Marsz Niepodległości czy Marsz Nawrockiego?

Masowość warszawskiego „Marszu Niepodległości” robi wrażenie. Trafnie pokazuje on nam również najpowszechniejszy kierunek patriotyzmu w Polsce – patriotyzm emocjonalny. Potwierdzają to relacje uczestników i materiały w mediach społecznościowych. Nie neguje szczerości intencji kroczących ulicami Warszawy. Wierzę w to, iż uczestnictwo jest podyktowane szczerą chęcią zamanifestowania polskości. Sam znam przyzwoitych ludzi, którzy odczuwają wewnętrzną potrzebę publicznej manifestacji polskości.

Trzeba wiedzieć, iż różnorakie ruchy polityczne chcą również wykorzystać to wydarzenie do promocji swoich organizacji – nie ma w tym niczego negatywnego. To stała praktyka zarówno naszych przeciwników jak i sojuszników.

Czy nie przypomina Wam Marsz Niepodległości wieców Solidarności, Solidarności Walczącej czy Konfederacji Polski Niepodległej? Tam też uczestnikami byli uczciwi Polacy, często polscy robotnicy a dokładnie wiemy w jakim celu i przez kogo zostały wykorzystane podobne wydarzenia w latach 80-tych.

Przypomnijmy sobie fetowanych w przeszłości w patriotycznym wzmożeniu – Adama Michnika, Annę Walentynowicz, Andrzeja Gwiazdę czy Lecha Kaczyńskiego. W warszawskim pochodzie kroczył Jarosław Kaczyński i Tomasz Sakiewicz. Jaki jest cel uwiarygodniania tych postaci?

Czas zadać podstawowe pytanie – gdzie i po co kroczy warszawski „Marsz Niepodległości”? Moim zdaniem kroczy ku nowej formacji prezydenta Karola Nawrockiego. Ku jakiemuś współczesnemu Obozowi Zjednoczenia Narodowego 2:0.

Prezydent Nawrocki kleci taką formację i jest przekonany o mocarstwowej roli Polski. Wierzy w siłę NATO i przewodnią rolę Stanów Zjednoczonych. Występuje u niego autentyczna chęć Polski militarnej. Szczerze wierzy w to, iż jesteśmy silni, zwarci i gotowi.

Prezydent utożsamia naszą pozycję z taką jaką nam wyznaczą Stany Zjednoczone. Stąd ta nieufność wobec wobec naszych sąsiadów – Rosji, Białorusi i Niemiec. Stąd niejednoznaczna polityka w stosunku do Ukrainy. Do tego manifestacyjna religijność ocierająca się o odpustowy klerykalizm i synkretyzm polityczny próbujący łącząć Dmowskiego z Piłsudskim.

PS. W odróżnieniu od warszawskiego – Marsz Polaków w Wrocławiu jest autentyczny i nie został przechwycony przez politykierów. Na radykalnym marszu w stolicy Dolnego Śląska można było usłyszeć z ust organizatora hasła antybanderowskie i antywojenne.
łj

Zdjęcie za profilem KPRP.