Dar życia w świetle Objawienia / skryba021

publixo.com 1 час назад

Dar życia w świetle Objawienia

W świetle Słowa Objawionego nasze najgłębsze przekonania, wartości i duchowe intuicje nie pozostają jedynie w sferze abstrakcyjnych idei czy teoretycznych rozważań, ale najpełniej i najbardziej namacalnie odzwierciedlają się w najintymniejszych związkach międzyludzkich. To właśnie w przestrzeni miłości, bliskości i wzajemnego oddania objawia się prawda o tym, kim naprawdę jesteśmy. Wszystko bowiem, co dotyczy ludzkiej egzystencji, bierze swój początek w pierwotnym akcie stworzenia, gdy Bóg – u szczytu swojego stwórczego dzieła – wypowiada uroczyste i pełne majestatu słowa: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam” (Rdz 1, 26). To stwórcze Słowo stało się Pierwotną Prokreacją, powołującą do istnienia mężczyznę i niewiastę – istoty równe w godności, a zarazem różniące się w swojej strukturze, by mogły wzajemnie się uzupełniać i stawać dla siebie bezinteresownym darem. W tym niezwykłym akcie Stwórca – objawiający w sobie zarówno ojcowską siłę, autorytet i niezawodną opiekę, jak i bezgraniczną, macierzyńską czułość (por. Iz 66, 13) – nie kształtuje nas jedynie jak rzemieślnik zewnętrzne dzieło swoich rąk, ale udziela nam cząstki samego Siebie. Partycypujemy w tej tajemniczej „cząstce bóstwa, ducha i miłości”, która stanowi najgłębszy rdzeń naszej tożsamości. Mężczyzna zostaje powołany do życia na podobieństwo Boga Ojca – Tego, który daje początek, inicjuje i bierze odpowiedzialność za powierzony sobie świat – podczas gdy niewiasta nosi w sobie szczególny, macierzyński rys Ducha Świętego, który jest Dawcą Życia, Ożywicielem i Tym, który otacza miłością każdy rodzący się byt.
Niezwykłą, budzącą najgłębszy podziw tajemnicą jest moment, w którym ten czysty, duchowy byt otrzymuje od Stwórcy materialną „skórę” – ciało otulające, chroniące i wyrażające całą złożoną strukturę osoby ludzkiej (por. Rdz 3, 21; Hi 10, 11). W biblijnej antropologii ciało nigdy nie jest jedynie zewnętrzną powłoką czy więzieniem dla duszy; jest ono widzialnym znakiem niewidzialnego ducha, sakramentem osoby, poprzez który człowiek może kochać, służyć i budować wspólnotę. Jednocześnie, w wyniku tego zjednoczenia ducha i materii, człowiek staje się istotą w pełni cielesną, zanurzoną w prawach i rytmie otaczającej go natury. Po dramacie grzechu pierworodnego zostaje on wezwany do zdobywania w trudzie i pocie czoła codziennego pokarmu, niezbędnego do podtrzymania kruchego życia biologicznego (por. Rdz 3, 19). Choć jednak ciało podlega prawom przemijania, zmęczenia i starzenia się, sam Bóg jest wieczny, a zatem dar życia, który z Jego rąk otrzymujemy, nieuchronnie nosi w sobie niezatarte znamię wieczności. Prawda ta objawia się w nieprzerwanym, trwającym przez tysiąclecia strumieniu pokoleń, w którym iskra istnienia przekazywana jest z rąk do rąk niczym święty płomień. W samym naszym kodzie DNA, w misternej i niepojętej dla ludzkiego umysłu architekturze komórek, zapisane jest stwórcze działanie Odwiecznego Boga – owa pierwotna „cząstka bóstwa, ducha i miłości”. To właśnie ona sprawia, iż zwykły, spożywany przez nas pokarm w procesie niezwykłej biologicznej przemiany przeistacza się w żywe ludzkie ciało, pulsującą w żyłach krew i mocne kości, zapewniając nieustanną regenerację i trwanie. W tym najgłębszym „jądrze życia” wolna i świadoma decyzja ludzkiego ducha angażuje ciało, a wzajemna miłość małżonków uświęca ten proces, czyniąc ich bezpośrednimi współpracownikami samego Stwórcy w dziele powoływania na świat nowego, nieśmiertelnego człowieka. jeżeli jednak człowiek w swojej ślepocie lub pysze zerwie tę życiodajną więź ze Źródłem Życia, ów święty strumień zaczyna wysychać. Wówczas ludzka prokreacja – odarta z wymiaru sacrum i oderwana od swojego Stwórcy – traci swój nadprzyrodzony sens, sprowadzając się jedynie do poziomu czystej biologii, mechaniki ciała czy zaspokojenia chwilowego popędu.
Niestety, obserwując współczesną kulturę, trudno nie dostrzec, iż zbyt wielu ludzi żyjących w zsekularyzowanym świecie XXI wieku nie widzi już tej ukrytej w głębi własnego jestestwa tajemnicy życia otrzymanego od Przedwiecznego Stwórcy. Zagubieni w zgiełku doczesności, zdominowani przez myślenie technokratyczne i redukujący człowieka wyłącznie do wymiaru materialnego, przestają rozumieć język miłości nadprzyrodzonej. W konsekwencji lekceważą, odrzucają lub banalizują ten niezwykły dar płynący prosto z nieba, traktując życie nie jako bezcenny podarunek, ale jako własność, którą można dowolnie dysponować. Tymczasem my, obdarzeni w samym fundamencie naszej osoby ową „cząstką bóstwa, ducha i miłości”, nieustannie potrzebujemy ożywczej łaski płynącej ze Źródła Życia. Potrzebujemy jej jak powietrza, aby pielęgnować i wzmacniać ten Boży depozyt oraz skutecznie przezwyciężać słabość ludzkiego ciała, które zranione skutkami grzechu stało się podatne na cierpienie, lęk, egoizm i ostatecznie na śmierć.
W tym właśnie punkcie ludzkiej bezradności i egzystencjalnych zmagań objawia się pełnia zbawczej misji Jezusa Chrystusa, w którym – jak z mocą poucza Apostoł Narodów – „mieszka cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała” (Kol 2, 9). Chrystus, Odwieczne Słowo Zrodzone przed wiekami i Wcielone w konkretnym momencie ludzkiej historii, wchodzi bezpośrednio w ten sam strumień ludzkiego życia, który został zapoczątkowany w Pierwotnej Prokreacji. Nie przychodzi z zewnątrz jako obcy obserwator, ale staje się jednym z nas, uświęcając ludzką cielesność od wewnątrz. Jego cudowne poczęcie za sprawą Ducha Świętego, zapowiedziane Maryi słowami archanioła Gabriela: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię” (Łk 1, 35), stanowi doskonałą i głęboką paralelę do pierwotnego aktu stworzenia człowieka ożywczym tchnieniem Boga u zarania dziejów. Jezus przychodzi jednak nie tylko jako nauczyciel nowej moralności, ale przede wszystkim jako Boski Lekarz ludzkiej natury. Przynosi nam skuteczne lekarstwo uzdrawiające zranione ciało, osłabioną duszę oraz zniekształconą przez egoizm zdolność do bezinteresownego kochania, prowadząc całą osobę ludzką – z duszą i ciałem – ku jej ostatecznemu przeznaczeniu, jakim jest przebóstwienie. Najpełniej wskazują na to Jego przełomowe słowa wypowiedziane w Wieczerniku podczas Ostatniej Wieczerzy oraz w zapowiadającej ją mowie eucharystycznej: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje... Pijcie z niego wszyscy” (Mt 26, 26-27), dopełnione uroczystą obietnicą nieśmiertelności: „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne” (J 6, 54).
Patrząc oczami wiary na tę nierozerwalną tajemnicę Wcielenia i Eucharystii, dostrzegamy uderzającą, pełną ojcowskiego i macierzyńskiego ciepła analogię do powołania ziemskiego rodzicielstwa. Tak jak kochający rodzice każdego dnia w pocie czoła, z troską i cichym poświęceniem zdobywają chleb, by nakarmić i utrzymać przy życiu swoje dzieci, tak sam Bóg pochyla się nad zgłodniałą ludzkością i daje nam Siebie samego w najprostszym, codziennym pokarmie, abyśmy nie ustali w drodze do wieczności. Co więcej, w każdym człowieku dokonuje się codzienny, cichy cud biologicznego „przeistoczenia” – zwyczajny chleb, będący owocem ziemi i pracy rąk ludzkich, a w najgłębszej istocie darem Stwórcy, wchodzi w nasz organizm i staje się naszym własnym ciałem i krwią. W Eucharystii ten naturalny porządek zostaje wyniesiony na wyżyny nadprzyrodzone i zyskuje wymiar nieskończony: to już nie pokarm przemienia się w nas, ale Chrystus daje nam swoje uwielbione Ciało, aby nas przemienić w Siebie i zaszczepić w naszej śmiertelnej naturze zadatek nieśmiertelności.
Z tej głębokiej prawdy teologicznej i antropologicznej płynie zasadniczy, niezwykle pilny wniosek dla wszystkich chrześcijańskiego małżeństwa oraz rodziny: współczesny człowiek musi na nowo odkryć w sobie postawę pokornego zachwytu i nauczyć się szczerze dziękować Bogu za niepojęty dar życia, za codzienny chleb na stole i za sam cud własnego istnienia. Uznając tę świętą, nierozerwalną więź między Stwórcą a stworzeniem oraz nadając adekwatną, sakralną rangę naszym relacjom małżeńskim i prokreacyjnym, jesteśmy nieustannie wzywani do przekraczania granic własnego egoizmu. Naszym najgłębszym powołaniem staje się składanie samych siebie w codziennej, cichej ofierze miłości, głębokie jednoczenie się z Chrystusem w tajemnicy Eucharystii oraz wspólne, pełne nadziei podążanie ku ostatecznemu i pełnemu zjednoczeniu z boskim wymiarem życia wiecznego.

Читать всю статью