Niemcy... Cuud…
kultura i sztuka
kultury;
na drogach porządek
zresztą, poza nimi też
sklepy dla ludzi
dostępne
cenowo, nawet
na nasze
realia.
Kościół przy rynku
a jakże, pusty
jak puste ulice
miasteczka, zamknięty
jak sumienie odeszłe
już.
Ojro, coś – jak mieć
kiedyś marka
czyli twarz, dusza
tożsamość
barwna;
pamiętam dni piękne
pełne pracy choć
na obcej ziemi
obcej, ale nie wrogiej
po prostu nie naszej – innej.
Gdy dzisiaj patrzę
jak „gonimy” za tym
co oni przeklęli…
Nim odeszli
szkalując kulturę…
Samotni…
Przeklinając
niszcząc
i na koniec -
zapominając…
Jak my!
