Jak przetrwać współczesną okupację? Więcej niż wojna [ANALIZA]

W wielu historycznych przypadkach istniały bowiem przestrzenie ograniczonej kontroli: anonimowość codziennych relacji, niedoskonałość aparatu policyjnego, brak ciągłego nadzoru nad komunikacją i przepływem informacji. W takim kontekście David Galula, w Wojna antypowstańcza: teoria i praktyka (Counterinsurgency Warfare: Theory and Practice) opisywał ruch oporu jako proces polityczno-społeczny, w którym przemoc stanowi jedynie jeden z instrumentów szerszej rywalizacji o legitymizację i kontrolę nad populacją. Galula nie redukował oporu do czysto militarnej konfrontacji, ale wskazywał na jego zakorzenienie w relacjach społecznych, administracyjnych i politycznych. Podobnie Mao Zedong, w swej książce O wojnie partyzanckiej (On Guerrilla Warfare), ujmował konflikt nieregularny jako proces etapowy. W jego ujęciu można wyróżnić fazę mobilizacji politycznej i budowy zaplecza, następnie etap walki partyzanckiej, a w sprzyjających warunkach – możliwość przejścia do działań o charakterze bardziej konwencjonalnym. Choć koncepcje Mao były osadzone w specyficznym kontekście chińskim, ich wpływ na myślenie o wojnie nieregularnej był długotrwały i szeroki.