W niedzielę wieczorem odbyła się 20. Nowohucka Droga Krzyżowa. Wierni, rozważając Mękę Pańską, przeszli od pallotyńskiej parafii Matki Bożej Pocieszenia do Opactwa Cystersów w Mogile. Uczestnicy nabożeństwa trzymali w rękach zapalone świece lub znicze. Przez całą drogę prowadził ich krzyż mogilski.
Wierni przyznali, iż taka forma modlitwy to dla nich wyraz pamięci o wydarzeniach z 1960 r., kiedy mieszkańcy Nowej Huty stanęli w obronie krzyża na osiedlu Teatralnym.
– Jest to dla nas już rodzinna, pokoleniowa tradycja. Przejście tych kilku kilometrów to pewne poświęcenie, umożliwiające głębsze przeżycie cierpienia Chrystusa w drodze na krzyż. To publiczne i pokorne pokazanie, iż bez Boga nie można w życiu niczego zbudować – oceniła pani Magdalena.
– Krzyż ma w Hucie wielkie znaczenie – widać go na każdym kroku. Jesteśmy dumni z tego, iż nasi przodkowie na tych ziemiach zawalczyli o krzyż. Niewątpliwie jest to dla nas źródło mocy i siły do tego, by dalej na wartościach płynących z krzyża budować swoje życie – dodała pani Krystyna.
Potwierdził to proboszcz pallotyńskiej parafii, ks. Krzysztof Wojda SAC. – Widok rzeszy wiernych, którzy publicznie pokazują swoją wiarę i oddanie krzyżowi Jezusa, dowodzi, iż plany ludzkie nie są planami Boskimi. Nowa Huta miała być antyreligijna. Nie jest taka, a dzisiejsza modlitwa to ogromne świadectwo tego, iż w naszej dzielnicy Bóg ma naprawdę ważne miejsce – wskazał kapłan.
Odnosiły się również do tego rozważania odczytywane przy każdej stacji. – Musimy nieść miłość wszędzie tam, gdzie dzieje się zło. Gdzie zabijani są niewinni, gdzie poniżani są słabsi i bezbronni, gdzie słowa ranią bardziej niż czyny. Musimy świadczyć o miłości w naszych rodzinach, w miejscach pracy, dawać ją ludziom, którzy utracili nadzieję i sens życia. Jezu, proszę Cię, abym tak jak Ty potrafił kochać i nieść miłość wszędzie tam, gdzie jej brakuje – wybrzmiał mocno fragment modlitwy przy stacji XII.
Nabożeństwu przewodniczył ks. bp Robert Chrząszcz, który, nawiązując do hasła minionego roku duszpasterskiego, zwrócił uwagę, iż pójście drogą krzyża to bycie pielgrzymem nadziei.
APW, KAI
