Do eksmisji doszło na Osiedlu Maltańskim, gdzie Kościół sprzedał deweloperowi ziemię za 241 mln zł. Czynny udział w tym przedsięwzięciu miała Rada Miasta Poznania, zmieniając plan zagospodarowania tak, aby można było tam stawiać pięciopiętrowe bloki.
Policjantów było co najmniej stu. Cała akcja przypominała stan wojenny. Tam, gdzie w grę wchodzą wielkie pieniądze, miasto nie przebiera w środkach ani nie liczy się z kosztami. Funkcjonariusze nie byli bardziej brutalni niż zwykle: łapali nas za ręce i nogi, a następnie, szarpiąc, usuwali z blokady. W tym czasie odtwarzano nagranie wystąpienia księdza z parafii przeprowadzającej eksmisję, który zapewniał, iż na Osiedlu Maltańskim żadnych eksmisji nie będzie. To brutalne zderzenie interesu społecznego z biznesem wspieranym przez Kościół i samorząd pokazuje, w jakim systemie żyjemy.
Zapewnienie mieszkańcom godnej alternatywy i lokali zastępczych nie powinno być problemem dla tak bogatego miasta jak Poznań. Miasto nie dostrzega jednak społecznej krzywdy, ale za wszelką cenę chce zatriumfować nad obrońcami praw lokatorów. Przemoc i znieczulica mają pokazać, iż wobec interesów dyktowanych dążeniem do gigantycznych zysków społecznicy są bezsilni, a państwo ze swoim aparatem represji należy do silniejszych.
Zdeptano prawa człowieka i społeczną naukę Kościoła głoszącą: „Człowiek przed kapitałem”. Oni mają siłę, która pozwala stosować przemoc wobec słabych, my zaś mamy dobre serca. Nie dopuścimy, aby eksmitowana rodzina stała się bezdomna. Choć naszej działalności nie finansują podatnicy, dzięki zbiórkom wynajmiemy pani Sandrze i jej synowi mieszkanie.
Wolontariusze przyjechali z całej Polski, aby bronić matki z dzieckiem. Teraz mają stanąć przed sądem za niewykonanie policyjnego polecenia rozejścia się. Grożą im grzywny, na które nie wszystkich będzie stać. Choć od czasów stanu wojennego prawo zakazuje organizowania zbiórek na ich zapłacenie, jakoś damy sobie radę.
