Już nie pamiętam od ilu lat nie świętuję 11 listopada. Za to dobrze pamiętam, iż zniechęcił mnie do świętowania rozziew między podniosłą atmosferą, a realiami w kraju.
Atmosfera sztuczna i napuszona na czele ze zbyt dużą liczbą nieudaczników, złodziei i pospolitych zdrajców, w pierwszych szeregach celebrujących kolejne rocznice odzyskania niepodległości. Z kolei realia takie, iż z każdą kolejną rocznicą coraz mniej niepodległości, coraz bardziej rozsypujące się państwo i coraz bardziej podzielone społeczeństwo, bo o narodzie trudno już mówić.
Pewnie już poszedłbym spać, ale w internecie natrafiłem na telewizyjny koncert z 1989 roku, poświęcony odzyskaniu niepodległości. To był czas, kiedy PRL się już kończył. Cenzura dużo zelżała, ale i tak odczytano oświadczenie reżysera programu Janusza Rzeszewskiego, zarzucającego, iż program zmanipulowano i ocenzurowano.
Nie wiem co reżyser zarzucał telewizyjnym realizatorom, ale w tym programie pojawiły się wiersze i piosenki, których dzisiaj pewnie żadna z największych stacji telewizyjnych by nie pokazała. Była tam piosenka o Lwowskich Orlętach oraz wiersz o Jurku Bitschanie, czyli o Orlęciu, które poległo w walce o polski Lwów. Jakoś w 1989 roku w publicznej telewizji mogły wybrzmieć wersy o Lwowie jako polskim mieście. Czy można to sobie wyobrazić dzisiaj w TVN albo TVP? Albo czy w tych telewizjach można byłoby usłyszeć, iż powstania wydzierały polski Śląsk z niemieckich rąk? W programie z 1989 roku można było.
Po reakcjach publiczności – koncert miał miejsce w Opolu – widać było, iż wspomnienie 11 listopada 1918 roku jednoczyło. A dzisiaj? Może się mylę, ale mam wrażenie, iż ta rocznica z roku na rok coraz bardziej dzieli. Pewnie znajdzie się wielu – zwłaszcza wśród uczestników Marszu Niepodległości – którzy stwierdzą, iż forma tych obchodów odsiewa patriotów od zdrajców i choćby z tego powodu te obchody są potrzebne. Mnie to nie przekonuje. Wlałbym, żeby obchody święta odzyskania niepodległości odcedzały tych wszystkich, o których wspomniałem na początku. Niestety jest inaczej. Nieudacznicy, złodzieje i zdrajcy od najmniejszej wiejskiej gminy do stołecznej Warszawy, wykorzystują tę rocznicę do uwiarygodniania się w opinii publicznej, a ta zapomina kto rozkrada, dewastuje Polskę i podporządkowuje ją obcym ambasadom. Parafrazując zdanie z jednego skeczy kabaretowych o tym, iż „być może kradną, ale chodzą do kościoła”, można powiedzieć, iż co prawda rozkradają i rozwalają Polskę, ale to przecież gorący patrioci, bo i na mszy, bo i wieńce składają, a w marszach w pierwszym szeregu.
W tym kontekście warto przywołać Wojciecha Cejrowskiego, który przed tegorocznymi obchodami rocznicy odzyskania niepodległości wzywał, by pieśń „Boże coś Polskę…” kończyć „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie”. Pamiętam, iż w 1989 roku właśnie tak kończono tę pieśń. Po 1898 roku wydawało się, iż to błaganie się ziściło. Co się z nami stało, iż po okresie krótszym niż trwał PRL, bez zbrojnych najazdów z zewnątrz, bez innych katastrof dziejowych, poróżniliśmy się tak głęboko, iż przestaliśmy być narodem i z powrotem aktualne staje się błaganie o powrót wolnej ojczyzny?
Nie tylko z powyższych powodów obchody kolejnych rocznic odzyskania niepodległości nie cieszą mnie.
Andrzej Szlęzak
Fot. KPRP
