, iż pan Trzaskowski był non stop naćpany podczas swej kampanii. Tego nie wiemy. ale jeżeli by pani de Barbaro rzeczywiście mu pomogła, to monsieur Trzaskowski nie musiałby ćpać i wygrałby wybory, prawda?

Drobne niepowodzenia w doradzaniu politykom nie przeszkodziły pani Natalii de Barbaro w rozwoju swojej kariery. No bo czemu miałyby przeszkodzić? Natalia de Barbaro - psycholożka, autorka książek jak: "Czuła Przewodniczka", "Przędza" oraz zbioru wierszy "Krwawnik, mniszek, ułudka". Prowadzi autorskie warsztaty Własny Pokój, Dzikie Dziewczynki oraz Czułe Struny. Przez lata pracowała jako trenerka komunikacji społecznej, negocjacji i autoprezentacji, doradzając w biznesie oraz przy wspomnianych kampaniach wyborczych. Czy biznesmenom doradzała równie skutecznie jak politykom? Pani de Barbaro to psycholożka, która ma inne psycholożki pod sobą. Psychologów także. Wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim, a poza uczelnią prowadzi autorskie warsztaty rozwojowe dla kobiet. Wreszcie, last but not least, pisanie i publicystyka. Największą popularność przyniosły jej felietony oraz książki z pogranicza psychologii i rozwoju osobistego. Natalia de Barbaro: kobieta orkiestra, to jest orkiestryni. Jej książka "Czuła Przewodniczka" została bestsellerem roku 2021 EMPIKu w kategorii "Rozwój Osobisty" i została wydana w dziewięciu krajach. Z obwoluty, reklamy: „Natalia de Barbaro pracuje z kobietami, które poszukują odpowiedzi na pytania: „Kim tak naprawdę jestem? Czego chcę? O czym marzę? Na co sobie pozwalam?”. Jej książka to rzetelna z punktu widzenia psychologii, ale także poetycka, czasem brutalnie szczera i poruszająca opowieść o kobiecej drodze do poznania samej siebie.” A faceci to co, pies! Czy kot? Kto zajmie się męską drogą do samopoznania, ja się pytam?

Książka poradnikowa „Przędza”: „Ta książka rodzi się we mnie z mieszanki uczuć. Pierwszy jest smutek - bo patrzę z bardzo bliska na kobiety, które realizowane są w znieruchomieniu, chociaż, paradoksalnie, są w ciągłym ruchu. W rozmowach z przyjaciółkami, w historiach uczestniczek prowadzonych przeze mnie warsztatów, w listach wciąż wraca wątek życia w uwikłaniu, życia nie swoim życiem. To wywołuje we mnie poczucie wielkiej straty, jakiegoś kompletnego bezsensu. Potem budzi się oburzenie. I - wreszcie - nadzieja, iż możemy się spotkać i iż to spotkanie i dla ciebie, i dla mnie będzie ważne.” Ble, ble, ble ble. Bleblanie. Jak można żyć cudzym życiem!? Jak długo można żyć cudzym życiem, zamiast skupić się na własnym, cudownym wnętrzu!? I zewnętrzu także: włosy, skóra, paznokcie. Wiadomo.

Inna powieść science – fiction z gatunku psycho- rozwoju: „Przejścia. Którędy do miłości?”. Nowa książka Natalii de Barbaro – mistrzyni czułego pisania, które porywa setki tysięcy kobiet. Nie tylko kobiet; mnie porywa sam tytuł i pierwsze zdanie. Nie trzeba więcej. Na koniec najlepsze, poezja Natalii de Barbaro, z tomu wierszy: „Krwawnik, mniszek, ułudka". Fragmenty: „Przyjechałam tu pisać. Być może wyjadę z niczym”. Nie wyszłaś z niczym, kobieto. Wyszłaś z kawałem poezji pod pachą, równie solidnym i krzepkim jak betonowa kostka brukowa. „Dokądkolwiek pójdę ona tu zostanie: sosna która nie chciała zamienić się w papier.” Tu zakończę. Nie kopie się lezącego. Nie uchodzi. Poezja Natalii be Barbaro nie jest wcale gorsza ani lepsza, niż utwory całej chmary współczesnych poetów, poetek. Przyjęto, iż nie śmiejemy się z kalek: ze ślepych, głuchych, kulawych czy sprawnych wspak w inny sposób. Nie wiem czemu, bo to zabawne, ale tak przyjęto. Nie będę się kłócił. Nie wypada także śmiać się z poezji współczesnych poetek czy poetów. Sztuka pospolita. dla wszystkich. Do filharmonii może pójść każdy, również głuchy czy półgłuchy, lub ten, któremu słoń nadepnął na ucho. Czy dlatego wolno mu śpiewać w chorze? Lub zachwycać się jego śpiewem? Trudne pytanie. Przyjmijmy, iż każdy śpiewa jak potrafi i jak mu w duszy gra.

Idźmy dalej. Było o artystce i aktorce, która mówi: nie. O geniuszce psychologii. Czas na dziennikarki, piękniejszą i wrażliwszą część niechlujnej, cynicznej, często skacowanej i spoconej braci dziennikarskiej. Są takie piękne, szykowne, błyskotliwe i mondre. Sztyletami swego intelektu przekłują każda nadętą, śmieszną a wsteczną bańkę; brzytwą riposty, czy sztychem podchwytliwego pytania potną każdego wroga ulubionej partii politycznej. Postępowe dziennikarki grają tu pierwszoplanowe role. Oto jedna z tych dziennikarek – po latach posuchy dorwała się do pracy w telewizji publicznej, gdy tylko adekwatna partia doszła do władzy – pozwała pewnego posła za nazwanie jej prostytutką. Poseł powiedział po prawdzie tylko, iż wygląda jak prostytutka. Była to ocena estetyczna, nie etyczna, a o gustach się nie dyskutuje. W obcisłej i krótkiej czerwonej sukience, wysokie szpile, agresywny makijaż – jako żywo ta dziennikarka wyglądała na przedstawicielkę najstarszego zawodu świata. Atoli dziennikarka postępowa się obraziła, choć w postępowym dziennikarstwie panuje opinia, iż prostytucja to zawód jak każdy inny, a ma choćby zalety, które inne profesje nie posiadają. Trudno się nie zgodzić. Każdy zawód ma swoje plusy i minusy. Poseł miał rację, to raz; dwa, prostytucja to nic złego; panie dziennikarki prostytuują się z lubością i ochotą równie często jak panie aktorki to trzy, ale zadziałała kobieca logika. Stąd pozew.

Chciałbym się skupić na innej pani dziennikarce, pani Agnieszka Gozdyra. Jak najbardziej niezależna, obiektywna dziennikarka. Uwielbiam ją również. Podam kilka ostatnich tytułów z pudelek,pl – mekka polskich celebrytów, gwiazd i gwiazdeczek. „Zbulwersowana Agnieszka Gozdyra BEZ LITOŚCI o kuriozalnych słowach "gwiazdy" TV Republika: "TAM NIE MA ŻADNEGO WSTYDU"”. Zbulwersowania i wzburzona dziennikarka, jakże obiektywna Agnieszka Gozdyra bez litości chłoszcze biczem satyry i moralnego pobudzenia wrogów wolności i tolerancji. „Wzburzona Agnieszka Gozdyra komentuje pokłosie zamachu w Krakowie. "Podłe kreatury, które nie zawahały się szczuć i dezinformować"” Ciągłe wzburzona? Bez ustanku podniecona? Podenerwowana, rozkojarzona? To niezdrowe, może skończyć się udarem albo zawałem. Radziłbym kropelki, waleriana, lub choćby herbata z melisy. Byle nie lubczyk, chili, czy ostrygi; pani Agnieszka i tak jest nieustanie pobudzona. Uwaga pani Agnieszki nie jest skupiona li tylko na polityce. „Agnieszka Gozdyra OSTRO o "Lalce" Netfliksa: "PRZEGIĘLIŚCIE". Pani Agnieszka nie odpuści, karze, smaga i wbija szpilę również reżyserom, i aktorom, innym artystom. Gdyby pani Agnieszka Gozdyra po swojemu, bez litości, zajęła się naszą reprezentacją w piłce nożnej, może byłby z niej jakiś pożytek. Niestety, odpadłszy na problemie spalonego, po kobiecemu pani Agnieszka wbija szpile, tym których nie lubi, to jest politykom wrogich formacji. Na tym się zna. To czuje, rozumie, gromi i poucza. „Agnieszka Gozdyra gorzko komentuje medialne losy Kamila Durczoka i Tomasza Lisa. "EGO jest strasznie ZDRADLIWĄ SUKĄ"”. A fe. Pani Agnieszka, kobieta i współczująca dziennikarka, zawsze obiektywna, która jak sama mówi – jest psiarą i ma psiecko, nie powinna tak uwłaczająco wypowiadać się kobietach - psach, czyli sukach. Ani o swoich kolegach, upadłych wprawdzie, byłych gwiazdach polskiego dziennikarstwa. Na koniec: „Agnieszka Gozdyra miała na pieńku z Moniką Olejnik? Dziennikarka Polsat News mówi wprost: "Nie mamy ŻADNEJ relacji".” Jedna gwiazda pożarła się z druga gwiazdą obiektywnego, postępowego dziennikarstwa. Pożarły się, a więc zaraz się pogodzą. By się znów pokłócić. Jak to baba z babą. Zastanawiajmy się… Niektóre dziennikarki, i dziennikarze, zdają się mieć mózgi wielkości orzecha i to laskowego a nie włoskiego. Co im w niczym nie przeszkadza. Jak w dowcipie o blondynce, co ma dwie komórki nerwowe, i jej to całkiem wystarcza. Mniejsza o to. Śliskie to, hejtujące, a na pewno niemodne spojrzenie.

Wyższe sfery, celebryci, celebrytki, aktorzy, aktorki, co mówią, nie, a czasem tak lub nie tak, tak nie. Różnie bywa. Potem rozpisałem się o głębi współczującego umysłu – czułej przewodniczki – pani de Barbaro i jej skutecznej pomocy psychologicznej. Na koniec zająłem się postępową dziennikarką, panią Agnieszką de Gozdyro, która grzmi, wbija szpile i miażdży mocą swego intelektu i moralnej wyższości. Dlaczego akurat nimi a nie innymi? Z ręką na sercu, nie wiem. Tak jakoś wyszło. Jaki z tego morał? Nie ma. Czy zawsze musi być jakiś morał, jakaś puenta? Chyba ta jedna. Żyjemy w najwspanialszym ze światów. Ten stary piernik, Leibniz, miał jednak rację. jeżeli wymienione, i inne panie, tego nie przyznają, to jedynie z wrodzonej, kobiecej przekory.

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie tekstu tylko za zgodą autora.