Miejsce banderowców jest na froncie

dzienniknarodowy.pl 5 часы назад
Zdjęcie: Miejsce banderowców jest na froncie


Wołyń, Janowa Dolina, Ostrówki, Huta Pieniacka, Puźniki. Kto w Polsce wywiesza flagę UPA, oddaje hołd sprawcom ludobójstwa Polaków. Skoro banderowcy tak bardzo chcą walczyć za Ukrainę, ich miejsce jest na froncie, a nie na polskich ulicach.

Ideologia zbudowana na rzezi

Banderyzm to nie folklor ani „inna pamięć historyczna”. To kult Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów frakcji Stepana Bandery i Ukraińskiej Powstańczej Armii, czyli formacji, które w latach 1943–1945 przeprowadziły ludobójstwo Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Sejm RP w uchwale z 22 lipca 2016 roku nazwał te zbrodnie wprost: ludobójstwem dokonanym przez nacjonalistów ukraińskich na obywatelach II Rzeczypospolitej. Dokładnej liczby ofiar nie da się już ustalić, a wszystkie szacunki są dramatyczne. Instytut Pamięci Narodowej podaje od 80 do 120 tysięcy zamordowanych Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Badaczka ludobójstwa Ewa Siemaszko ocenia ich liczbę na około 130 tysięcy. Prof. Czesław Partacz szacuje polskie ofiary ukraińskich nacjonalistów na całych Kresach Wschodnich na od 134 do choćby 200 tysięcy, a badacze ze środowisk kresowych, jak Stanisław Żurek, mówią o około 250 tysiącach zamordowanych w latach 1939–1948.

Sam Bandera nie był bohaterem walki z okupantem, ale terrorystą skazanym przez polski sąd. W procesie warszawskim w styczniu 1936 roku usłyszał wyrok śmierci za udział w organizacji zamachu na ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego. Karę zamieniono na mocy amnestii na dożywocie, a Bandera wyszedł z więzienia we wrześniu 1939 roku, gdy Polska upadała pod ciosami Niemiec i Sowietów. Ruch, który stworzył, kilka lat później zamienił polskie wsie w cmentarze.

Wołyń: siekiery, widły i płonące kościoły

Mordy nie były „starciami” ani „konfliktem dwóch stron”. Były zaplanowaną akcją wymordowania polskiej ludności cywilnej. Kilka przykładów wystarczy, by zrozumieć, czym naprawdę jest to, co dziś niektórzy wywieszają na flagach.

Parośla, 9 lutego 1943 roku. Oddział UPA otoczył polską kolonię na Wołyniu i wymordował około 150 osób. To jeden z pierwszych masowych mordów, zapowiedź tego, co miało nadejść.

Janowa Dolina, 22–23 kwietnia 1943 roku. UPA spaliła osadę i zamordowała około 600 Polaków. Ludzi palono w domach i zabijano przy próbach ucieczki.

Krwawa niedziela, 11 lipca 1943 roku. Oddziały UPA zaatakowały jednocześnie blisko sto polskich miejscowości. Napastnicy uderzali w czasie niedzielnych mszy, gdy wierni zebrali się w kościołach. Ta data jest dziś w Polsce Narodowym Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa.

Ostrówki i Wola Ostrowiecka, 30 sierpnia 1943 roku. W dwóch wsiach zamordowano łącznie około 1050 osób, w większości kobiety i dzieci. Historyk IPN dr Leon Popek nazwał to największą zbrodnią UPA podczas rzezi wołyńskiej. Szczątki ofiar do dziś są wydobywane z masowych mogił.

Huta Pieniacka, 28 lutego 1944 roku. Polską wieś w Małopolsce Wschodniej spacyfikowali członkowie 4. Pułku Policji SS, złożonego z ukraińskich ochotników do dywizji SS „Galizien”, wspólnie z banderowcami. Według IPN zginęło około 600 mieszkańców, inne szacunki mówią o kilkuset więcej. Wieś przestała istnieć.

Puźniki, luty 1945 roku. Napad UPA na polską wieś w Tarnopolskiem. Dopiero wiosną 2025 roku, po latach starań, polskim specjalistom pozwolono przeprowadzić ekshumację. Wydobyto szczątki 42 osób, w tym co najmniej 11 dzieci i nastolatków oraz 16 kobiet.

To tylko kilka nazw z setek. Za każdą z nich stoją całe rodziny zarąbane siekierami, spalone w stodołach, wrzucone do studni. Kto dziś wznosi okrzyk „Sława UPA”, oddaje hołd sprawcom właśnie tych zbrodni.

Kult oprawców zamiast rozliczenia

Mimo to na Ukrainie kult UPA nie słabnie. W 2015 roku Rada Najwyższa uznała członków OUN i UPA za „bojowników o niepodległość Ukrainy”. W Kijowie od 2016 roku jest aleja Stepana Bandery. W październiku 2026 roku Lwowska Rada Obwodowa przyjęła uchwały ustanawiające 2027 rokiem UPA i Romana Szuchewycza, dowódcy UPA w czasie rzezi. Po protestach Warszawy zapewniano, iż uchwały nie wejdą w życie, ale formalnie ich nie wycofano.

Ten kult coraz śmielej przenosi się do Polski. Czerwono-czarna flaga na Stadionie Narodowym w sierpniu 2025 roku. Napisy „Sława UPA” na pomnikach w Gdańsku, Gdyni, Warszawie i Poznaniu w listopadzie tego roku, w tym na Westerplatte. To nie są wybryki bez znaczenia. To plucie na groby pomordowanych na polskiej ziemi.

Skoro walczą „za Ukrainę”, niech walczą na froncie

Banderowcy powtarzają, iż UPA walczyła o wolną Ukrainę. Dobrze. Dziś Ukraina naprawdę walczy o przetrwanie. Na froncie brakuje żołnierzy, a ukraińskie państwo od kwietnia 2024 roku mobilizuje mężczyzn już od 25. roku życia.

Jeśli ktoś tak bardzo kocha Ukrainę, iż wiesza w Polsce flagę UPA i maluje „Sława UPA” na polskich pomnikach, jego miejsce nie jest w Warszawie, Gdańsku czy Wrocławiu. Jego miejsce jest na froncie, w obronie własnej ojczyzny. Niech tam udowodni swój patriotyzm, z bronią w ręku i na własne ryzyko, a nie na polskich ulicach, pod ochroną polskiego państwa i za polskie pieniądze.

Polska przyjęła ludzi uciekających przed wojną. Nie zobowiązała się jednak do utrzymywania tych, którzy w zamian gloryfikują morderców polskich dzieci. Gościnność ma granice, a granicą jest pamięć o ofiarach Wołynia.

Deportacja zamiast pobłażania

Państwo ma do tego narzędzia. Ustawa o cudzoziemcach pozwala wydać decyzję o zobowiązaniu do powrotu, gdy pobyt cudzoziemca zagraża bezpieczeństwu państwa lub porządkowi publicznemu. Po koncercie na Stadionie Narodowym rząd zapowiedział wydalenie kilkudziesięciu obywateli Ukrainy. Podstawą były jednak chuligańskie ekscesy, a nie sama banderowska symbolika.

Właśnie tę lukę trzeba zamknąć. Prezydent Karol Nawrocki skierował do Sejmu projekt, który zrównuje propagowanie banderyzmu z propagowaniem nazizmu i komunizmu. Swoje projekty zapowiedzieli też posłowie opozycji, w tym z obowiązkową deportacją cudzoziemców skazanych za szerzenie kultu UPA. Ustawy wciąż nie ma.

Recepta jest prosta:

  • propagowanie banderyzmu wprost w art. 256 Kodeksu karnego, na równi z nazizmem i komunizmem;
  • obowiązkowa deportacja cudzoziemca prawomocnie skazanego za szerzenie kultu OUN-UPA;
  • zakaz wjazdu i wpis do wykazu osób niepożądanych w Polsce;
  • szybka ścieżka: deportowany wraca do kraju, w którym obowiązuje go mobilizacja.

Skoro banderowiec chce walczyć za Ukrainę, Polska powinna mu w tym pomóc. Biletem w jedną stronę.

Wróg to banderyzm, nie sąsiad

Trzeba to powiedzieć jasno: ten tekst nie jest wymierzony w Ukraińców, którzy uczciwie pracują w Polsce, szanują nasze prawo i naszą pamięć. Wielu z nich wstydzi się kultu UPA. To właśnie oni najbardziej tracą, gdy prowokatorzy z czerwono-czarną flagą robią z całej społeczności zakładników zbrodniczej ideologii.

Wróg jest jeden: banderyzm. Ideologia, która siekierą i ogniem próbowała wymazać Polaków z Wołynia i Małopolski Wschodniej. Dla jej wyznawców w Polsce nie ma miejsca. Ich miejsce jest na froncie.

Źródła: Instytut Pamięci Narodowej, Ewa Siemaszko („Bilans zbrodni”, Biuletyn IPN), prof. Czesław Partacz, Stanisław Żurek (Kresowy Serwis Informacyjny), uchwała Sejmu RP z 22 lipca 2016 r., Kancelaria Prezydenta RP, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Lwowska Rada Obwodowa.

Читать всю статью