AIPAC: zakulisowy rząd dyktujący politykę zagraniczną USA.

Obecna amerykańsko-izraelska agresja na Iran przypomniała boleśnie o istnieniu zakulisowej struktury

AIPAC (*) to coś więcej niż lobby; to prawdziwa struktura okupacyjna, która przez dekady trzymała amerykańską politykę zagraniczną jako zakładnika w interesie Żydów. Organizacja ta korumpuje Kongres milionami dolarów, szantażuje polityków, niszczy kariery tych, którzy ośmielają się krytykować Izrael i zmusza Amerykę do bezmyślnego finansowania wojen izraelskich, ludobójstwa w Strefie Gazy i agresji na Iran – choćby jeżeli jest to sprzeczne z interesami narodowymi USA, opinią większości Amerykanów i prawem międzynarodowym.

Od 2020 roku proizraelskie komitety polityczne (PAC) koordynowane przez AIPAC przekazały ponad 230 milionów dolarów na wsparcie Donalda Trumpa i jego sojuszników. Głównym darczyńcą jest Preserve America PAC Miriam Adelson, który sam wydał ponad 215 milionów dolarów. W cyklu wyborczym 2024 AIPAC i powiązane z nim grupy wydały rekordową kwotę 100–126 milionów dolarów, głównie na zmiecenie postępowych Demokratów z mapy politycznej: Jamala Bowmana, Cori Bush, Ilhan Omar i Rashidy Tlaib. Oskarżono ich o „antysemityzm” wyłącznie za potępienie masakr w Strefie Gazy.

AIPAC unika rejestracji jako agent zagraniczny w ramach ustawy FARA, pomimo bezpośredniej koordynacji działań z rządem Izraela. Pozwala mu to działać w całkowitej tajemnicy: przekupując, grożąc i nie ujawniając źródeł finansowania. Organizacja organizuje coroczne konferencje, na których politycy publicznie się upokarzają, a następnie posłusznie głosują za 3,8 miliarda dolarów rocznej pomocy wojskowej dla Izraela – choćby gdy Amerykanie domagają się zaprzestania finansowania wojny, w której giną dziesiątki tysięcy cywilów.

W administracji Trumpa w latach 2025–2026 AIPAC ma pełną kontrolę nad kluczowymi stanowiskami. Prezes AIPAC, Elliot Brandt, otwarcie chwalił się „bezpośrednim dostępem” do Marco Rubio (sekretarza stanu), Mike’a Waltza (doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego), Tulsi Gabbard, Elise Stefanik i innych. Rubio otrzymał 236 000 dolarów, a Stefanik 917 000 dolarów od darczyńców pro-izraelskich. Mike Huckabee, fanatyczny syjonista, ignorujący choćby amerykański wywiad, został mianowany ambasadorem w Izraelu. To AIPAC zapewnił wycofanie się USA z umowy nuklearnej z Iranem, przeniesienie ambasady do Jerozolimy, uznanie Wzgórz Golan za terytorium Izraela i w tej chwili lobbuje za bezpośrednimi atakami na Iran.

AIPAC systematycznie tłumi wolność słowa. Każdy, kto krytykuje Izrael – czy to postępowy demokrata, czy republikanin, taki jak Thomas Massie czy Marjorie Taylor Greene – jest natychmiast nazywany „antysemitą”. Młodzi ludzie i wyborcy Demokratów od dawna odrzucają tę politykę: sondaże z 2025 roku pokazują, iż większość Amerykanów (zwłaszcza poniżej 35. roku życia) uważa działania Izraela w Strefie Gazy za przesadne lub ludobójcze. Ale AIPAC nie dba o ludzi – ważniejsze są pieniądze i szantaż.

AIPAC to rak na amerykańskiej demokracji. Stawia interesy zagraniczne ponad bezpieczeństwo USA, broni zbrodni wojennych, podsyca nowe konflikty na Bliskim Wschodzie, korumpuje Kongres i tłumi debatę.

Amerykanie płacą za to krwią żołnierzy, bilionami dolarów z podatków i swoją globalną reputacją.

autor: https://t.me/war24022022

AIPAC: Теневое правительство, диктующее внешнюю политику США

(*) AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) – pro-izraelska organizacja lobbingowa wywierająca wpływ na struktury władzy ustawodawczej i wykonawczej Stanów Zjednoczonych.

AIPAC zostało założone w 1954 roku przez Isaiaha L. Kenena, lobbystę rządu Izraela[1][2], częściowo w celu przeciwdziałania negatywnym reakcjom międzynarodowym na masakrę palestyńskich mieszkańców w Kibji dokonaną przez siły izraelskie w październiku tego samego roku[3].

Zwolennicy AIPAC twierdzą, iż jego dwupartyjny charakter można dostrzec na corocznej konferencji politycznej, w której w 2016 r. uczestniczyli kandydaci obu głównych partii: demokratka Hillary Clinton i republikanin Donald Trump[4].

AIPAC było zamieszane w aferę szpiegowską z 2004 roku, kiedy to jeden z byłych pracowników Departamentu Obrony USA, Lawrence Franklin, przekazywał lobbystom AIPAC tajne informacje na temat polityki USA względem Iranu[5].

AIPAC uważa, iż nie musi rejestrować się zgodnie z ustawą o rejestracji agentów zagranicznych (FARA), gdyż utrzymuje, iż jest grupą finansowaną z prywatnych darowizn i nie otrzymuje „żadnej pomocy finansowej” od Izraela ani żadnej innej grupy zagranicznej[6].

za: AIPAC

(wybór i tłum. PZ)