Marcin Bogdan- Cała prawda o TV Republika
Felietonista nie jest dziennikarzem śledczym. I choć moje teksty i komentarze klasyfikowane są jako felietony, to w ostatnią sobotę poczułem się trochę jak dziennikarz śledczy. Los sprawił, iż siadając do obiadu, włączyłem TV Republikę. Było kilkanaście minut po godzinie 15. Na ekranie ukazały się przerażające sceny z krakowskiego rynku. Wyraźnie zdenerwowany redaktor Tomasz Sakiewicz drżącym głosem opisywał to, co zobaczył, gdy wszedł na rynek dosłownie kilka minut po zamachu.

Na rynku leżeli zabici i ranni. Po bruku płynęła krew. Widać było straż miejską, pierwsze karetki, lądujący helikopter. Widać też było zdezorientowanych ludzi. Jedni, ci, którzy byli bezpośrednio w zasięgu strzałów, próbowali ukryć się w bezpiecznym miejscu. Inni próbowali udzielać pierwszej pomocy rannym. Byli i tacy, którzy, to szokujące, filmowali zwłoki zmasakrowanych ofiar. Ale byli też tacy, którzy znaleźli się w innej części rynku lub dopiero weszli na rynek i nie zdawali sobie sprawy z tego, co się stało. Szli spokojnie, spacerem, nie przypuszczając, iż mogą być w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Nikt wtedy jeszcze nie wiedział, czy zamachowiec działał sam, czy po wyjechaniu z rynku jedną ulicą nie powróci drugą, by dalej mordować. Nie było widać policji. Nie było widać policji, która zapanowałaby nad sytuacją na rynku. Nie było widać policji, która nakazałaby ludziom szybkie opuszczenie rynku, ukrycie się we wnętrzach sklepów i kawiarni do czasu nadejścia informacji o tym, iż zamachowiec został zatrzymany, iż już tu nie powróci, iż niebezpieczeństwo minęło.
W tym kontekście relacja TV Republiki nie miała tylko charakteru informacyjnego. Była przede wszystkim ostrzeżeniem, alarmem. Ostrzeżeniem dla tych, którzy będąc w domu, gdzieś w pobliżu krakowskiego rynku, zamierzali właśnie wyjść na ulicę. Była ostrzeżeniem dla wszystkich widzów. Nikt, patrząc na te obrazy z krakowskiego rynku, nie wiedział w tym momencie, czy to był akt terroru o charakterze lokalnym, punktowym, czy był to atak o szerszym charakterze i zagrożenie dotyczyło także innych dzielnic Krakowa, a może także innych miast. TV Republika wypełniała misję publiczną.
Dlaczego napisałem, iż poczułem się jak dziennikarz śledczy? Dlatego, iż oglądając te dramatyczne sceny w Republice, przełączałem co chwilę program na stacje TVP1 i TVP2. A tam nadawano, jakby nigdy nic, ckliwe filmiki. Tu TV Republika informuje o bezprecedensowym w Polsce zamachu terrorystycznym, a tam, w TVP1 i TVP2, lecą filmiki. To przykład warsztatu dziennikarskiego opartego na „dobrych” historycznych wzorcach. Bo czy niemieckie stacje telewizyjne pokazywały podczas wojny, jak na ulicach rozstrzeliwano Polaków? Czy pokazywano, jak do komór gazowych pakowano kolejne transporty Polaków? Czy relacjonowano to na żywo?
Wydaje się, iż los Telewizji Republika jest już przesądzony. Stacji zostanie odebrana koncesja na nadawanie sygnału. Powód jest oczywisty. TV Republika nie spełnia kluczowego kryterium koniecznego do otrzymania koncesji na nadawanie programu na terenie europejskiego landu. Mianowicie Telewizja Republika nie jest zarządzana przez niemiecki kapitał. Gorzej, w Telewizji Republika nie ma w ogóle niemieckiego kapitału, choćby mniejszościowego. Gdyby był choćby mniejszościowy kapitał niemiecki, to wtedy kobieta dwojga nazwisk, podczas którejś tam kolejnej ekstazy, mogłaby zasądzić, iż kapitał mniejszościowy jest większościowym. Wtedy nie trzeba by odbierać koncesji. Wtedy byłoby rzetelnie, po niemiecku. Wszak Ordnung muss sein. Przecież Niemcy nigdy nie transmitowali na żywo, jak się morduje Polaków. Są pewne granice, których Niemcy nie przekraczają. Trzeba skończyć z kłamstwami Republiki. Nie dość, iż nie dali się zagłodzić brakiem reklam, to jeszcze bezczelnie kłamią, iż nie widzą nigdzie policji. A te oddziały pod Trybunałem Konstytucyjnym to niby co? Niemieckie wojsko?
Marcin Bogdan
Osoby, które są zainteresowane posiadaniem książki, prosimy o dobrowolną wpłatę na cele statutowe Stowarzyszenia Solidarni2010 oraz złożenie zamówienia na adres [email protected], podając jednocześnie informację na jaki adres ma być wysłana przesyłka. W przypadku odbioru w paczkomacie, prosimy o podanie nr telefonu i miejsca odbioru.
Oto nr konta:
67 2490 0005 0000 4520 4582 2486
Książka wydana została staraniem i środkami członków Stowarzyszenia Solidarni 2010 w ramach działań statutowych.









