Bożena Ratter: Pseudonaukowe upiększanie i mitologizowanie historii Rusi-Ukrainy

Aby wyjść z kompleksów „naród, który pojawił się niespodziewanie”, jak pisze Andrew Wilson, historycy ukraińscy niezależnie od swojej orientacji politycznej zaczęli tworzyć bardzo specyficzną historię swojego państwa i narodu.

Upatrywali oni jego powstanie w czasach biblijnych, jakoby synowie Jafeta czyli wnukowie Noego, byli pierwszymi mieszkańcami Kijowa. Późniejsi Ariowie i Scytowie byli według Jurija Kanyhina i Zenoviya Tkaczuka rolnikami ukraińskimi, czyli „chliborobami”. Według ukraińskich historyków to praukraińcy tworzyli kulturę „trypilską” (4000 - 2700 p.n.e.) i „cywilizację ukraińską”, której to mieszkańcy pierwsi w świecie udomowili konia, zbudowali koło i wóz, wytapiali miedź i stworzyli pierwsze pismo. Według ukraińskiej historiografii, to pismo przyjęli od „starożytnych Ukraińców” Grecy i Rzymianie. To Ukraińcy stworzyli kulturę sumeryjską a przodkowie Chrystusa pochodzili z Galicji . Niektórzy ukraińscy historycy twierdzą nawet, iż wódz Hunów Attyla był legendarnym Kijem, który założył miasto Kijów.
Musimy zdać sobie sprawę, iż rzetelny historyk wie o konieczności zachowania proporcji między prawdą historyczną a tworzonymi mitami. Polacy wiedzą, iż śmierć Wandy w Wiśle - co nie chciała Niemca, jest tylko legendą ubarwiającą dzieje Polski dla dzieci.

Korzenie tego sięgają XIX wieku, kiedy to na fali pomocy Rusinom galicyjskim, budującym naród w opozycji do Polaków i Rosjan oraz ruchu staroruskiego, prorosyjskiego, polscy konserwatyści rządzący Galicją ściągnęli w 1894 roku z Kijowa na polski Uniwersytet Lwowski młodego historyka ukraińskiego Mychajłę Hruszewśkiego.
Ten 28-letni magister, mianowany z powodów politycznych profesorem, rozpoczął intensywną pracę naukową, wydając między innymi monumentalne „Istorija Ukrajiny-Rusy” bez wielu badań szczegółowych, archiwalnych i archeologicznych.
Od tych lat zaczęło się pseudonaukowe upiększanie i mitologizowanie historii Rusi-Ukrainy .

Wyimaginowana państwowość kozacka jest przez historiografię ukraińską ukazywana jako imperium i partner czołowych potęg ówczesnego świata (miała ona jakoby równoprawne stosunki ze Szwecją, Anglią, cesarstwem i papiestwem!). Podobnie traktowane są wieki XVIII i XIX, kiedy to uznano Polskę, Rosję i Austrię za zagranicę, a polityków i parlamentarzystów (niezależnie od narodowości), wywodzących się z tak zwanych ziem ukraińskich - za reprezentantów Ukrainy (która nota bene nie istniała jako podmiot polityki, czyli państwo)

Jak pisał A. Zięba: „gdy wydarzenia przestają być faktami i stają się dla historyka legendami, jak "legenda lubelska" czy "legenda perejeslawska" w ujęciu Łypynśkiego, dzieje bajeczne bujnie rozkwitają pod jego piórem”.
( prof. Czesław Partacz, Studia z Przeszłości Polaków i Ukraińców rok 2013)

https://www.blogpress.pl/blog/nie-mialy-wplywu-na-ksztaltowanie-sie-polskiej-kultury-i-tozsamosci-ktore-byly-wytworem-cywilizacji-lacinskiej/28570

Bożena Ratter