Scott Ritter: Iran kontratakuje – dlaczego wojna z Teheranem może okazać się katastrofą polityczną dla Trumpa

• uncut-news.ch 21 maja 2026 r. uncutnews-ch/scott-ritter-iran-schlaegt-zurueck-warum-ein-krieg-gegen-teheran-fuer-trump-zur-politischen-katastrophe-werden-koennte/

W kontrowersyjnym wywiadzie, były inspektor ONZ ds. uzbrojenia i były oficer wywiadu USA, Scott Ritter, przedstawia ponury obraz obecnej sytuacji między USA, Izraelem a Iranem. Ritter argumentuje, iż Waszyngton i Tel Awiw nie tylko popełniły błąd geopolityczny, ale także zdały sobie sprawę, iż bezpośrednia wojna z Iranem może wymknąć się spod kontroli – militarnej, gospodarczej i politycznej. Jego analiza opiera się na narastającej eskalacji na Bliskim Wschodzie, ogromnych stratach poniesionych przez systemy zachodnie oraz obawie przed globalnym załamaniem gospodarczym.

Ritter opisuje tę sytuację jako kryzys, z którego administracja Trumpa desperacko próbuje się teraz wydostać. Oficjalnie prezydent Donald Trump mówi o udanych negocjacjach i celowej deeskalacji. W rzeczywistości jednak, według Rittera, Waszyngton po prostu nie jest w stanie stoczyć poważnej wojny z Iranem, nie narażając się na strategiczną katastrofę.

Według Rittera, debata koncentruje się na niedawnych wypowiedziach irańskiego ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego, który oświadczył, iż Iran wyciągnął wnioski z poprzednich ataków i iż w razie ponownej eskalacji sytuacji czeka go „wiele niespodzianek”. Ritter wskazuje również na doniesienia o ogromnych stratach zachodnich systemów powietrznych i dronów w poprzednich konfliktach. Szczególnie podkreśla rzekome zniszczenie licznych dronów MQ-9 Reaper i innych samolotów w ciągu zaledwie 37 dni aktywnych działań wojennych.

Według Rittera, to właśnie w tym momencie zmieniła się geopolityczna rzeczywistość. Izrael i Stany Zjednoczone początkowo wierzyły, iż mogą zdestabilizować Iran poprzez ukierunkowane ataki i ostatecznie doprowadzić do zmiany reżimu. Izrael przekonał Trumpa, iż ​​irańskie przywództwo jest słabe, społeczeństwo staje się świeckie, a Republika Islamska stoi na skraju upadku. Jednak ta kalkulacja zawiodła.

Ritter twierdzi, iż izraelskie władze sprzedały Trumpowi iluzję: ideę, iż można wyeliminować Najwyższego Przywódcę, zneutralizować dowództwo wojskowe, a następnie wprowadzić nowy rząd, który położy kres irańskiemu programowi rakietowemu i nuklearnemu. Dziś jednak Waszyngton dostrzega, iż ​​stało się odwrotnie: irańskie władze są silniejsze w kraju niż wcześniej, podczas gdy strategiczne cele Izraela stały się nieosiągalne.

Ocena Rittera dotycząca potencjalnych konsekwencji nowej wojny jest szczególnie dramatyczna. Jego zdaniem, gdyby doszło do bezpośredniego ataku na Iran, Teheran nie tylko uderzyłby w Izrael, ale także zaatakowałby całą infrastrukturę energetyczną regionu Zatoki Perskiej. Ritter wskazuje w szczególności na Zjednoczone Emiraty Arabskie, które, jego zdaniem, odgrywają w tej chwili kluczową rolę w izraelskiej strategii bezpieczeństwa.

Iran jasno dał już do zrozumienia, iż ​​w przypadku wojny celem ataków staną się obiekty energetyczne, zakłady odsalania wody i systemy zasilania państw Zatoki Perskiej. Ritter opisuje scenariusz ciągłych ataków rakietowych i dronów „godzina po godzinie, dzień po dniu”. Według jego szacunków konsekwencje byłyby katastrofalne: załamanie produkcji energii, poważne zakłócenia w globalnych łańcuchach dostaw, zamknięcie rafinerii, a ostatecznie globalny kryzys gospodarczy.

Szczególnie kontrowersyjne jest jego twierdzenie, iż Stany Zjednoczone z trudem podołałyby logistycznemu utrzymaniu takiej wojny. Według Rittera Waszyngton dysponuje jedynie ograniczonymi zapasami broni dalekiego zasięgu i systemów obrony powietrznej. Iran natomiast jest zdolny do prowadzenia długotrwałej wojny na wyniszczenie. Według Rittera, Stany Zjednoczone „zaczną się wyczerpywać po tygodniu”.

Kolejnym tematem wywiadu jest sytuacja polityczna Trumpa w kraju. Ritter kreśli obraz prezydenta coraz bardziej zaabsorbowanego problemami ekonomicznymi. Amerykańska opinia publiczna nie interesuje się geopolitycznymi narracjami o irańskiej broni jądrowej, ale inflacją, cenami energii i rosnącymi kosztami utrzymania. Ritter wielokrotnie przywołuje słynne powiedzenie z czasów Clintona: „Gospodarka, głupcze”.

Trump próbuje teraz zademonstrować siłę, grożąc atakami, a następnie przedstawiając się jako rozjemca. Ritter nazywa to czystym teatrem politycznym. W rzeczywistości, według jego analizy, sam Trump wie, iż wojna z Iranem może oznaczać jego polityczny upadek. Załamanie gospodarcze wynikające z gwałtownego wzrostu cen energii zrujnowałoby wybory uzupełniające i ostatecznie doprowadziłoby do wszczęcia procedury impeachmentu.

Ponadto Ritter rozpoczyna zmasowany atak na zachodnie media i agencje wywiadowcze. Szczególnie krytycznie odnosi się do doniesień o rzekomych kontaktach Izraela z byłym prezydentem Iranu Mahmudem Ahmadineżadem. Ritter określa te doniesienia jako „najtańszą formę wojny informacyjnej” i oskarża CIA oraz media takie jak „The New York Times” i „Financial Times” o aktywny udział w psychologicznej manipulacji.

Według niego, Stany Zjednoczone nie mają w tej chwili praktycznie żadnych funkcjonujących sieci wywiadowczych w Iranie. Poprzednie struktury CIA zostały rozbite przez irańskie agencje kontrwywiadowcze. Chociaż Izrael od dawna budował sieci operacyjne, one również zostały poważnie uszkodzone w ostatnich miesiącach.

Pod koniec wywiadu Ritter skupia się na szerszym zjawisku geopolitycznym: strategicznym zbliżeniu między Rosją a Chinami. Chociaż wizyta Trumpa w Pekinie, według Rittera, „nie przyniosła żadnych rezultatów”, podczas spotkania Władimira Putina z Xi Jinpingiem podpisano dziesiątki konkretnych porozumień. Dla Rittera świadczy to o tektonicznej zmianie globalnego układu sił.

Jego wniosek jest jednoznaczny:
Stany Zjednoczone i Izrael wierzyły, iż mogą odizolować i zdestabilizować Iran. Zamiast tego powstała sytuacja, w której jakakolwiek dalsza eskalacja niesie ze sobą ryzyko regionalnego konfliktu z globalnymi konsekwencjami gospodarczymi. Ritter jest przekonany, iż Waszyngton wycofuje się już nie z powodu siły, ale z obawy przed konsekwencjami wojny, której może nie być już w stanie kontrolować.