Historyczni wrogowie i przyjaciele Polski. (część II)

Już w Średniowieczu do Polski przybywali francuscy zakonnicy. Z czasem relacje zacieśniły się poprzez małżeństwa królewskie oraz politykę:

Henryk Walezy: W 1573 roku został pierwszym królem elekcyjnym Polski. Choć gwałtownie uciekł z Krakowa, by objąć tron we Francji, zapoczątkował formalne relacje polityczne Polski i Francji.
Królowe Francuzki: Ludwika Maria Gonzaga (żona Władysława IV i Jana Kazimierza) oraz Maria Kazimiera d’Arquien (żona Jana III Sobieskiego, znana jako Marysieńka) miały ogromny wpływ na polską politykę i kulturę w XVII wieku.Stanisław Leszczyński: Król Polski, który po utracie tronu zamieszkał we Francji i został księciem Lotaryngii. Jego córka, Maria Leszczyńska, wyszła za mąż za króla Ludwika XV i została królową Francji.

Polacy walczyli u boku Napoleona od 1797 roku, licząc na odzyskanie niepodległości. Służyli we Włoszech, na San Domingo (Haiti), w Hiszpanii i Rosji. Największym sukcesem politycznym było utworzenie w 1807 roku zależnego od Francji Księstwa Warszawskiego, które przetrwało do 1815 roku.
Kluczowe formacje polskie Legiony Polskie (od 1797 r.): utworzone we Włoszech przez gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. Walczyły o wolność Włoch i Francji, stając się symbolem trwania narodu.Szwoleżerowie Gwardii (od 1807 r.): Elitarny pułk lekkiej jazdy. Słynął ze śmiałej szarży w wąwozie Somosierra (1808 r.), która otworzyła Napoleonowi drogę do Madrytu.Wojsko Księstwa Warszawskiego: Regularna armia, która u boku Francji odnosiła wielkie zwycięstwa, m.in. pod Raszynem (1809 r.).

Okres napoleoński to czas największych nadziei Polaków związanych z Francją: Polscy żołnierze walczyli u boku Napoleona Bonaparte w Legionach Polskich we Włoszech, stworzonych przez Jana Henryka Dąbrowskiego.Napoleon utworzył w 1807 roku Księstwo Warszawskie, dając Polakom namiastkę własnego państwa po rozbiorach.
Pamiątką tamtych wydarzeń jest polski hymn narodowy, który wspomina Bonapartego, oraz nazwisko polskiego bohatera, księcia Józefa Poniatowskiego, wyryte na Łuku Triumfalnym w Paryżu.

Udział w kampanii rosyjskiej (1812 r.)Wyprawa na Rosję była największym zrywem. W szeregach Wielkiej Armii Francuskiej. W jej szeregach walczyło niemal 100 tysięcy Polaków pod dowództwem księcia Józefa Poniatowskiego. Wielu z nich poległo w walkach nad rzeką Berezyną oraz podczas bitwy pod Lipskiem (1813 r.), gdzie Poniatowski utonął w wodach Elstery.
Polacy dochowali wierności cesarzowi choćby po jego klęsce. Garstka polskich żołnierzy walczyła u jego boku podczas tzw. „Stu Dni” oraz w bitwie pod Waterloo (1815 r.)

Po upadku Powstania Listopadowego w 1831 roku nastąpiła Wielka Emigracja. Paryż stał się głównym ośrodkiem polskiego życia kulturalnego i politycznego: we Francji żyli i tworzyli najwięksi polscy artyści: Fryderyk Chopin, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki i inni.
Francja była też domem dla Marii Skłodowskiej-Curie, dwukrotnej laureatki Nagrody Nobla, która tam prowadziła swoje przełomowe badania naukowe.

W ubiegłym stuleciu relacje obu państw przechodziły przez różne fazy:Wojna polsko-bolszewicka: Francja wsparła Polskę, przysyłając Misję Wojskową (w której służył młody Charles de Gaulle) oraz pomagając w wyposażeniu Błękitnej Armii gen. Józefa Hallera.Dwudziestolecie międzywojenne: W 1919 roku podpisano umowę o emigracji polskich robotników, dzięki której setki tysięcy Polaków wyjechały do pracy w kopalniach na północy Francji. W 1921 roku oba kraje zawarły oficjalny sojusz wojskowy.II Wojna Światowa: W 1939 roku Francja i Wielka Brytania wypowiedziały wojnę Niemcom, ale nie podjęły realnych działań zbrojnych (tzw. dziwna wojna). Wywołało tw Polsce poczucie zdrady. Mimo to, po klęsce wrześniowej we Francji odtworzono polskie wojsko, a wielu Polaków walczyło później we francuskim ruchu oporu.