Dlaczego idę sama?
Bo nie mam już miejsca
na kolejne rany.
Wszystkie zakamarki
zajęły blizny.
A pamięć ?
Zapomniała,
że można szeptać,
że słowa
nie muszą być kamieniami,
że cisza
nie zawsze jest karą,
a dotyk
nie powinien zostawiać
siniaków na duszy.
Nie pamiętam,
jak smakuje bliskość,
która nie parzy.
Jak oddycha się przy kimś,
kto nie zabiera powietrza.
Jak zasypia się spokojnie,
nie czekając,
aż noc przyniesie
kolejne pytanie bez odpowiedzi.
Więc idę sama.
Nie dlatego,
że nie potrzebuję nikogo.
Idę sama,
bo zbyt długo
szłam obok kogoś,
kto sprawiał,
że czułam się
bardziej samotna
niż teraz.
I może kiedyś
przestanę się bać,
że każda wyciągnięta dłoń
ma w sobie ukryty cios.
Może wtedy
zatrzymam się.
Ale dziś
idę sama.
I po raz pierwszy
nie jest to samotność.
To ja,
wracająca do siebie.
