Efekt Obrazu i Podobieństwa / skryba021

publixo.com 1 час назад

Efekt Obrazu i Podobieństwa


Naszą planetę zamieszkuje w tej chwili ponad osiem miliardów ludzi. Mimo ogromnej różnorodności kultur, języków i doświadczeń, u fundamentu każdego istnienia leży ta sama prawda. W akcie Stworzenia każdy człowiek został powołany do życia jako mężczyzna i niewiasta, stając się nosicielem Obrazu i Podobieństwa Boga (por. Rdz 1,27). Niezależnie od różnic, każda osoba posiada swoiste „duchowe DNA”, które kształtuje ją jako dziecko Stwórcy. Poprzez te pierwotne więzi każdy z nas ma bezpośredni dostęp do Źródła Życia. W języku biblijnym człowiek jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą (por. Ps 1,3), a sam Chrystus przypomina o konieczności trwania w Nim niczym latorośl w winnym krzewie (por. J 15,4-5). Innymi słowy, każdy człowiek ma potencjał, by korzeniami swojej „cząstki bóstwa, ducha i miłości” sięgać do życiodajnych soków w Źródle Życia, a tym samym nieustannie przemieniać i udoskonalać swoje istnienie.
Wielu ludzi podchodzi jednak do tego daru w sposób powierzchowny. Odwracają się od głębokich relacji wewnętrznych i szukają wyłącznie zewnętrznych punktów odniesienia, uciekając tym samym od fundamentu sensu życia. Już Stary Testament ukazuje, jak łamanie wewnętrznych zasad duchowych rozbija człowieka i oddala go od zdrowej wspólnoty. Mędrzec Pański przestrzega: „Z całą pilnością strzeż swego serca, bo życie ma tam swoje źródło” (Prz 4,23). Gdy wewnętrzne relacje zostają poranione przez grzech, niewiarę czy bunt przeciwko prawdzie i dobru, wymagają uzdrowienia i przywrócenia na adekwatne tory. Drogę takiego powrotu wskazuje sam Chrystus: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary” (Mt 9,12-13). Bóg nie oczekuje pustych, zewnętrznych gestów, ale przemiany serca (por. Jl 2,13).
Wewnętrzna harmonia przynosi pokój nie tylko tym, którzy są zjednoczeni ze Źródłem Życia, ale promieniuje również na świat zewnętrzny. Zjawisko to możemy nazwać efektem Obrazu i Podobieństwa. Działa ono niczym ewangeliczny zaczyn w cieście (por. Mt 13,33) czy światło postawione na świeczniku (por. Mt 5,14-16) – emanuje na otoczenie, łagodząc napięcia, zmniejszając przemoc i przestępczość. Historia zbawienia pokazuje, iż w czasach, gdy wzrasta liczba osób skupionych wyłącznie na tym, co zewnętrzne i materialne, nasila się egoizm, prowadząc do aktów terroru, wojen i zbrodni (por. Jk 4,1-2). Działa to jednak także w drugą stronę. Im więcej osób pielęgnuje życie wewnętrzne i trwa w zjednoczeniu ze Źródłem Życia, tym głębszy pokój osiągają. Pokój ten nie zatrzymuje się w jednostce, ale przekłada się na jakość relacji w rodzinie, wspólnocie kościelnej, dużym mieście, a finalnie w skali całej planety. Im więcej ludzi angażuje się w wewnętrzne scalenie oraz aktywną miłość (modlitwę, bezinteresowną ofiarność), tym szybsza i trwalsza jest przemiana świata.
Dokonująca się partycypacja w Źródle Życia nie jest przypadkowa – wymaga świadomej odpowiedzi człowieka, którą Pismo Święte nazywa wiarą. Negatywne postawy ludzkości skłoniły Boga do szczególnej troski o swoje dzieci. Boży plan uzdrowienia rozpoczął się od powołania Abrahama i zbudowania wspólnoty opartej na zaufaniu. Jedna z najbardziej poruszających historii o potędze wiary Abrahama i Sary rozgrywa się na górze Moria (por. Rdz 22). Ukazuje ona, jak bezgraniczne zaufanie otwiera drzwi do rzeczywistości przekraczającej ludzką logikę. Na górze Moria wiara Abrahama zostaje oczyszczona i odrodzona, a obietnica, iż stanie się ojcem wielu narodów (por. Rdz 15,5; Rz 4,18), spełnia się nie mocą samej biologii, ale mocą wiary.
Należy tu wyraźnie odróżnić wiarę żywą od tak zwanej „ślepej wiary”. „Ślepa wiara” funkcjonuje jedynie w sferze zewnętrznych nawyków, bez otwarcia na relację ze Źródłem Życia – jest w istocie duchową ślepą uliczką (por. Jk 2,17). Prawdziwa wiara to świadome zaangażowanie, które uświadamia nam potencjał ukryty w naszym osobowym jądrze. Potwierdzają to słowa Jezusa: „Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: Przesuń się stąd tam, a przesunie się, i nic niemożliwego nie będzie dla was” (Mt 17,20). Wiara, o której mówi Mistrz, to coś znacznie więcej niż spektakularne znaki. To intymna relacja ze Źródłem Życia, która uwalnia moce zapisane w Obrazie i Podobieństwie Boga. Wiara jest niczym mowa rozpoznawalna przez Stwórcę, na którą On zawsze odpowiada – przynosząc uzdrowienie, ulgę w cierpieniu, głębokie nawrócenia czy przemiany społeczne.
Patrząc na historię Abrahama i Sary, dostrzegamy szerszy zamysł: Bóg pragnie intymnej wspólnoty z człowiekiem, zapraszając go do współtworzenia. Związek oblubieńczy między Bogiem a ludzkością (por. Ef 5,31-32) ma na celu uaktywnienie fundamentu życia otrzymanego przy stworzeniu. Partycypacja człowieka w Bożym zamyśle owocuje nowym życiem – stworzeniem z woli Boga, ale przy realnym udziale człowieka. Najpełniej widać to w tajemnicy Wcielenia, zapowiedzianej przez proroka: „Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel” (Iz 7,14). Oczekiwanie na Emmanuela – Boga z nami – stało się dla Izraela najgłębszym duchowym pragnieniem. Każda izraelska panna nosiła w sercu nadzieję, iż to ją wybierze Najwyższy, a każdy młodzieniec w tajemnicy przymierza pragnął uczestniczyć w Bożym ojcostwie.
Dopełnienie tego planu dokonało się w Nazarecie, ukazując pełnię Bosko-ludzkiej współpracy: „Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym” (Łk 1,34-35).
W tym świetle odkrywamy, iż Boże działanie – owa Pierwotna Prokreacja – nie zakończyło się w ogrodzie Eden. Bóg przez cały czas uczestniczy w darze każdego nowego życia, udzielając ludzkości daru zakorzenionego w Jego Obrazie i Podobieństwie. Każde ludzkie rodzicielstwo uczestniczy w tej Pierwotnej Prokreacji, stanowiąc ciągłość przekazywanego życia z pokolenia na pokolenie.
Dopiero w relacjach z drugim człowiekiem weryfikujemy, na ile nasze życie pozostaje w łączności ze Źródłem. Czasem nasze własne wyobrażenia o sobie zderzają się z prawdą, odkrywając, jak daleko odeszliśmy od pierwotnego zamysłu. Jednak konfrontacja z Bożym Słowem zawsze przywraca adekwatną perspektywę – przypomina nam, kim naprawdę jesteśmy w oczach Tego, który uczynił nas na swój Obraz i Podobieństwo.




Читать всю статью