Są takie dni w roku jak 11 listopada, 3 maja, 9 maja kiedy o słowach OJCZYZNA i PATRIOTYZM wypada pomyśleć trochę więcej i głębiej. Kiedyś dla pokolenia tych co nas polskości uczyli oznaczały znacznie więcej. Ignacy Krasicki nadał im choćby sankcję świętości pisząc „Święta miłości kochanej Ojczyzny, czują cię tylko umysły poczciwe. Dla ciebie zjadłe smakują trucizny, dla ciebie więzy, pęta niezelżywe …”, bo tak wtedy myślano. Było dużo szacunku i dużo patosu w tych słowach. I ludzie to powszechnie uznawani, byli do tego przywiązani. Zrozumiała była ciągłość narodu i państwa.
Polska Ludowa to czasy, na których dzisiaj wiesza się dziś wszystkie psy i którą się opluwa, bo tego wymaga obecna „poprawność polityczna”. Winy Bermanów rozciągło się na całą PRL, zapominając o roku 1956. A w tamtych czasach mało kto szydził publicznie z polskości i obiektywnie biorąc państwo umacniało patriotyzm w szkole, pracy i mediach. Wszędzie tam gdzie mówiono o symbolach ojczyzny, gdzie był sztandar polski, hymn państwowy, godło. Powszechnie się używało określenia służę, pracuję, uczę się – dla Polski, dla Ojczyzny, dla Wspólnoty. Do powszechnego i niespaczonego patriotyzmu było dużo szacunku. Kiedy mówiono o naszych bohaterach narodowych, o ludziach wybitnych i ważnych, którzy dla Polski pracowali albo o Polskę walczyli – tam wszędzie czuło się szacunek dla poświęcenia i dla idealizmu. Gdy grano hymn ludzie się zatrzymywali i zdejmowali czapki. To wcale nie były czasy tak dawne, gdy nie było wszechobecnego antynarodowego nihilizmu i pogardy w tej ilości dla ludzi myślących inaczej jak dzisiaj.
Dziś przyszedł taki czas, iż My, którzy wciąż czujemy obowiązki polskie przecieramy uszy i oczy słuchając co młodzi ludzie mają do powiedzenia. I tego co czynią. Z jednej strony wylewa się nihilizm i brak szacunku dla swojej Ojczyzny, a z drugiej obrzydliwy postsanacyjny szowinizm pod płaszczykiem patriotyzm.
Budzi sprzeciw niszczenie pomników 1 i 2 Armii Wojska Polskiego, czy milicjantów walczących z UPA. Ale budzi również sprzeciw gdy w różnych marszach pod flagą biało-czerwoną, godłem, krzyżem, tradycją wyklętych, dymie kadzideł i okrzykach próbuje się wykorzystać patriotyzm do umacniania zamordyzmu i zgubnego konfliktowania nas z sąsiadami. Boli gdy nasze symbole narodowe są profanowane na różnorakich czarnych spędach i wielobarwnych paradach.
Wartością jest inny rodzaj patriotyzmu czyli uczucia skierowanego do Ojczyzny. Patriotyzm rozumny jest tą wartością, która nas jednoczy i znacznie przerasta, i wyznacza przed nami cel. To wolna, niepodległa, suwerenna i sprawiedliwa Polska. Polska rządzona przez racjonalnych patriotów. Ta, w której będziemy czuć się u siebie i bezpiecznie, ale której chce się żyć, walczyć i pracować. Gdzie będzie się pamiętać o Tych co za nią ginęli – niezależnie w jakiej formacji i na jakim froncie. Gdzie będziemy wspierać tych co dla niej się uczą i dorastają w poczuciu przynależności do wielkiej plemiennej wspólnoty Polaków. Gdzie będzie się czuć wspólnotę zbiorowego obowiązku. Gdzie będzie jedna Polska, bo przecież ona nie należy do jednej orientacji politycznej, grupy czy choćby jednego pokolenia – Polska jest wartością wspólna dla wszystkich naszych Rodaków.
I o taką Polskę trzeba się bić, do takiej Polski trzeba dążyć. Czeka nas długi marsz, nie wszyscy wytrzymają i wielu odpadnie po drodze. Droga będzie jeszcze długa. Ważne by znać cel, wierzyć weń głęboko i w tej drodze nie ustać. Nie wiemy, ile nas to będzie kosztować ani kiedy tam dotrzemy, to może potrwać choćby kilka pokoleń. Już nie raz w historii bywało i naszej i innych narodów. Ale właśnie z nas, z naszego ducha, i z naszego sprzeciwu odrodzi się Polska.
Osobiście. Dzisiaj mija 27 lat od momentu gdy wstąpiłem do Stronnictwa Narodowego namówiony przez Kolegów Tadeusza Radwana i Tadeusza Wójcika. Nie była to moja pierwsza formacja, bo jako bardzo młody człowiek byłem w Polskiej Wspólnocie Narodowej Bolesława Tejkowskiego, a później Stronnictwie Narodowym „Szczerbiec” Mariana Barańskiego. Był to wybór orientacji politycznej przemyślany. W dalszym ciągu uważam, ze to Obóz Narodowy z jego myślą jest adekwatnym kierunkiem dla narodu polskiego.
Czuje się związany z ruchem, który odwołuje się do myśli Zygmunta Balickiego, Jana Ludwika Popławskiego, Romana Dmowskiego i ich następców. Z ruchem zapoczątkowanym przez XIX-wieczną tajną Ligę Polską, a później uformowanym w XX wieku głównie przez Stronnictwo Narodowe.
W polskim Obozie Narodowym występują dzisiaj różne nurty, które powstały wokół pierwotnej czyli klasycznej linii endecji. Do dorobku Romana Dmowskiego i narodowej demokracji odwołuje się szereg osób od prawej, przez centrum, aż do lewej strony. Sam bym się ze względu na poglądy na gospodarkę określił jako lewe skrzydło Obozu Narodowego. Nie do wszystkich nurtów jest mi blisko. Część z nich traktuje nieufnie. Endecja to nie dogmaty i talmudyczne zapisy, ale pewien sposób realnego myślenia o polityce i umiejętność wybierania korzystnego w danym czasie kierunku geopolitycznego.
Jestem zwolennikiem szerokiego pojmowania Obozu Narodowego. Jest w nim miejsce dla całej rzeszy ludzi, którzy mądrze kochają Polaków i Polskę. Granicami tego obozu są zdrada i tandeta. Zdradą jest przejście na pozycje jawnie atlantyckie i prowojenne. Tandetą zaś to wszystko, co na zlecenie Przeciwnika lub poprzez głupotę pewnych osób kompromituje ten kierunek polityczny.
Oprócz wielu nurtów w Obozie Narodowym, widzę również dwie orientacje taktyczne. I ten podział idzie często w poprzek organizacji, stowarzyszeń i środowisk.
Pierwsza za wszelką cenę chce iść po władzę tu i teraz. Uważa ona, iż trzeba zdobyć mityczne przyczółki w parlamencie po to by oddziaływać na bieżącą politykę. Ja odrzucam ten model myślenia politycznego. Kilku czy choćby kilkunastu posłów niczego nie zmieni. Pamiętajmy, iż Przeciwnik dysponuje znakomitymi narzędziami korupcyjnymi (posady i stołki). Partie również te o słusznych hasłach stały się hodowlą brojlerów politycznych, gdzie poglądy i postawa jest mało istotna. Ten kierunek był kiedyś zmorą Obozu Narodowego – wielu z nas pamięta wiecznych kandydatów otrzymujących nikłe poparcie.
Druga orientacja nastawia się na długi marsz i edukację. Opiera on się na pracy formacyjnej i uświadamianiu poprzez kanały internetowe, audycje, gazetę, dystrybucją książek, spotkania z ludźmi w terenie. Ta mozolna praca to formułowanie poglądów i postaw w określonych środowiskach. Promuje ją między innymi „Myśl Polska” i jej środowisko skupione w Stow. Klub Myśli Polskiej.
Łukasz Jastrzębski
